Je ziet het er al aan hoe ze huizen bouwen: Belgen hebben stijl. Ook al is dat dan de stijl van het niet hebben van een stijl. Was de eerste Customs-plaat Enter the Characters nog een samenhangend stel Interpol/Editors/Moke-achtige snelle gitaarnummers, dit keer maakt het viertal uit de streek rond Leuven er een zooitje van. Er worden allerlei andere jaren ’80-bands geïmiteerd, eventueel met orgeltjes en al. Het gloedvolle titelnummer “Harlequins of Love” is het duidelijkst een The Cure-doorslagje, het mooie “Toupee” kan zo op VH1 maar er zit ook gewoon een Elvis Costello-achtig nummer tussen (“Minuet for a Gentleman”). In “Samstag, In Lido” zet Customs zelfs een soort cover van zichzelf neer (of ligt dat gewoon aan mij, dat ik verwacht dat Kristof Uittebroek elk moment weer in het oude ‘How is Denmark?’-refrein uitbarst?) Hoezeer de band dit alles ook met flair, humor en vakmanschap doet – in de teksten zitten ook dit keer sterke one-liners – telkens als ik in track 8 ook nog een teksthommage aan “Let It Be” moet aanhoren – met zo’n walgelijk slijmerig Richard Clayderman-pianootje er onder gepropt – heb ik het écht gehad met de kopieerdrift. De genoemde vier nummers zijn serieus goed, de rest had zelfs in 1986 als vuller gegolden.

mij=EMI

Je ziet het er al aan hoe ze huizen bouwen: Belgen hebben stijl. Ook al is dat dan de stijl van het niet hebben van een stijl. Was de eerste Customs-plaat Enter the Characters nog een samenhangend stel Interpol/Editors/Moke-achtige snelle gitaarnummers, dit keer maakt het viertal uit de streek rond Leuven er een zooitje van. Er worden allerlei andere jaren ’80-bands geïmiteerd, eventueel met orgeltjes en al. Het gloedvolle titelnummer “Harlequins of Love” is het duidelijkst een The Cure-doorslagje, het mooie “Toupee” kan zo op VH1 maar er zit ook gewoon een Elvis Costello-achtig nummer tussen (“Minuet for a Gentleman”). In “Samstag, In Lido” zet Customs zelfs een soort cover van zichzelf neer (of ligt dat gewoon aan mij, dat ik verwacht dat Kristof Uittebroek elk moment weer in het oude ‘How is Denmark?’-refrein uitbarst?) Hoezeer de band dit alles ook met flair, humor en vakmanschap doet – in de teksten zitten ook dit keer sterke one-liners – telkens als ik in track 8 ook nog een teksthommage aan “Let It Be” moet aanhoren – met zo’n walgelijk slijmerig Richard Clayderman-pianootje er onder gepropt – heb ik het écht gehad met de kopieerdrift. De genoemde vier nummers zijn serieus goed, de rest had zelfs in 1986 als vuller gegolden.

Verder lezen“Customs – Harlequins of Love”