Het jaar zit er weer op, dit is mijn laatste recensie van 2012. Ik heb even geteld en dit is album nummer 168 van 2012. Waar ik mijn collega's hoorde verzuchten dat het zo'n slecht muziekjaar was, heb ik me opperbest vermaakt in 2012. Waarschijnlijk omdat ik minder gespitst ben op nieuwe bands – en in mijn ogen vaak hypes – en ook heel blij kan worden van een band die gewoon doet waar ze goed in zijn en dat met enthousiasme brengt. En dan is het lekker om af te sluiten met Vanderbuyst, want zij doen precies dat. Toch mogen er wat kanttekeningen geplaatst worden bij dit album. Juist wanneer je muzikaal niets nieuws doet is het belangrijk dat je op een album een stel krakers hebt staan. Zonder krakers kan ook een AC/DC- of Mötörheadalbum niet aan de verwachtingen voldoen. Bij Vanderbuyst zijn die verwachtingen inmiddels hoog en – u ziet 'm al aankomen – de band kan daar met Flying Dutchmen niet helemaal aan voldoen. De enige cover, Herman Broods “Never Be Clever”, is misschien wel tekenend. Het is geen hardrockanthem als UFO's “Rock Bottom” op het debuut, maar het is ook verhardrockt, waardoor juist het meest kenmerkende van het nummer – de achtergrondzangeressen – is verdwenen. Voor de rest van de songs geldt dat het allemaal degelijke rockers zijn, maar als je ze achter elkaar beluistert ligt hier en daar de eenvormigheid op de loer. In het tempo, in de productie en in de zang. Misschien is dat ook helemaal niet gek voor een band die zich suf toert en dan ook nog elk jaar een album uitbrengt, maar ik ben er zeker van dat Vanderbuyst nóg beter kan. Ik ben als luisteraar ook toe aan die volgende stap. Is Flying Dutchmen ondermaats dan? Nou nee hoor, Vanderbuyst is nog steeds een van de beste rockbands die er in ons land rondloopt, en dat is ook op dit album te horen aan tracks als opener “Frivolous Franny” en “Waiting In The Wings”. Maar adel verplicht, en Vanderbuyst is inmiddels Nederlandse rockadel.
mij=Van
4 reacties