Oké, Blink heeft voor u de nabeschouwingen (vrijdag, zaterdag en zondag) geschreven, maar er waren meer FU-schrijvers op Lowlands 2010. Daarom nog een keer het beste, in de vorm van lijstjes. De Top Xx-en van File Under.

#

|

| Artikel | Lowlands 2010 | 24 augustus 2010 - 14:57 | reacties (25)

Dag drie van Lowlands en het aantal mensen dat languit op de grond ligt, niet zelden met de ogen dicht, stijgt zienderogen. Over de uitgestrekte benen stappend lopen we langs een geweldig feestje dat Go Back to the Zoo geeft in India door naar de wat relaxtere geluiden van The Low Anthem. Van de kermis naar de kerk zeg maar. Wat The Low Anthem ons voorschotelt is natuurlijk al duizenden keer eerder gedaan, maar zelden zo ingetogen en breekbaar. Perfecte soundtrack voor een ultra lome zondagochtend.

Dit kan niet gezegd worden van de Nederlandse band Moss die de Grolsch behoorlijk goed weten te vullen. Al bij de opener wordt het publiek door acht extra percussionisten goed wakker geramd. De muziek van Moss doet soms Elbow-achtig aan, is op andere momenten bijzonder catchy, maar toch wil bij mij het Moss-kwartje maar niet vallen. Erg sterke nummers worden steevast afgewisseld met mindere. De arty videoschermen met de band als line-art zijn wel leuk bedacht.

#

|

| Artikel | Blink | Lowlands 2010 | 23 augustus 2010 - 12:57 | reacties (7)

Het was pijnlijk om te zien hoe verloren ze daar stond, in juni 2008 op het grote podium van Paradiso voor een zaal vol babbelend Morcheeba-publiek. Ze speelde nummers van haar tweede album The Blue God en het kwam absoluut niet over. Martina Topley-Bird is eigenlijk sinds het beëindigen van haar samenwerking met Tricky een zoekende zangeres geweest. Haar twee solo-albums sloegen niet aan en ze moest het vooral hebben van haar bijdragen aan albums en optredens van Gorillaz, Massive Attack en diverse anderen. Opvallend genoeg is ze nu door Damon Albarn van Gorillaz de juiste richting ingewezen. Hij raadde haar aan om een aantal nummers van haar eerste twee albums in uitgeklede versies opnieuw en live op te nemen. Het resultaat hiervan wordt nou via Albarn's label Honest Jon uitgebracht en is meer dan de moeite waard. De begeleiding is tot een minimum teruggebracht, op opener Baby Blue is bijvoorbeeld alleen een ukelele te horen, waardoor alle aandacht uit kan gaan naar haar prachtige stem. Some Place Simple is meer dan een regulier unplugged album want ieder nummer is voorzien van een compleet nieuw arrangement. Vreemd genoeg vallen de vier nieuwe nummers een beetje buiten de boot omdat ze een stuk minder ingetogen zijn. Het album is een indrukwekkend tussendoortje dat nogmaals bewijst dat Topley-Bird een zangeres is die veel meer verdient dan een voorprogrammaplek met kletsende Morcheeba-fans.

#

|

| Blink | Lowlands 2010 | 21 augustus 2010 - 21:27 | reacties (0)

In een jaar waar het zelfs op Glastonbury en Sziget stralend weer was, hadden de weergoden het niet kunnen maken om het te laten regenen in Biddinghuizen. Gelukkig is dit ook niet het geval en is de regen en kou die de hele maand augustus teisterde als sneeuw voor de zon verdwenen op de eerste Lowlands-dag.

Eerste stop van de eerste dag is in de X-Ray, waar de keiharde dub van King Midas Sound weinig publiek en vooral veel verbaasde blikken trekt. Het is dan ook een vreemd drietal, met een sound die te hard en confronterend is voor de bezoekers die rustig willen opstarten. De toch al niet best gevulde zaal loopt dan ook snel nog leger. Ook wij verlaten halverwege de X-Ray om nog het laatste deel van het optreden van I Am Kloot mee te maken. Een stuk drukker daar en John Bramwells stem galmt geweldig mooi door de tent, maar de sfeer is er niet en de eenvormigheid van de muziek van I Am Kloot wordt pijnlijk zichtbaar.

