Greg ‘Stackhouse’ Prevost is de voorman van garagerockers The Chesterfield Kings. Na meer dan dertig jaar met die band was de tijd gekomen voor zijn allereerste solo-album. Een bluesalbum, ook al is de garagerock nooit ver weg. Het is een stevig boogiënde vorm van blues, wel vergelijkbaar met Michael Katon. De blues is basic en rauw, de zang wordt er min of meer overheen gespuugd zoals bijvoorbeeld Mick Jagger dat ook kan. Het heeft qua sound ook de nodige overeenkomsten met bijvoorbeeld het solowerk van Guns N’Roses’ Izzy Stradlin. Verfijning zul je niet vinden op Mississippi Murderer. Daarmee is echter niet gezegd dat het zonder charme is. Naast eigen tracks komen er ook verschillende covers voorbij, waaronder “I Ain’t Signifying” van Jagger en Richards, Blind Willie Johnson’s “John The Revelator” en Robert Johnson’s “Ramblin’ On My Mind”. Prima covers, waartussen Prevost’s eigen songs op hun beurt zonder moeite standhouden. Prevost doet het gitaarwerk (waarbij ook regelmatig de slide en de National Steel gitaar worden gehanteerd) en hoewel de gitaar niet zijn instrument is bij The Chesterfield Kings weet hij een lekker rammelende sound neer te zetten waar menig gitarist zich aan zou vertillen. Losjes spelen zonder het een rommeltje te laten worden is een kunst, en Prevost beheerst ‘m. De blues moet je niet opnieuw willen uitvinden, die moet je met gevoel spelen, en dat doet Prevost op Mississippi Murderer.
mij=Mean Deposition / Clearspot
4 reacties