Aan alles hoor en zie je dat Marble Sounds een band is die alles in alle rust doet, stap voor stap en altijd volkomen onder controle. Na hun debuut-ep namen ze de tijd voor de prachtige debuut-cd Nice Is Good, ondertussen zijn we drie jaar verder en komen onze zuiderburen eindelijk met de opvolger Dear Me, Look Up. En ook daaraan hoor je dat alles met bijna eng-makende precisie wordt gepositioneerd. Pieter van Dessel lijkt me een eindeloze schaver aan liedjes. Maar wel een die nooit te ver schaaft en daardoor zijn kunstwerk onherstelbaar beschadigt. Kunstwerkjes zijn het namelijk stuk voor stuks die hij je voorschotelt op deze tweede cd. Met zijn warme fluisterstem biedt hij mij als luisteraar een comfortabele zit waar ik oneindig in weg kan dromen. De mix van Pinback en Grandaddy (hun goede tijd dan vanzelfsprekend)-achtige liedjes is gebleven, maar wel zodanig verder verrijkt dat elk liedje onmiskenbaar de signatuur van Van Dessel draagt. Dat zijn verfijnde, bijna bescheiden liedjes met teksten die ogenschijnlijk simpel klinken, maar me toch echt wel aan het denken zetten. De combinatie melancholie en melodie is op Dear Me, Look Up zeldzaam sterk. Het prettige aan de songs van Van Dessel is dat hij dit weet te doen zonder een heel orkest van stal te hoeven halen. Met een paar penseelstreken aan klankeffecten weet hij hetzelfde, wat zeg ik: meer!, effect te bereiken dan menig artiest met een bataljon strijkers, toeters en bellen. Dan wordt een liedje als “No One Ever Gave Us The Right” (met een flonkerende bijrol voor Chantal Acda) waarin er nog een toefje euforie toegevoegd wordt een ogenschijnlijk simpele, maar daardoor niet minder glorieuze overwinning.
mij=Zeal / Konkurrent
4 reacties