Wolf Gang - Suego Faults

Je zelf de artiestennaam Wolf Gang aanmeten, je moet het maar durven. Ik heb bij die naam in ieder geval ogenblikkelijk associaties met Wolfgang Amadeus Mozart en dat was nou niet bepaald de minst invloedrijke componist (en muzikant) die er geweest is. Van pretenties is Max McElligott (de jongeman die schuilgaat achter de naam) niet vies. In zijn eentje speelde hij debuutplaat Suego Faults in en deed en passant ook nog even de productie. Al kreeg hij daarbij nog wel een beetje hulp van Dave Fridmann die eerder puike productieklussen deed voor Mercury Rev, Flaming Lips en MGMT. Op een bepaalde manier heeft Wolf Gang ook wel wat weg van deze drie, maar de jonge Brit lust duidelijk ook wel een hapje Killers en David Bowie. Maar bovenal heeft McElligott een meesterlijk gevoel voor popliedjes. Elk liedje op Suego Faults is zo ongeveer een oorwurm. Bijna op het irritante af ga ik de liedjes zitten neuriën, ook als de plaat niet op staat. Gelukkig houd ik het bij neuriën, want de soms falsetachtige stem van McElligott - die zal vast niet door iedereen gewaardeerd worden - kan ik echt niet nadoen. Bonus is dat de tien songs ontegenzeglijk retro maar toch fris klinken en dat hij het met bijna veertig minuten lekker compact houdt. Zoals het hoort bij prettige popsongs. En daar heeft McElligott een uitstekend talent voor. Als denk ik niet dat ‘ie een tweede Amadeus zal worden.

Dit is echt een heerlijke plaat! Vooral "Planets" heeft een Muse-achtige set verrassingen achter mekaar.

Clip bij "Back to Back": http://www.youtube.com/watch?v=6tD34hPG1-c

Zeg er het uwe van...