In 1980 kocht ik hun eerste album en onlangs, maar liefst 29 jaar later, studio-album nummer vier, The Devil You Know. (Op de site komen ze merkwaardig genoeg tot maar drie studio-albums, want Mob Rules ontbreekt volledig in het overzicht.) In die tijd hebben ze een naamsverandering en bezettingswisselingen ondergaan, tal van ruzies uitgevochten, andere bands en projecten gehad. Des te opmerkelijker is het dat de heren na twee magistrale albums in de tachtiger jaren en een goed (en onderschat) album in de jaren negentig er na al die tijd weer in slagen een album af te leveren waarmee ze het jonge grut het nakijken geven. Meest opmerkelijk is nog wel dat Ronnie James Dio niets aan kracht heeft ingeboet, ook al zou hij in ons land inmiddels AOW bijgeschreven krijgen. Overigens was mijn allereerste kennismaking met dit album niet direct heel positief. Ik draaide het album op weg naar huis in de auto, en had bij de eerste twee tracks "Atom And Evil" en "Fear" het gevoel dat het geluidsbeeld helemaal volgepropt was - ook mijn grootste bezwaar bij Dehumanizer. Bij het derde nummer, "Bible Black", werd ik gerustgesteld. Heaven & Hell neemt op The Devil You Know regelmatig gas terug - met als resultaat dat de heavy stukken ook heavy binnenkomen, precies zoals het hoort. Is dit album totaal anders dan de eerdere albums? Nee, natuurlijk niet. Maar dat is ook nergens voor nodig. Black Sabbath, pardon, Heaven & Hell is zo herkenbaar als wat en slaagt er met dit album wederom in de maat te zetten voor al die anderen. De productie mag dan over 29 jaar magertjes geweest zijn, als dat betekent dat deze kwaliteit het resultaat is hoor je mij niet klagen. Heavy beukers, uptempo en midtempo, slow blues met (metalen) ballen, akoestische outtro's, het is als vanouds. Je bent nooit te oud voor metal, zo blijkt maar weer eens.

# |

|

| Prikkie | Waldrock 2009 | 29 mei 2009 - 17:57 | reacties (0)

Klassieke muziek en metal, zo op het eerste oog zijn dat twee werelden van verschil. De muziekgeschiedenis bewijst echter dat beide uitersten prima hand in hand samen kunnen gaan. Dat Epica al langer een zekere liefde heeft voor klassieke - als ook typische filmmuziek bewezen ze al met hun eigen composities, maar met name met het album The Score. Voor Epica was de tijd nu rijp om de combinatie van metal- en klassieke muziek verder uit te diepen en naar een nieuw niveau te brengen. The Classical Conspiracy is de registratie van een bijna tweeënhalf uur durende live-show, met Epica nummers en hun bewerkingen van klassieke meesterwerken en filmscores. De gehele show is opgenomen in Miskolc, Hongarije. Epica brengt de uitvoeringen samen met een 40-mans orkest en een dertig koppen tellend koor. Dat dit niet iets nieuws is bewezen eerder al bands als Metallica (Symphony & Metallica), Within Temptation (The Black Symphony) en Dream Theater (Score). Wat wel bijzonder is, is dat het orkest niet alleen de 'begeleidingsband' is bij de nummers van de desbetreffende band, maar dat er ook andere nummers, soundtracks en echte klassiekers gespeeld werden. Zo kun je zeggen dat Epica het orkest en het koor begeleidt bij het eerste deel van het concert en dat het bij het tweede deel meer andersom is. Het eerste deel bevat namelijk met name bekende werken van onder andere Vivaldi ("Presto"), Verdi ("Dies Irea"), Grieg ("In The Hall Of The Mountain King") en Prokofiev ("Montagues & Capulets") als ook de filmmuziek van Spiderman, Star Wars en Pirates Of The Caribbean. Het vervolg is een zeer uitgebreide doorsnede uit het oeuvre van Epica. Het orkest is natuurlijk fantastisch in haar uitvoering. De composities zijn prachtig uitgevoerd. Je hoort dat het live is, maar toch spelen ze zo strak dat het bijna een studio-opname (Simone Simons' stem is alleen niet altijd even zuiver) had kunnen zijn. De typische orkestuitvoering wordt versterkt in kracht, volume en uitstraling door de muzikanten van Epica en dat geldt evengoed vice versa. Een nummer als "Unholy Trinity" bijvoorbeeld klinkt nu nog vetter dan op The Score.

