Pop Up Animal Kids
Les Savy Fav
The Phantom Four & The Arguido
SX
Kurt Vile And The Violators
Half Way Station
Metropolis 2011 - Napret
Rotterdam, Zuiderpark, een half uur voor het eerste optreden. Het gras is nog maagdelijk groen, er is meer bewaking dan publiek en de zon begint voorzichtig door te breken. Metropolis staat op het punt los te barsten en het belooft een mooie dag te worden, niet in de laatste plaats door de gunstige weersvoorspelling.
In de kleine tent, The Garden, wordt om klokslag 13:00 uur de eerste band aangekondigd door Hagenaar Dennis Weening. Volgens Dennis bevinden we ons in het 'spannende tentje' en de eerste spannende act die door hem wordt aangekondigd is Weekend. Deze drie 'girls from California' zetten meteen een lekkere gitaarmuur neer, al zorgt een gebroken bassnaar ervoor dat de vaart er niet echt in blijft. Gelukkig kent de gitarist nog een goede mop om de pauze te vullen: 'So why didn't the lifeguard save the hippie? He was way too far out mannnn!' Een leuk optreden, al is het geluid en ook de inzet bij de sessie in de 3voor12-tent enkele uren later een stuk beter. Laten we het er maar op houden dat de band nog niet helemaal wakker was.
Kleine Viezerik
The Vaccines
Grouplove
Les Savy Fav
Black Milk
Rudeboy
Hangover Hero
Weekend
Weekend - Sports
Ik heb altijd al eens willen ervaren hoe het voelt om op een vliegdekschip achter een vertrekkende straaljager te staan. Daarom stond ik twee jaar geleden dan ook helemaal vooraan bij het optreden van My Bloody Valentine in de Effenaar. Vooraf en ook in de zaal zelf werd gewaarschuwd voor gehoorbeschadiging en ik had dan ook keurig oordopjes meegenomen, in tegenstelling tot de jongen die onbeschermd vrijwel met zijn oorschelp tegen de conus stond te shaken. Ben benieuwd of hij inmiddels van de piep af is. Ik kan me vooral herinneren dat door het idiote volume mijn broekspijpen langs mijn benen fladderden en ook mijn maag leek een stuk hoger te zitten dan gewoonlijk. Maar goed, dat was toen en Weekend is nu, al is hun album Sports al meer dan een half jaar uit. De band uit San Francisco krijgt het voor elkaar om de overweldigende gitaarsound van My Bloody Valentine te mixen met de melodie en reverb van Jesus & Mary Chain. Door het strakke, kille drumgeluid lijkt het alsof Martin Hannett vanuit het hiernamaals nog even de productie heeft mogen doen. Het resultaat is verrassend goed. De gitaren zagen van de opener "Coma Summer" tot het eind snoeihard door en op momenten dat je bijna smeekt om een momentje rust, wordt er nog een laagje snerpende gitaarmuur bovenop gelegd. Weekend kent geen genade. En dat een band met deze naam een nummer met de titel "Monday Morning" maakt, is best grappig.
File: Weekend - Sports
File Under: Dit weekend kan niet lang genoeg duren
File Audio: [MySpace]
File Video: [Monday Morning/Monongah, WV ]
Tamikrest - Toumastin
Het was minder druk dat ik verwacht had, vorig jaar op Lowlands, bij Vieux Farka Toure voor het podium. Maar misschien had ik het succes van Vampire Weekend, die het jaar ervoor een volle tent hadden, ook wel overschat. Of niet het succes, maar de invloed. Want deze jongens uit Brooklyn spelen gretig leentjebuur bij de Afrikaanse muziek en daar is de Maliblues toch een redelijk succesvolle exponent van. En de naam Farka Toure is toch een grote in de scene. Maar voor de massa van Lowlands was het toch een brug te ver blijkbaar, ondanks het succes van Vampire Weekend. Gelukkig heeft de dood van Ali Farka Toure, de vader van Vieux, er niet voor gezorgd dat de scene op zijn gat ligt. Tinariwen is redelijk succesvol en het pact met Dirt Music zorgt er voor dat ook een band als Tamikrest voet aan de grond krijgt in Europa. Met Toumastin heeft Tamikrest inmiddels een tweede plaat uit. Tamoustin is opgenomen in Bamako, met Chris Eckman (Dirt Music, The Walkabouts) als producer. De basis is hetzelfde. De leadgitaar van Ousmane Ag Mossa als basis waarover hij zingt, ondersteund door een slaggitaar, rudimentaire percussie en twee achtergrondzangeressen. De basis is de Maliblues, met westerse invloeden. Zo af en toe gaat het tempo omhoog en wordt het haast dansmuziek, een andere keer kruipt men naar Tinariwen. Maar door die westerse invloeden is Tamikrest wel wat toegankelijker dan veel Malinese bands. Het is voor die Vampire Weekend fans een prettige introductie in de Afrikaanse muziek in het algemeen en de Maliblues in het bijzonder. Ook voor niet Vampire Weekend fans overigens...
