Nadat het File Under wederom niet gelukt is voor het zingen de kerk in te komen, lopen we halverwege de set van I Am Oak de Tilburgse Pauluskerk binnen. En dat wordt ons en ook andere laatkomers niet in dank afgenomen. Iedere beweging, iedere hoest, ja zelfs het rammelen van mijn maag lijkt de bijzonder ingetogen set van I Am Oak te verstoren. De locatie is perfect voor de band, maar wel is het jammer dat zangeres Aino Vehmasto niet van de partij is, haar stem had voor de nodige variatie kunnen zorgen.

# |

|

| Artikel | Blink | Incubate 2010 | 19 september 2010 - 16:57 | reacties (1)

Ik ben iemand die meer houdt van nylon snaren op een akoestische gitaar, dan stalen. Stalen snaren klinken vaak zo schel en hard dat ze me pijn doen aan de oren. Helemaal als ze bespeeld worden door muzikanten die normaal veel hardere muziek maken, dan wil dat nog wel eens verkeerd gaan. Beste voorbeeld hiervan is wat Nick Oliveri (Queens of the Stone Age, Mondo Generator) solo doet. Ik had er dan ook best een een hard hoofd in of Robert Scott "Wino" Weinrich nu hij een akoestische plaat uitbrengt, dat beter zou doen. Zijn band St Vitus is natuurlijk ook niet bepaald van de lieve, zacht getokkelde liedjes. Gelukkig kom je er al snel achter dat Wino geen poging doet de doom van zijn band te vertalen naar een soortgelijke sound op de akoestische gitaar. Hij trekt af en toe wel flink van leer bij het bespelen van de stalen snaren, maar dat zijn de momenten dat het ook daadwerkelijk past. Bijvoorbeeld in de bluesy draai die hij geeft aan een cover van Motörhead’s "Iron Horse/Born To Lose". Ik moest aan Tenacious D. denken, maar dan wel het superieure broertje. Wino stopt bovendien voldoende variatie in zijn songs om Adrift boeiend te houden. Zo komen in "O.B.E." bijna uit het niets uit zijn gitaar getrokken soundscapes om de hoek kijken. Heel apart. Liever hoor ik gewoon de man en zijn gitaar. Vito’s donkere stem leent zich namelijk prima voor een bluesy song als "I Don’t Care". Hierin wordt de gierende solo uit een elektrische gitaar getrokken in plaats van een akoestische. Dat is best een verstandige keuze. Het meest bijzonder vind ik dat ik hem in het fraaie instrumentale "Suzannes Song" zelfs hoor ademen. Dat hoor je niet vaak. De manier waarop hij ademt ‘verraadt’ de opperste geconcentreerdheid van zijn spel en geeft me een heel close gevoel. Adrift ademt sowieso nabijheid uit. Da’s wel wat anders dan de doom van St. Vitus.

# |

|

| Incubate 2010 | Storm | 16 september 2010 - 20:57 | reacties (0)

Tjemig, is het al dik een jaar geleden dat ik Origami van The Puddle Parade in handen kreeg? Het was na een bijna eng intiem optreden dat Ellen Evers en Tiny Vipers gaven in de Kargadoor in Utrecht. De sfeer van de tot concertzaaltje omgebouwde werfkelder speelde daar ook een grote rol in. De liedjes van The Puddle Parade, die meer neigen naar toevallig in elkaar geknutselde soundscapes dan naar songs in de traditionele zin kwamen er perfect tot zijn recht. Ik betrapte me er op dat ik thuis, luisterend naar Origami maar niet in dezelfde ‘toestand’ wilde geraken als in de Kargadoor. Daarvoor moet ik echt het huis ontvluchten en in niets opdringende ruimtes of leegtes gaan zitten. In een trein, op een fiets, liggend op een dijk kijkend naar grazende schapen. Dat ligt overigens meer aan mij dan aan wat Evers laat horen op Origami. Dat komt met zijn mijmerende repetitieve teksten met vaak behoorlijk zwaarmoedige overpeinzingen en melodieën gebracht op een bedje van lo-fi folk en elektronische soundscapes juist wel in de buurt van wat ze liet horen in het voorprogramma van Tiny Vipers. Ik ga op Incubate maar eens checken of deze Oost-Duitse, die nu in Utecht bivakkeert, me weer in dezelfde toestand kan krengen met een raar wiegeliedje als "Charcoal and Ice".

