Je bent pianopopliefhebber of je bent het niet. Ik ben opgegroeid met The Waterboys' “Whole of the Moon” en The The's “Uncertain Smile”, Muse, Supergrass en Ben Folds Five, en zelfs een eendagsvlieg als Air Traffic zal ik eeuwig blijven draaien vanwege de pianosolo in “Just Abuse Me”. Dan kan een band als Islands het natuurlijk nooit verkeerd doen met een supervrolijk pianonummer als “Hallways” op hun nieuwe plaat A Sleep And A Forgetting. En een blij orgeltje, zoals in de track erna, is ook meer dan welkom. Zelfs al gaat het over verloren liefde en komt de titel van de plaat uit dit gedicht van William Wordsworth (analyse). Kent u Islands eigenlijk nog? U weet wel, Canadees. Uit de hoek Arcade Fire, Fanfarlo, Zeus en zo, dat werk. (Niet te verwarren met het ook mooie Belgische Isbells trouwens.) Keurige, fijne indiepop binnen de lijnen en eerlijk gezegd sluipt het album na een tijdje enigszins naar de achtergrond. De dramatiek die je normaliter op breakupplaten kunt verwachten (zanger Nick Thorburn scheidde van zijn vrouw) is weliswaar in de teksten te horen, maar muzikaal eigenlijk niet zo. Ergens jammer, want ik houd wel van zwelgende lijdensnummers. Thorburn heeft overigens een fantumblr, is bang voor robotstofzuigers en biedt dating-tips, kortom, het gaat verder best goed met hem. En dat is ook wat waard.
mij=Anti
4 reacties