File: Tamikrest - Toumastin
File Under: Maliblues voor beginners
File Audio: [MySpace]
SX
The Phantom Four & The Arguido
The Phantom Four & The Arguido - The Obscure EP / Bazzookas - Kaboem!
Hij heeft een boel rare streken uitgehaald de afgelopen decennia en flink wat muzikale misperen gemaakt, toch blijf ik een zwak houden voor Rudeboy. Nu duikt hij weer op als The Arguido en slaat hij de handen ineen met de surfdudes van The Phantom Four. Je weet wel, die band die voortkwam uit de legendarische Treble Spankers. Ik vind zo'n samenwerking van oude werken wel een coole actie. Al moet je altijd maar afwachten wat het aan resultaat oplevert. The Obscure EP begint in ieder geval pakkend met het titelnummer. Het is echt een mix tussen wat je van beide gewend bent. De spit van Rudeboy is misschien wat minder fel dan vroeger, maar echt wel gemeend en The Phantom Four is wie immer cool and collected. Erg gaaf is "Gun On My Temple" dat nog het sterkst herinneringen aan Urban Dance Squad oproept, maar net een andere twist krijgt door de surf-invloeden. Verrassend zijn de twee afsluitende covers die op The Obscure EP staan. Eerst waagt het verbond zich aan "Leave Me Alone" van New Order om vervolgens ook nog een puike surfdraai te geven aan "A Forest" van The Cure. Die laatste is helaas instrumentaal. Van mij had The Arguido hier best nog even los mogen gaan. Dat was hem vast prima gelukt.
Een samenwerking die al een tijdje langer loopt is die tussen zanger Bazz van Van Katoen en de skaboys van The Palookas. Dat resulteerde in een EP met zes songs die een skadraai gaf aan de (over)bekende songs van Van Katoen. Het bleek bijna een schot in de roos, want de acht boys speelden sinds die release menig zaal en festival plat. Niet raar met een charismatische (of irritante zal menigeen zeggen) frontman als Bazz en een beest van een feestband. De vraag was nu alleen: wat nu. Nou, de heren blijken naast het in een nieuw jasje steken van VanKatoen-krakers ("HAVO" is geweldig!) samen óók toffe nieuwe muziek af te kunnen leveren. Kaboem! staat als een huis en de titel had net zo goed Feest! kunnen zijn. Of Energie! Dat spat er namelijk aan alle kanten vanaf. En het gave is dat in een tijd dat menig band bezuinigt op de releases die ze uitbrengen de Bazzookas ferm uitpakken. In het hardcover boekje zit een bizar groot aantal tekeningen van niemand minder dan Nozzman. Bandgrappen verpakken in die typische Nozzman-tekenstijl blijkt een gulden greep te zijn. Met die verpakking (achterin zit ook nog een vrijkaartje voor het Paradiso concert van 25 september 2011) is niets mis. Wat ik muzikaal gezien een dik pluspunt vind is dat Bazz eindelijk dat (in mijn oren) nare Brabantse accent weet te droppen. Daar wordt het luisteren naar de Bazzookas nog plezanter van. De Bazzookas gaan dit jaar gewoon weer los op festivals. Dat is 100% zeker.
File: The Phantom Four & The Arguido - The Obscure EP
File Under: Toffe samenwerkingen
File Video: [The Obscure]
The Deaf - Toot Whistle Plunk Boom!