# |

|

| Blizzard | Waldrock 2009 | 29 april 2009 - 14:57 | reacties (0)

Bij de foto die hier twee jaar terug geplaatst werd, barstte er een hele discussie los of Papa Roach nou emo was of gewoon alternative rock. Ik vind het best amusant al die welles-nietes-spelletjes, maar ook best irritant. Alsof het veel uit maakt onder welk kopje de band schaart. Als ik een keuze zou moeten maken zou ik ze overigens eerder onder de alternative rock, dan onder de emo scharen, maar het kopje nu-metal waaronder ze begonnen eind jaren negentig begonnen, dat past ook niet meer. De heren zijn ondertussen tot bijna Prikkie-muziek verworden. En dat bedoel ik niet negatief hoor. Maar ik heb me bij het beluisteren van Metamorphosis wel verbaasd over hoezeer de mannen rond frontman Jacoby Shaddix steeds meer aanschuren tegen de rock van bijvoorbeeld Aerosmith, Motley Cruë en Guns n'Roses. Ondanks dat Papa Roach nog wel wat ruwer is. Teken aan de wand is wat dat betreft de gastbijdrage van Cruë-gitarist Mick Mars die op mag draven voor een Van Halen-achtige solo in "Into The Light". Alsof de band zelf ook wel door heeft welke kant ze steeds meer op bewegen en weten dat ontkennen geen zin meer heeft. Maar goed, heel erg is dat nou ook weer niet. Al had ik ze wel weer wat meer de Infest-kant op willen zien gaan. Toch, als ik moet kiezen tussen pak 'em beet de nieuwe Nickelback en Papa Roach, dan kies ik zonder twijfel de laatste. Al was het alleen al omdat "Carry Me" duizend keer beter is dan alle balladeshit die Krueger cs. over ons uitgestort heeft de afgelopen jaren. Bovendien zijn tracks als het bijna sleazy "I Almost Told You I Loved You" en "Change of Die" (dat vooraf gegaan wordt door het instrumentale "Days Of War") heerlijke knallers. De teksten negeer ik daarbij voor de goede orde maar even…

# |

|

| Storm | Waldrock 2009 | 30 maart 2009 - 20:57 | reacties (3)

Delain is een echte band geworden, zo blijkt uit dit tweede album April Rain. Werd het debuut, het in 2006 uitgebrachte Lucidity, nog nagenoeg geheel gedragen door de vele gastvocalisten en -instrumentalisten, nu moet oprichter Martijn Westerholt het met zijn eigen band, met een vaste bezetting, doen. Je zult hier dus geen Liv Kristine en geen Sharon den Adel meer horen in een confrontatie met bijvoorbeeld de grunts van George Oosthoek. Zijn er dan helemaal geen gasten meer gebruikt? Jawel, alleen Marco Hietala (Nightwish) is wederom gevraagd. Op "Control The Storm" en "Nothing Left" zijn zijn bijdragen kenmerkend en niet onverdienstelijk aanwezig. De vocalen komen nu volledig op het conto van Charlotte Wessels, her en der aangevuld door de vocalen, zelfs met enige grunts, van gitarist Ronald Landa. Het album is op het gebied van zang duidelijk minder divers geworden dan de voorganger, logisch natuurlijk. Muzikaal daarentegen hebben ze er eigenlijk niets voor hoeven in te leveren. Het album moest in eerste instantie even bij mij groeien. Het kwam me allemaal wat te makkelijk over, het kon me nergens direct grijpen, ik miste de nodige spanning, de verrassing. Na meerdere luisterbeurten is niet al het negatieve weggeëbd, maar het geheel is toch gewoon een heel aangenaam album geworden dat gewoon erg lekker rockt en wegluistert.

