Bij het verschijnen van hun debuut-ep was ik aardig overhoop geblazen door de orkaan aan geluid die deze Californische band mijn speakers uit joeg. Die woeste mix van garage met psychedelica temden ze al iets voor hun cd Tentacles, een album dat nu terugkijkend, voor mijn gevoel net wat te snel opgenomen was na alle hoera’s over hun ep. Het is denk ik dan ook goed dat de band wat meer tijd genomen heeft voor hun tweede langspeler Two-Way Mirror. Dat betekent overigens niet dat het gaspedaal nu weer verder ingetrapt wordt. Integendeel zelfs. Zo is de maniakale zang bijna geheel ingedamd en is de muur aan geluid ook bijna geheel beteugeld. Dat klinkt wellicht niet veelbelovend, maar doordat er wat meer ruimte is om de details te laten horen komt de band wel degelijk nog uitstekend tot zijn recht. Dat komt ook doordat de muziek nog steeds energiek voelt. Dat shot adrenaline krijg je gelijk als “Jules’ Story” de plaat opent. Maar juist in een wat meer ingetogen liedje als “Summer Solstice” komt ondanks de groezelige basis de rijkheid in het geluid van het vernieuwde Crystal Antlers naar voren. Dosering is het sleutelwoord geworden waarbij de precisie in de drums en percussie van cruciaal belang is. Op het mooiste liedje van Two-Way Mirror moet je overigens een half uur wachten. Dat is het bijna zeven minuten durende “Dog Days”. Dat je ouderwets bij je strot grijpt met zijn bijna soulvolle geluid.
mij=Recreation
4 reacties