Met Q65 had Den Haag nederbeatgoud in handen. Dit tijdperk ligt echter al even achter ons. Tegenwoordig is de stad vooral bekend van de mainstreamkoek van Kane en Di-rect. In dat laatste bandje zit Spike (Van Zoest) die het inmiddels tot bekende (en gebekte) Nederlander heeft geschopt. Den Haag had ook een ander bandje, genaamd Bad Candy. Uw weet nog wel dat behoorlijk mislukte project van Barry Hay. Uit hun geledingen komt Janneke Nijhuis oftewel Miss Fuzz. Zij zijn samen verantwoordelijk voor het schrijven van de meeste nummers van The Deaf die ze samen met Mau en Kit Carrea (Absent Minded) uitvoeren. Spike zingt de meeste liedjes. Waarom zochten ze eigenlijk een zanger bij Di-rect? Toot Whistle Plunk Boom! is The Deafs eerste album en heeft meer van The Q dan van Di-rect. The Deaf maakt vette garagerock en waar bands nog wel eens moeite hebben om de energie van een optreden naar de studio te vertalen, slaagt dit kwartet hier prima in. Uiteraard zijn er de nodige clichés waaronder gejatte riffs van The Sonics "Have Love Will Travel" in "Are You Scared?", maar verder is het garagerock pur sang inclusief een piep op het eind van het afsluitende nummer "The Spider" waarbij je bijna oordoppen thuis in moet doen. Het enige afwijkende nummer is "Long Way Down", dat er lijkt te zijn voor de gevoelige snaar. Daar ligt hun kracht niet en dat weten ze ongetwijfeld zelf ook wel. Nummers als "1973", "He´s My Man" en "Live Forever" zijn voorbeelden waar hun kracht en energie wel ligt.
File: The Deaf - Toot Whistle Plunk Boom!
File Under: Di-recter dan The Deaf kan het bijna niet
File Audio: [MySpace]
File Video: [Coming Down That Road @ DWDD]
File Twitter: [The Deaf]
Pop Up Animal Kids
Death Letters
The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines
Elke generatie gun ik hun eigen Ramones, en als het even kan dan profiteer ik gewoon mee. Ik ben namelijk niet vies van een portie rock ´n´ roll. Ik stond net op het punt om een kaartje te kopen voor een optreden van het Londense The Vaccines in het Nijmeegse Doornroosje toen het concert werd gecanceld. Gelukkig staan ze op Metropolis, dat 3 juli plaatsvindt, en kan het alsnog goed komen tussen ons. De uitstel was de reden dat het debuutalbum What Did You Expect From The Vaccines? hier even is blijven liggen, maar van uitstel komt in ieder geval geen afstel. Zoveel zendingsdrang heb ik namelijk wel. Opener "Wreckin´ Bar” was de eerste single en hier valt meteen de donkere stem van Justin Young op. Daarnaast is dit het begin van een reeks catchy nummers. In de mix is wat geschaafd aan de rauwe randjes, ze zijn vakkundig wat meer achterin het geluid verstopt. Tja, je zit bij een major of niet. Het vrouwelijke geslacht, bezongen in zo´n negentig procent van de popliedjes, is ook hier een dankbaar onderwerp. Het tweede nummer "If You Wanna” heeft de eerdergenoemde Ramonessound, of misschien nog wel meer van The Strokes. Ik krijg er in ieder geval megaveel energie van. De stemming is gezet en de rest van het album ligt in de lijn van wat er tot op heden te horen was. Toch zou ik nog wel een kanttekening willen maken bij " Under Your Thumb” dat net wat teveel in de Eleanorherhaling valt of "All In White” dat inclusief basloopje meer op rock ´n´ roll-Coldplay lijkt dan op de Ramones. Op het podium komt het vast helemaal goed. Zo niet, dan was dit misschien wel mijn laatste stukje over The Vaccines.