Drivan had zo naadloos aansluitend op de The Puddle Parade kunnen optreden. Maar die zijn er dus niet bij in Tilburg. Hun liedjes zijn ook klein, vervreemdend grillig, maar krijgen wel wat meer beat mee dan The Puddle Parade. Het is een beetje een vreemd project dat drie jaar geleden opgestart is door de Noorse multi-kunstenaar Kim Hiorthøy. Samen met twee vrouwelijke Zweedse en een Finse muzikante maakte hij een show die een combinatie van zang en dans was en daar is dit Disko het vervolg op. Als de muziek op Disko is waarop gedanst is, dan is het vast geen klassiek ballet geweest wat de aandachtige toeschouwers voorgeschoteld kregen. En met disco heeft het dus ook absoluut niets te maken. Disko klinkt ongedwongen en af en toe zelfs een beetje nonchalant. Al zal het feit dat er in het Zweeds gezongen wordt daar vast een flinke steen aan bijdragen. Qua songs doet deze cd me nog het meest denken aan waar CocoRosie al jaren behoorlijk succesvol mee is. Maar bij de zusjes voelt de muziek natuurlijker qua vorm en insteek. Bovendien zit ik op de een of andere manier steeds te wachten op onverwachte wending die me losrukt uit mijn omgeving. Het dichtst bij zoiets komt nog "Låt det va" dat naar een climax lijkt toe te werken, maar uiteindelijk plots afgebroken wordt en in het niets wegvalt. Da’s jammer. Ook het navolgende "Det Gör Ingenting" met zijn almaar herhalende lijntjes komt een eind, maar mist net de knip om me in trance te brengen. Drivan laat op Disko dus wel potentie horen, maar gezien het projectmatige karakter van het geheel, verwacht ik niet dat het ooit goed komt.

# |

|

| Incubate 2010 | Storm | 14 september 2010 - 20:57 | reacties (0)

Bij het overlijden van Syd Barrett op 7 juli 2006 heeft er een klein mirakel plaatsgevonden. Vier van zijn ribben zijn uit zijn lichaam genomen en naar Canada vervoerd. Daar in Calgary zijn de ribben een half jaar lang bewerkt, tot zij samen de band Women konden vormen. Nog geen jaar later kwamen de heren met een gelijknamig debuut dat overliep van urgentie, psychedelische shitgaze. Reverb gitaarpop gevangen in galm en ruis die tegelijkertijd refereert aan Sonic Youth, Beach Boys en Syd Barrett in zijn minst nuchtere periode. Public Strain gaat verder daar waar Women ophield. Leek het debuut hier en daar nog een schetsboek van de vlegels, hier zijn de nummers meer uitgewerkt. En dit zonder enige vorm van scherpte te verliezen. Elf enorme eigenwijze popliedjes waar de gebroeders Wilson mid jaren ’60 zich voor in de handjes hadden geknepen, badend in een bad van drugs, ruis en feedback waarbij elk detail lijkt te kloppen. Dit is no shit lo-wave brillcream noisepop gaze waar zowel de ouderen als de jongeren die elke 7e juli even stilstaan bij het vergaan van die ene psychedelische popgod met een glimlach naar kunnen luisteren. Het gaat goed met het erfgoed, er is iets moois met die ribben gedaan.

