Onlangs werd Lynyrd Skynyrd onderwerp van een typisch Amerikaans relletje. Ze namen afstand van een aantal associaties bij de Confederate vlag, de vlag van de Zuidelijke staten in de Amerikaanse Burgeroorlog. Fans in rep en roer, want een southern-rockband kan toch geen afstand nemen van de Zuidelijke vlag? Gitarist Gary Rossington haastte zich om te verklaren dat de vlag nog steeds elke avond op het podium zal hangen, naast de Amerikaanse vlag en die van de staat Alabama. Hij nam alleen afstand van groepen als KKK, die de vlag misbruiken voor hun racistische doeleinden. Dat kan toch geen verrassing geweest zijn, want Lynyrd Skynyrd heeft zich altijd geassocieerd met het christelijke, conservatieve Zuiden. Zie ook de titel van hun vorige album: God & Guns. Op Last Of A Dyin' Breed zijn de teksten persoonlijker, al zijn ze niet helemaal a-politiek, zoals in “Something To Live For” ('Seems like we're takin' care of everybody else/ But we forgot our own/ A soldier, a beggin' man yeah another homeless child') en “Nothing Comes Easy” over de crisis. Maar verder gaat het over een moeder aan het eind van haar leven (“Ready To Fly”, een fraaie aanstekerballad met veel piano), verslaving (“Start Livin' Life Again”) en andere persoonlijke beslommeringen. Klein zijn de songs zelden te noemen, ze zijn steevast op stadiongrootte. Erg heavy is het deze ronde ook niet, maar het is weer een uitgebalanceerde reeks songs ergens halverwege pop en rock geworden, met lekker gierende slidegitaarpartijen zoals we die van Lynyrd Skynyrd kennen. Bob Marlette heeft het weer in een strakke, heldere productie gegoten – waarbij drummer Michael Cartellone en de nieuwe bassist Johnny Colt overigens in de studio ontbraken. God & Guns vond ik net een tandje beter, maar ook Last Of A Dyin' Breed is een degelijk en aangenaam album geworden. Geen enkele reden om aan pensionering te denken.
mij=Roadrunner / CNR
4 reacties