File: The Vaccines - What Did You Expect From The Vaccines
File Under: Net wat te braaf verpakte rock ´n´roll
File Audio: [MySpace]
File Video: [Wreckin' Bar (Ra Ra Ra)][If You Wanna][Blow It Up][Post Break-Up Sex]
Kurt Vile And The Violators
Kurt Vile & The Violators - Smoke Ring For My Halo
Op de diverse Nederlandse podia en festivals zie ik verdacht veel de naam Kurt Vile opduiken. Dat verbaast me, niet zozeer omdat ik er kwalitatieve bedenkingen bij heb, maar meer omdat ik de indruk had dat Vile toch slechts een beperkte schare liefhebbers kende. Als er optredens zijn dan is er vaak ook een nieuw album, en dat is in het geval Vile geen enkel probleem. De Amerikaan levert sinds zijn vertrek uit War On Drugs in 2008 nu het vierde album af met Smoke Ring For My Halo. Vile doet ook hier waar hij het sterkst in is, namelijk liedjes maken die klinken alsof je ze achterover liggend op een grasveld moet genieten met een biertje erbij en een bloem tussen je tanden. Vile's werk heeft wel wat van dat van Elliott Smith, maar dan net wat minder droevig. De liedjes zijn door het gitaarwerk en de wat vlakke stem van Vile dromerig. Smoke Ring For My Halo is het tweede album op een zogeheten 'major'. Gelukkig is het gebruikte instrumentarium beperkt gehouden en is er de productie sober. De nummers werden met wisselende begeleiders in diverse sessies op diverse plekken opgenomen, maar is een prima eenheid. Dat Vile zijn begeleiders verkoopt als zijn Violators lijkt me dan ook terecht. Smoke Ring For My Halo is een heerlijke plaat met als mijn favoriet "Society Is My Friend".
File: Kurt Vile - Smoke Ring For My Halo
File Under: Weer een tree hoger
File Audio: [MySpace]
File Video: [Jesus Fever]
Pioneers Of Love
Krach
Death Letters - Post-Historic
De moeilijke tweede plaat is in het geval Death Letters de andere tweede plaat geworden. De twee jochies besloten dat het op de respectabele leeftijd (ahum) van achttien en negentien jaar tijd was om het roer om te gooien. De bluesrock van vroeger, en die hun succesvolle debuut markeerde, ging hoppa de prullenbak in. Wat alleen bleef was de energie en de liedjes gingen een meer indie, emo, post-rockende en zelfs hardrockende weg. Voor de opnames gingen ze naar Austin, Texas om hun nummers onder leiding van Chris 'Frencie' Smith (o.a. The Datsuns, And You Know Us From The Trail Of Dead en JET) op te nemen. Wat je er ook van vindt, Post-Historic is in ieder geval een album dat om aandacht schreeuwt. Soms letterlijk, want zanger/gitarist Ariza Lora krijst soms de longen uit zijn lijf en ragt dat het een lieve lust is, terwijl drummer Victor Brandt ongeremd van zich afmept. Neem alleen de opener "Your Heart Upside Down" dat klinkt als een Muse on speed. Af en toe neemt de band ook even wat gas terug. Een echte ballad kom je overigens niet tegen. Luister maar een naar de heerlijke beestenbende op "I Wish I Could Steal A Sunset" dat na een megastart even terug naar af gaat maar vernietigend eindigt. De Death Letters-wereld is rauw, wild en houdt niet van compromissen. Dat maakt van Death Letters een onvoorspelbaar duo, waardoor ik even aan dit album moest wennen, maar wat zeker blijkt is dat het muzikale hart op de goede plek zit.
File: Death Letters - Post-Historic
File Under: Onverschrokken
File Audio: [MySpace]
File Video: [Your Heart Upside Down]
La Boutique Fantastique
La Boutique Fantastique - La Boutique Fantastique
Colin Benders zal de afgelopen tijd wel flink wat last gehad hebben van muzikale gelukzoekers. Minder getalenteerden die hoopten op de golf van het succes van zijn Kyteman�s HipHop Orkest mee te kunnen surfen en zelf ook tot een doorbraak te komen. Ik denk niet dat La Boutique Fantastique daar ook toe gerekend mag worden. Maurits Goossens en Tymen Bergman reisden al jaren met hun mobiele studio stad en land om muzikale invloeden op te stofzuigen voor hun eigen muziek. Ik kan me heel goed voorstellen dat Kyteman wild enthousiast werd van de potpourri aan stijlen die de twee tot dat moment opgenomen hadden en dat hij ze met open armen welkom heette in zijn Kytopia-stal. Daarin is volgens mij vooral plaats voor eigenzinnige vrijdenkers die gaan voor kwaliteit en muzikale muren willen slechten. En als de debuutplaat van Bergman en Goossens ��n ding doet is het in geuren en kleuren vertellen over de muzikale reis van La Boutique Fantastique tot nu toe. Hierbij halen ze genadeloos alle hekwerken rond de landen van Europa naar beneden. Het zijn twaalf eigen songs die aangevuld worden met samples, veldopnames en traditionele instrumenten uit alle hoeken. Het knappe is dat ondanks al die windstreken La Boutique Fantastique absoluut niet aanvoelt als los zand. Het voelt als een excursie die je elke draaibeurt weer langs dezelfde route leidt, maar waarbij je op bekende plekken toch steeds weer nieuwe dingen ziet waarover je blijft verbazen.