# |

|

| Campking | Incubate 2010 | 30 augustus 2010 - 16:57 | reacties (0)

Het lijkt me dat de Amerikaan Damien Jurado, via de releases die hij vanaf 1997 heeft uitgebracht, heeft bewezen op een hoog niveau te kunnen opereren. Jurado is een prima singer-songwriter met een droevige inslag. Als je het kunstje eenmaal beheerst dan zou het niet meer mis mogen gaan, toch? Dus is Saint Bartlett wederom een fijne release geworden. Het album is een bewijs dat een andere producer ook wonderen kan doen. Hier werd Richard Swift ingeschakeld die er een orkestrale achtergrond aan toevoegde, een soort van Phil Spector-light. Dat doet veel met de liedjes. Luister maar eens naar de de eerste twee nummers "Cloudy Shoes" en Arkanas. Ik heb het gevoel dat ik ga zweven. Toch wordt het nergens overdreven en geforceerd. Jurado krijgt geregeld de kans om terug te keren naar zijn lo-fi-basis. Ook de noise mag nog best getuige het Neil Young-achtige "Wallingford". Saint Bartlett is daarmee een vertrouwde, maar ook verrassende plaat geworden. In september is Jurado op diverse podia in ons land te bewonderen. Met Saint Bartellt in zijn hand kunnen dit niet anders dan prachtige optredens worden.

# |

|

| Ewie | Incubate 2010 | Take Root 2010 | 18 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Het universum waar onze nachtmerries zich ontspinnen, het drukkende gevoel op de borstkas, verzuipend in je matras, roepend, krijsend terwijl je keel wordt dichtgeknepen en je stem wegvalt, dat is de plek waar ook de muziek van deze twee bands ontstaat. Twee nummers slechts bevat deze 41 minuten durende split ep waarin beide bands duidelijk uiteen zetten hoe het eind der tijden klinken zal. Nooit meer ontwaken uit die hel, eeuwig blijven roepen om hulp, wetende dat je in een slechte droom gevangen zit. Donkere drones die op het eerste gehoor eentonig en langdradig zijn, maar bij het wederkeren van de nachtmerrie steeds nieuwe details in zich laat horen. Het is dan ook al snel zo dat je je gaat overgeven aan de nachtmerrie, de opstapelende lagen aan noise die zich om je heen vouwen, worden je nieuwe ambiance, je wordt onderdeel van het geluid. Bij Kodiak zijn het penseellikjes aan piano die er tegen het einde meer ruimte ingooien, bij NaDja zijn het de verlossende hoge uitschieters die in de door galmende delayloop plotseling naar voren komen. Maar het is vooral NaDja die deze catharsis brengt. Om te ontsnappen aan de boze droom, weer omhoog te kunnen kruipen uit het matras en uiteindelijk weer echt naar adem te kunnen happen is het dan ook raadzaam om deze ep in de volgorde Kodiak - NaDja te luisteren. Kodiak perst dat laatste beetje adem anders uit je longen, terwijl NaDja je nog net de ruimte laat om bij te komen en weer een te worden met de wereld om je heen.

# |

|

| Campking | Incubate 2010 | 28 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Arnold de Boer, ooit voorman van Zea, tegenwoordig als eenmansband Zea zelf, zet gewoon drie tracks van zijn album als mp3 op zijn site. Gratis te downloaden. Hoewel het ietwat 2007 overkomt om mp3’s weg te geven in plaats van je muziek streaming aan te bieden via MySpace of - hoe hip - Spotify -, past het wel bij de opgejaagde ADHD-tracks van Zea. Want de flirts met gabber, het gebruik van knetterende gitaarriffs en allerhande samples en elektronica klinken net zo 2007 als 2010. Of voor mijn part 2000, het jaar dat Zea nog een band van een man of vier was en hun debuut Kowtow to an Idiot uitkwam. Waarmee maar blijkt dat Arnold de Boer een van die zeldzame muzikanten is die vanaf het begin van zijn carrière een eigen geluid gevonden heeft. Eerlijk gezegd had ik altijd het vermoeden dat sample-wizard en toetsenist Remko Muermans voor een zeer groot deel verantwoordelijk was voor de sound van Zea. Maar of Arnold de Boer was altijd al verantwoordelijk voor het geluid, of hij heeft de afgelopen twee jaar, sinds het vertrek van Remko, het gat naadloos weten te dichten. Hoe dan ook, de reizen door Afrika en het frontmanschap van The Ex laten weliswaar hun sporen na in de muziek van Zea, maar The Beginner laat horen dat Zea ook nu nog dezelfde band is die het altijd was: intelligent, energiek, passievol en soms met veel plezier gierend uit de bocht vliegend.