#

|

| Artikel | Blink | Lowlands 2010 | 21 augustus 2010 - 14:57 | reacties (4)

Laten we wel wezen, Frightened Rabbit is een niet zo goed gekozen bandnaam. Ook al staat er niet 'frightening', mijn eerste associatie is zelfs na drie platen nog steeds geen fijne. Ik denk altijd aan het konijn van Donnie Darko, de film met het engste konijn van de wereld, en verder is alles met konijntjes te lief, te roze of te duracel en daar klopt dat 'frightened' helemaal niet meer mee: bange konijntjes zijn in mijn wereld grijs en bibberig. Maar vergeet die bandnaam. Probeer het in elk geval. Want de muziek van Frightened Rabbit wordt elke plaat weer beter. Zo goed zelf, dat sommige van de liedjes op deze plaat weliswaar hartstikke indie zijn, maar het ook goed zouden doen in de grotere venue of op het grotere buitenpodium. Dat is niet eens jammer. Zoals men ook wel eens vergeet dat Snow Patrol vroeger ook mooie liedjes maakte, die het later in het stadion ook goed deden. En dat het erop lijkt dat de theatrale liedjes van Wolf Parade met een hoop grandeur ook niet zouden misstaan in, bijvoorbeeld de Grolsch op Lowlands. Frightened Rabbit laat op The Winter Of Mixed Drinks horen dat verfijning en grootsheid wel samengaan en dat de band vooral heel mooie liedjes kan maken. Ja, als je van Wolf Parade, Matt Pond PA, de oude Snow Patrol, The Long Winters en - glad ijs - Arcade Fire houdt, dan zou je toch ook een verder moeten kijken dan je neus lang is. Wat bandnaam betreft dan.

#

|

| Jnnk | Lowlands 2010 | 19 augustus 2010 - 16:57 | reacties (0)

De playlistjes gemaakt in iTunes, de Lowlands-lijst in Spotify grijsgedraaid, de bijlage bij nrc-next doorgespit, de iPhone-applicatie gedownload, de blokkenschema's uitgeprint, alle Lowlands-recensies op File Under nog eens nagelezen… niemand kan zeggen dat ik er niet klaar voor ben. Toch valt het nog niet mee om nu al een idee te krijgen van hoe de drie dagen in Biddinghuizen dit jaar zullen uitpakken. Net als eerdere jaren blijft het een zoektocht naar die bands die net die ene legendarische show gaan neerzetten op Lowlands.

In eerdere jaren kon ik gewoon wat rondlopen, wat in het gras hangen, een biertje drinken en zo nu en dan eens bij een bandje binnenwandelen. Maar 2010 wordt anders, er moet namelijk een verslag komen voor File Under. En voor een verslag is het toch wel handig als je wat hotte bands meepikt die je niet per definitie zelf goed vindt. Een hele duidelijke route heb ik nog niet uitgestippeld, maar het lijstje bands dat ik niet wil missen is toch weer belachelijk lang. Gelukkig zijn er ook genoeg optredens die ik graag wil missen om alles beloopbaar te houden. Ondanks het feit dat er in het blokkenschema als vanouds goed is gewaakt voor het tegelijk inplannen van vergelijkbare acts zullen er toch weer veel keuzes gemaakt moeten worden. De keuzes waar ik nu al mee worstel heb ik in dit voorpret-stukje voor u samengevat.

#

|

| Artikel | Blink | Lowlands 2010 | 17 augustus 2010 - 16:57 | reacties (24)

De vrouwen in mijn cd-collectie zijn grofweg in twee helften op te delen. Of ze zijn Scandinavisch (en vaak lief), of ze zijn grillig en onberekenbaar. De pronkstukken combineren logischerwijs die twee zaken. Jesca Hoop is dan wel niet Scandinavisch, maar ze combineert grillig en onberekenbaar wel verdomd goed met lief. Ik houd daar wel van. En ik niet alleen. Ik keek er van op dat ze zowel in het voorprogramma gestaan had van Elbow en Andrew Bird als van Mark Knopfler. Dat kon ik niet echt met elkaar rijmen. Net zoals ik haar niet gelijk als een nanny zou zien. Toch was ze een tijdje het kindermeisje van Tom Waits en Kathleen Brennan. Maar wie haar op het podium aan het werk gezien heeft met haar rare houding en rare praatjes tussen de nummers, zal mijn verbazing over dat nanny-schap begrijpen. Waits is ook zo'n beetje haar mentor en Elbow's Guy Garvey ook een groot fan. Op haar tweede cd Hunting My Dress kun je hem ook terughoren in het wonderschone "Murder Of Birds" waar hij de tweede stem doet. De tekst en het lichtvoetige van de song stroken ook hier niet met elkaar. Dat heeft ze vaker op Hunting My Dress. Soms doet Hoop me duidelijk aan PJ Harvey denken, maar d'r lichtere zijde gaat de Scandinavische kant op, af en toe fröbelt ze ook als My Brightest Diamond. Hunting My Dress wordt hierdoor nooit een eentonige singer-songwriter plaat, waardoor je van een bijna klassieke akoestische folksong als "The Kingdom" extra geniet. Gezien haar grilligheid zou ik niet durven voorspellen hoe haar optreden op Lowlands uit zal pakken. Wat ik wel weet is dat áls ik een kaart gehad had, ik zaterdag om 13:00 in de Lima zou staan.

