Opeth – Heritage

Opeth - HeritageMikael Åkerfeldt was al begonnen met het tiende album van de Zweedse band Opeth toen hij erachter kwam dat hij eigenlijk geen zin had om weer een metalalbum te maken. Met een druk op de knop gooide hij een (nieuw) nummer op zijn computer weg en ging hij aan de slag met het maken van een album geïnspireerd op progrockbands uit de jaren zeventig. Een gedurfde keuze. Geen grunts, geen (of weinig) distortion op de gitaar, en al helemaal geen death metal. Ik geef hem groot gelijk, muziek maak je niet alleen voor je fans. Om het beste uit jezelf te halen moet je intrinsiek gemotiveerd blijven. Heritage bestaat grotendeels uit rustige en soms jazzy progrock, maar het is nog duidelijk Opeth. De uitstekende zang van Åkerfeldt is op dit album soms voorzien van effecten, het gitaarwerk is doorgaans subtiel, het basspel van Martin Mendez krijgt meer ruimte en het drumwerk van Martin Axenrot is subliem. De juiste sfeer wordt verder bereikt met aardig pianospel op “Heritage”, de percussie van Alex Acuña op “Famine”, de sfeervolle synths, en het gebruik van de mellotron, de hammond en de fluit. De composities kunnen grotendeels boeien en/of hebben verrassende elementen, zoals het heerlijke funky tussenstukje in “Nepenthe”, het laatste stuk van “Folklore”, de opbouw van “The Lines In My Hand”, de verschillende gezichten van “Famine” en het lekkere “The Devil’s Orchard”. “Slither” is een fijn Rainbow-achtig tussendoortje als eerbetoon aan Ronnie James Dio. Het is alleen jammer dat sommige nummers wat laat op gang komen en dat het subtiele gitaarspel niet overal blijft boeien, zoals op “Häxprocess” of “Marrow Of The Earth”. Toch is het geluid rijk, warm en gedetailleerd, zoals je mooi kunt horen in de 5.1 mix op de bonus-DVD van de speciale editie. Na wat meer aandachtige luisterbeurten is Heritage dan ook gerijpt als goede wijn tot een heerlijk album met een aantal prachtige hoogtepunten,maar het is net geen meesterwerk geworden.


mij=Roadrunner / CNR

10 gedachten over “Opeth – Heritage”

  1. Maar was die Chickenfoot wel bijzonder dan? Het valt me op dat het steevast middelmatige cd’s zijn waar dit soort trucs bij worden uitgehaald. In de winkel denk ik inmiddels ‘dat ziet er wel erg mooi uit, dan zal de muziek wel tegenvallen’…

  2. De eerste van Chickenfoot was prima, over de tweede is de jury er nog niet uit. Er zijn toch ook goede Nederlandse acts die bijzondere dingen doen met de verpakking? De Kift bijvoorbeeld? Uit alle juichende reacties maak ik op dat dat niet ter compensatie van de geboden muzikale waar was…

  3. Vooral interessant is dat Per Wiberg uit de boom dondert als je de CD heen en weer beweegt. En die toetsenist is inmiddels uit Opeth gestapt, na goed onderling overleg overigens.

  4. Mooie lenticulaire opdruk op de hoes trouwens (je weet wel, zo’n kijkhoek-afhankelijk 3d-effect).
    Mooie ontwikkeling, er wordt steeds meer aandacht besteed aan de verpakking om mensen over te halen toch de fysieke cd te kopen. 🙂
    Nou ja, het is niet nieuw natuurlijk. Christina Aguilera en Marco Borsato hadden zo’n voorkant ook al eens.
    Maar er wordt wel extra aandacht aan besteed. Chickenfoot had voor het debuut een warmtegvoelige hoes, bij de nieuwe cd zit er een 3D-effect op: http://www.roadrunnerrecords.com/blabbermouth.net/news.aspx?mode=Article&newsitemID=163679
    Maar was die Chickenfoot wel bijzonder dan? Het valt me op dat het steevast middelmatige cd’s zijn waar dit soort trucs bij worden uitgehaald. In de winkel denk ik inmiddels ‘dat ziet er wel erg mooi uit, dan zal de muziek wel tegenvallen’…
    De eerste van Chickenfoot was prima, over de tweede is de jury er nog niet uit. Er zijn toch ook goede Nederlandse acts die bijzondere dingen doen met de verpakking? De Kift bijvoorbeeld? Uit alle juichende reacties maak ik op dat dat niet ter compensatie van de geboden muzikale waar was…
    Die subsidiemoeilijkdoeners moet ik eigenlijk nog steeds een keer serieus horen…
    Vooral interessant is dat Per Wiberg uit de boom dondert als je de CD heen en weer beweegt. En die toetsenist is inmiddels uit Opeth gestapt, na goed onderling overleg overigens.
    En de officiële video van The Devil’s Orchard:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *