Will Stratton mag dan wonen in Brooklyn – dichtbevolkt als het gaat om muzikanten en platenlabels – hij trekt zich weinig aan van one and done-hypes en de zoektocht naar authenticiteit. Met zijn bedaarde Iron & Wine-achtige zangstem en uitmuntende staccato-gitaarspel – sterk beïnvloedt door Britse folkpioniers als Bert Jansch en Nick Drake – is Stratton een intrigerende muzikant. Zijn geluid kenmerkt zich door het improviserende vingergetokkel op zijn steel string, met quasi-obsessieve voorliefde voor fléchettes. Strattons onbuigzame visie als het gaat om arrangementen is zijn andere kwaliteit. Zelfs toen grote voorbeeld Nico Muhly aanbood strijkerpartijen te schrijven voor zijn vierde album Post-Empire, wilde Stratton het liever zelf doen. Bij het zeven minuten lange openingsnummer “You Divers” pakt dit magistraal uit. Wat ontstond als ingetogen folksong, is opeens een omvangrijke epos vol strijkers, achtergrondvocalen en in elkaar gemixte, elektrische en akoestische gitaren. Hij speelt vaak subtiel met verschillende overgangen in productie, zoals bij afsluiter “Mercury Id Blues”, dat overgaat van galmende, mistige dissonantie naar warm en intiem. Wat Post-Empire ten goede komt is Strattons nadruk op het vertellen van een verhaal boven het zoeken naar neo-klassieke hoogstandjes a la Sufjan Stevens en Owen Pallett. Stratton weet zelf donders goed dat zijn ietwat eentonige liedjes afhankelijk zijn van de overige melodieën en zangpartijen, maar nergens wordt het excessief. Hoewel Post-Empire zijn inkakmomentjes wel degelijk heeft, weet Stratton bij de absolute pieken (het titelnummer, maar vooral het verrassend non-cryptische “The Relatively Fair”) sufficiënt te verwonderen en te ontroeren.
Mij=Eigen beheer
4 reacties