File: La Boutique Fantastique - La Boutique Fantastique
File Under: Rondreis met een tussenstop in Utrecht
File Audio: [MySpace]
Lola Kite
Krach - Krach
Ken je dat? Van die toevalstreffers. Als ik vorig jaar op festival de-Affaire dat ene optreden wél leuk had gevonden, dan was ik misschien nooit doorgelopen naar Krach. Dat bandje dat eigenlijk een doorstart is van With Ice, met de gitarist van Roosbeef, Reinier van den Haak. Ik zag vijf mannen op het podium met kekke uniformpjes aan, met daaronder foute witte hempjes en bretels. Zelfverzekerd en een tikkie rebels. De pakkende, schurende, stuiterende electro/dance rock van deze Gelderse band vond ik uiterst aanstekelijk. Het deed me wel wat denken aan Soulwax Nite Versions. Kinetische rock noemen ze het zelf en dat heeft alles met beweging te maken. En ja, dansbaar is het zeker. Maar hoe zou dat op de cd uitpakken? Na de release van het warmhoudplaatje in september (de EP Kompakt Disk), is er nu het volledige debuutalbum. En dat is er gekomen met wat ondersteuning van o.a. Torre Florim (De Staat). De band vlecht rock en electro behendig in elkaar. Het album staat sowieso vol goede ideeën, die grotendeels ook nog eens goed uitpakken. Dat ze niet alleen maar op effectbejag zijn gegaan vind ik ook te waarderen. Niet alleen die pompende funky beats, maar hier en daar ook wat rustiger werk. Al zakt de energie dan soms wel wat te veel weg, zoals in "Musictool". In dat nummer wringt de zang ook wat, net zoals in het begin van "Hunger". Maar goed, dat nummer ontspoort dan wel weer heel lekker. En als je als band dan verder nog nummers in je repertoire hebt als "And So I Do A little Dance", "Do The Wave Now", "Although It Hurts", en het heerlijk over the top "Transformer", tja, dan kan ik niet stil blijven staan. Opwindend plaatje.
File: Krach - Krach
File Under: Voor al uw feesten en partijen
File Audio: [MySpace]
File Video: [Do The Wave Now]
Lola Kite - Lights
Onze twee lieve katers zijn al de respectabele leeftijd van vijf jaar gepasseerd. Af en toe halen ze nog wel eens kattenkwaad uit, maar het wilde is er toch wel af. Daar is sinds kort echter verandering in gekomen dankzij het buurpoesje Lola dat nu een half jaar oud is. Als zij gesignaleerd wordt dan blijken er nog heel actieve je-weet-wel-katers in de twee schuil te gaan. Het kan dan ook bijna geen toeval zijn dat er net op dit moment de debuut-cd Lights van het Amsterdamse Lola Kite uikomt -al schijnt deze al even op de plank te liggen-. Dit trio bestaat uit leden die hun sporen in diverse bands hebben verdiend en nog verdienen, on onder andere Moss en Ghost Trucker. Lola Kite maakt frisse dansbare popliedjes veelvuldig gebruik makend van gitaren en synthesizers. Als ik een album met synthesizers geslaagd vindt dan hoed je je maar. De muziek doet me denken aan de psychedelische sixties, de new waverige eighties en ook aan de electro van heden. Lola Kite is de wilde nieuweling en ik ga er als luisteraar op respectabele leeftijd helemaal van uit mijn dak! Wat een plaat!
File: Lola Kite - Lights
File Under: Wild Boys
File Audio: [MySpace]
File Video: [Different Story][Everything Is Better]
Pop Up Animal Kids
Tamikrest
The Deaf
Black Milk
Pioneers Of Love / I Kissed Charles
Het valt me op dat de naam van mixer/masterer Guido Aalbers hier de laatste tijd steeds vaker voorbij komt. Ik snap wel dat talentvolle, maar ook al langer meelopende bandjes bij hem aankloppen om hun cd door hem te laten af te laten mixen, want het hem afgeleverde eindproduct klinkt eigenlijk altijd als een klok. Nu vielen vlak achter elkaar weer twee van eindproducten op de mat die hij van de icing on the cake voorzien heeft en die wederom scherp uit je speakers knallen. Beiden van piepjonge bandjes.