#

|

| Crossing Border 2011 | Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Storm | 16 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Het is rap gegaan. Eind 2008 hoorde ik een fijn plaatje, The 59' Sound en moest ik toevallig naar De Melkweg. Ik kocht vast twee kaartjes en toen er een maand of later meer mensen mee wilden was de kleine zaal van De Melkweg uitverkocht. En de grote zaal kon de The Gaslight Anthem ook wel vol krijgen. Ze waren ook plotseling ook overal, want de band heeft een bewonderenswaardige werkethiek. Ze touren zich namelijk helemaal gek, zijn overal, ik zag ze twee keer in 2009 en dat gaat me in 2010 ook lukken. En dan hebben ze in de tussentijd ook nog een nieuwe plaat opgenomen! American Slang is een logisch vervolg op The 59' Sound, al schuift de band weer iets meer op richting Springsteen en verdwijnt de punk weer ietsjes uit de muziek. Is dat erg? Neuh, met nummers op zo'n niveau niet en je kunt niet altijd boos blijven immers...

Wie vooralsnog wel boos blijven zijn de punkerds van Against Me! Ook niet vies van een potje hard werken, al hebben ze nog niet de werkethiek van The Gaslight Anthem, maar toeren kunnen ze. Against Me! heeft het momentum nog niet mee en dat is jammer. Al kunnen ze wellicht met White Crosses een eerste stap maken. Want Against Me! gaat een beetje de Gaslight Anthem-route op, al blijven ze meer in de hoek van de punk hangen. Maar het liedje prevaleert, er wordt her en der wat soul toegevoegd maar de koortjes blijven gelukkig. En daar word ik blij van! "Sell-outs" zal wellicht een oude punk nog roepen, maar "so what" antwoord ik dan. Want op White Crosses staan meer goede nummers dan op alle Green Day-platen bij elkaar en Against Me! blijft wel ageren tegen dat wat zij als misstanden beschouwen. Mocht u op Lowlands bij The National - life sucks als je een brede smaak hebt - de tent niet in kunnen, surf dan even over naar de Charlie en laat u overrompelen. Against Me! verdient het!

#

|

| Gr.R. | Lowlands 2010 | Lowlands 2012 | Pinkpop 2011 | 14 augustus 2010 - 20:57 | reacties (3)

Beste Geert, het kan verkeren met tweede generatie buitenlanders. Kele Okereke mag dan geboren zijn in Engeland, zijn ouders zijn Nigeriaans. Kele is en ademt in alles de Engelse cultuur. Nog voordat hij Bloc Party oprichtte, had ook hij zijn ervaringen met politie, maar was slim genoeg om colleges te blijven volgen en zich uit te spreken over de Nigeriaanse standpunten ten aanzien van homoseksualiteit. Kele is zelf homo, boegbeeld van de Engelse indiescene, voor velen het ideaalbeeld van het huidige Engeland, want verzot op bier, drugs, Britpop, dance, voetbal en boksen. We hebben het hier over een welbespraakte, hoogopgeleide neger Geert! Eentje die niet naar de Kentucky Fried Chicken gaat maar gek is op fish & chips with vinegar sauce. Om het ideaalbeeld helemaal goed af te ronden heeft Kele met The Boxer een dance-bloemlezing afgeleverd. Electro, Groove Armada-tunes, dubstep, drum-‘n-bass, hooliganhouse en luisterliedjes, mijnheer Okereke draait er zijn hand niet voor om. Zelfs met een song als "New Rules", een Blur-song avant après la lettre, bewijst hij dat hij zich de diepste essenties van het Brits cultuurgoed heeft eigengemaakt. Het kan dus niet anders dan dat Kele Okereke in aanmerking komt voor zowel de Brit Awards, de NME’s, de Q-Awards en de Mercury Prize. Echt Geert, het kan verkeren.

#

|

| Lowlands 2010 | Rene | 12 augustus 2010 - 08:57 | reacties (6)