De storm van de uit twee personen bestaande rockbandjes lijkt een beetje te zijn gaan liggen. Het is dus tijd om de schade in kaart te brengen en te kijken wie er nog overeind staat. De bekendste tweepitter, The White Stripes, heeft in ieder geval het loodje gelegd. Anderen hebben het moeilijk. Onze zuiderburen van The Black Box Revelation kozen ervoor om na een hectisch half decennium eens aan de andere kant van de grote plas te kijken of er wat te halen viel voor ze in Amerika. En dat bleek het geval. Het leverde ze uiteindelijk hun derde plaat My Perception op. Met deze keer niet Mario Goossens achter de knoppen, maar Alain Johannes die eerder werkte met Queens of The Stone Age en Them Crooked Vultures. De plaat wordt bovendien uitgebracht op het label waar TV-personality David Letterman eigenaar van is. Allemaal leuk en aardig, maar wat levert dat muzikaal gezien dan op? Genoeg. Al zullen er altijd zuurpruimen zijn die mopperen dat het ‘vroeger’ altijd beter was, je kunt moeilijk niet onder de indruk zijn van de vuige Stones-achtige aftrap “Madhouse” en het daarop volgende (en heerlijk jengelende) “My Perception”. De productie van Johannes legt de band geen windeieren. De sound is lekker indringend, ook wanneer in het tweede deel van de plaat het tempo bij tijd en wijle naar beneden geschroefd wordt. “White Unicorns” is zo’n lekkere meesleper, waarin de blues net wat vetter doorklinkt dan op eerdere cd’s. In het navolgende “Shadowman” laat The Black Box Revelation horen ook cool and collected zijn mannetje te staan en met “Skin” zou je zelfs een poging kunnen doen om een trendy dansvloer in beweging te kunnen krijgen. Ja, met My Perception laat The Black Box Revelation horen door een fikse sprong de oceaan over nog lang niet uitgespeeld te zijn.
mij=T For Tunes / PIAS
2 reacties