Allereerst is daar Pioneers of Love, een kwartet jongelingen uit het Noorden, volgens mij met uitvalsbasis Leeuwarden. In het eerste nummer "We Will Never Part" - na een clichè begin blijkt dat uiteindelijk toch een sterk nummer - valt gelijk de scherpe zang op van Jeroen Grendelman. Typisch zo'n stem die het veld in tweeën kan splijten. Je houdt er van, of niet. Een tussenweg is er niet. Ik behoor zelf tot het deel dat wel houdt van zo'n kenmerkende mannenstem. En in de synthesizerpop/rock van Pioneers of Love gedijt zijn stem ook prima. De Korg van Marc Hoenderboom geeft de liedjes van Pioneers of Love namelijk een lekker vet en afwijkend geluid. Vergeef me dat ik weer met mijn persoonlijke plug Carpark North aan kom kakken, maar daar doen deze noordelingen me wel aan denken. Maar voor u zal ik The Killers ook als referentie noemen. Al haalt het kwartet het hoge niveau van deze beiden nog niet, ze zijn wel op de goede weg.
Ten tweede is daar I Kissed Charles, eveneens een kwartet jongelingen, maar nu uit Drenthe, uit Meppel om precies te zijn. Grappig is dat hun liedje "I'm Too Young" al gebruikt werd in een commercial van Braun. Nou, volgens mij weet het mannelijke trio van de band niet eens hoe een scheerapparaat werkt. Maar dat mag de pret niet drukken, "I'm Too Young" is een hoogst aanstekelijk liedje. En dat geldt ook voor de vier andere liedjes van deze debuut-EP die op Goomah Music verschijnt. Opmerkelijk sterk is de stem van frontvrouw Charlot, die gezien haar vijftien lentes misschien beter frontmeisje genoemd dient te worden. Ze blijft met gemak fier overeind staan in de vijf van enthousiasme overlopende liedjes. Mix Be Your Own Pet met Rilo Kiley en je komt ongeveer uit bij wat I Kissed Charles je te bieden heeft. Dikke lagen synthesizers op een scherp gemaaid gazon van gitaren. Ik wil ze wel zoenen, zo sprankelend, leuk en onbevangen.
File: Pioneers of Love - Demo 2008-04-19
File Under: Kan leuk worden.
File Audio: [ MySpace]
File: I Kissed Charles - EP
File Under: Is al heel leuk.
File Audio: [CharlesSpace]
Les Savy Fav - Inches
Het is altijd leuk om promo's te krijgen. Het is ronduit grappig als je een promo toegestuurd krijgt van een plaat die je al ruim vier jaar in je kast hebt staan. Want dat is het geval met deze nieuwe oude Les Savy Fav. Inches is een singlesverzamelaar die in 2004 al in het thuisland Amerika uitkwam, maar nu eindelijk een officiële release in de rest van de wereld krijgt. Inches was aanvankelijk ook een opmerkelijk project van de band: in 1996, nog voor hun debuutplaat, waren ze al met het project begonnen en werd de eerste single gereleased. In totaal zouden er nog acht singles op evenzovele verschillende labels volgen, en in 2003 werden deze op Inches verzameld. Ik heb deze plaat destijds via importkanalen aangeschaft naar aanleiding van een jubelrecensie op Pitchforkmedia en daarnaast kregen personen die er vroeg bij waren er ook nog een fijne DVD bij (ik weet overigens niet of die DVD nu ook bij deze nieuwe uitgave meegeleverd wordt). Maar goed, Inches laat het verloop van groei binnen deze getalenteerde indierockband horen. In tegengestelde volgorde van de op dat moment meest recente single (het briljante Meet Me In The Dollar Bin) naar de oudste krijgt de luisteraar een partij strakke punkfunk, soepele indieklanken, weerbarstig gitaarspel en natuurlijk de geniale bespiegelingen van frontman Tim Harrington te horen. Precies zoals te verwachten bij deze creatieve band, maar toch iedere keer weer verrassend, op het verkeerde been zettend en eigenzinnig. Inches is wederom zo'n niet te missen plaat van een van de meest eigenwijze bands van het moment.
File: Les Savy Fav - Inches
File Under: Meesterlijke singlesverzamelaar
File Audio: [Les Save Fav-Space]