# |

|

| DubbelMono | Incubate 2010 | 16 juni 2010 - 08:57 | reacties (0)

Toen Matthew Thomas Dillon nog een klein Mattje was, bezocht hij ooit Epcot, het Disney-themapark over technologische innovatie. Daardoor raakte hij danig onder de indruk van de ideeënrijkheid van de mens, maar ook alles dat onze kennis en ervaring overschrijdt. Jaren later kwam er de behoefte om die verwondering om te zetten in muziek, en zo ontstond zijn Epcot Starfields, een heus conceptalbum, gemaakt onder de naam Windmill. De fascinatie voor het universum en de sterren komt terug in zowel de songtitels als de teksten, die niet altijd even vrolijk zijn, maar wel vaak prikkelend, evenals de arrangementen. Die zijn meestal (naast een eenvoudige repeterende pianolijn) volgepropt met instrumentatie en echo, waardoor er genoeg te luisteren valt, maar soms ook onrust oproept, en de vraag of het niet allemaal net wat meer basic had gekund. Een echt minpunt van de cd is de stem van Dillon. Alsof hij een flinke heliumballon heeft leeggezogen, perst hij zich door de teksten heen. Pas als hij, heel breekbaar, verzucht dat we als mensen willen dat onze ouders het eeuwige leven hebben, begeleid door piano en cello, weet hij mij echt te raken. Zijn fascinatie voor het onbekende is heus interessant, maar uiteindelijk zijn het de menselijke emoties die op Epcot Starfields de meeste indruk maken.

# |

|

| Incubate 2010 | Joice | 28 januari 2010 - 08:57 | reacties (0)

De inkt van mijn positieve recensie over de eerste cd van The Bloody Honkies was nog maar net opgedroogd toen het bericht kwam dat de band de handdoek in de ring gooide. Gelukkig kwam snel na het vroegtijdige einde van The Bloody Honkies het bericht dat gitarist Wout Kemkens alweer onderdak gevonden had in een nieuwe band: Shaking Godspeed. Het is een soort van superband, want mede-Achterhoeker Pieter Holkenborg (Automatic Sam, Woost en een van de mensen achter de Zwarte Cross) bespeelt drums en Maarten Rischen (Lawn en Plastic Halo en penner voor o.a. Musicmaker) de bas en toetsen. Shaking Godspeed gaat maar deels verder waar The Bloody Honkies stopten. Hun debuut-ep klinkt namelijk een stuk vuiger dan The Gospel According To… En da's wel een goed ding. De drie belanden hierdoor ergens tussen De Staat (Torre zat ook achter de knoppen bij de opnamen), Triggerfinger, Hulk. Door de zang van Kemkens moet ik ook regelmatig aan Claw Boys Claw denken of aan Pearl Jam als Eddie Vedder het uiterste van zichzelf moet vragen (bijvoorbeeld "Spin The Black Circle"). Je kunt het slechter treffen, dunkt me. Door de dikke laag weerbarstige blueselementen die de drie door de vijf tracks van deze vinyl-ep smeren geeft het absoluut een plus. Als ze daarbij nog bijna jennende eigengereidheid stoppen zoals bijvoorbeeld in een track als "Alive And Well" dan tover je bij mij een vette grijns op mijn gezicht. Dat gaat een onrustig half uurtje worden als ze in de 3voor12-zaal afsluiten op zaterdagavond tijdens Noorderslag.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2010 | Eurosonic / Noorderslag 2011 | Incubate 2010 | Storm | 11 januari 2010 - 20:57 | reacties (9)