Het gebeurt me niet zo heel vaak dat ik een artiest pas bij zijn derde of vierde cd pas echt ontdek of begin te waarderen. Toch is het me op de een of andere manier gelukt om St. Vincent volstrekt te negeren. En ik snap echt niet waarom. Want Annie Clark heeft vrijwel alles in zich wat ik graag zie bij een artiest. Haar vierde soloalbum is een toverbal om lang op te zuigen. Ze presenteert zich als een enigmatische indiepopprinses slaat, die helemaal haar eigen draai gevonden heeft en slaat bruggen tussen alle alle continenten en muziekstijlen. St. Vincent is een verbazingwekkende draaikolk aan stijlen waarin ze in haar teksten wonderbaarlijk aardse beschouwingen (‘People turn the tv on it looks just like a window’) hand in hand laat gaan met absurdistisch (‘Oh, what an ordinary day / Take out the garbage / masturbate’). Gecombineerd met haar verwonderende Prince-achtige gitaarspel, Kraftwerkiaanse minimoogs en de knipoog naar haar vroegere baas Sufjan Stevens. Je wordt zo ongeveer in elk van de elf nummers wel een keer op het verkeerde been gezet. Dat kan ook door je juist niet op het verkeerde been te zetten zoals in de slepende pastiche afsluiter “Severed Crossed Fingers”, waar je tevergeefs er naar uit blijft kijken. De Engelsen hebben een prachtig woord dat een iemand als St. Vincent op het lijf geschreven is: quirky.
mij=Caroline
4 reacties