# |

|

| Blizzard | Lowlands 2009 | Waldrock 2009 | 19 maart 2009 - 08:57 | reacties (3)

Masturberen, heel veel masturberen. Dat is wat Bring Me The Horizon gaat doen wanneer klaar met toeren. "En veel kip eten, la·ding·en, en veel Xboxen." De rust die ze krijgen is echter kort, heel 2009 is namelijk reeds voor ze ingepland. Dit blijkt echter geen probleem, "Je kunt toeren en masturberen best goed combineren hoor. Ook zijn we de band juist begonnen voor de live shows, daar gaat het ons echt om. Dat is het leukste wat er is." Met die reden staan ze vandaag in onze hoofdstad, waar ze hun puberale levensstijl perfect kunnen doorzetten. "We gaan drinken, veel wiet roken, nog meer drinken en daarna paddo's doen." Tijd voor een soundcheck is er dan natuurlijk ook niet, je moet nu eenmaal prioriteiten stellen hè...

# |

|

| Interview | Lowlands 2009 | Marz667 | Waldrock 2009 | 19 december 2008 - 14:58 | reacties (0)

Slecht, beroerd, nietszeggend, amateuristisch, stom, zoetjes, deerniswekkend, langzaam, eenzijdig, schraal, monotoon, spijtig, afschuwelijk, ellendig, onbevredigend, ontoereikend, meelijwekkend, slap, gebrekkig, betreurenswaardig, suf, mager, alledaags, zachtjes, eentonig, vervelend, treuzelachtig, ongemerkt, karig, saai, doe-het-zelvers, truttig, minderwaardig, naar, slaapverwekkend, catastrofaal, stakkerig, langdradig, ondermaats, afgezaagd, tweederangs, geestdodend, zwak, minder, deplorabel, vervelend, plat, miserabel, aarzelend, rampzalig, belabberd, jammerlijk, onvoldoende, bedroevend, armzalig, zieligjes, bedroevend, beperkt. Allemaal termen die niet opgaan bij Suicide Season, het tweede album van Bring Me The Horizon. Hard en vernieuwend tot aan de laatste noot.

Er worden vaak grappen gemaakt over emocore bandjes, dat ze alleen maar zingen over hun ex-vriendinnetjes. In het geval van Senses Fail is dit, opvallend genoeg, 100% waar. Zanger James "Buddy" Nielsen heeft namelijk de teksten gebaseerd op het breken van zijn relatie. "Het was mijn eerste liefde en ze was iemand met wie ik de groei van kind tot volwassene heb doorgemaakt", aldus de zanger. Ik pink een traantje weg, zoals je begrijpt, voordat Life is not a Waiting Room de speler ingaat. Het is derde album van de Amerikanen, veertien nummers en vijftig minuten. Opvallend is dat de plaat voorafgaand aan de release volledig op MySpace te beluisteren was. Hierdoor komt het vijftal erg zeker over, en dat is ook terecht. Het mag soms wat jankerig overkomen, maar aan de andere kant weten ze ook flink uit te halen. Hierdoor geeft single "Family Tradition" overigens een erg verkeerd beeld, zó poppy en saai is de rest van het album heus niet. Het is een erg veelzijdig album, dat perfect aansluit op de eerste twee uitgaven van de groep.

# |

|

| Lowlands 2009 | Marz667 | Waldrock 2009 | 28 november 2008 - 14:58 | reacties (1)

Na de kritiek van met name de media op het nogal controversiële The Crusade was het de vraag of het Amerikaanse kwartet van Trivium met een album op de proppen zou komen dat de criticasters voor eens en altijd de mond zou snoeren. De waarheid gebiedt te zeggen dat dit slechts ten dele gelukt is. Door een surplus aan rauwe riffs en het veelvuldig gebruik van schreeuwerige vocalen is er weliswaar een terugkeer naar het alom geprezen Ascendency, maar hoewel Shogun een aantal ijzersterke nummers herbergt zoals opener "Kirisute Gomen" en "Into The Mouth Of Hell We March" lijkt veel van het gebodene uit hetzelfde vaatje te tappen. Als gevolg hiervan zijn veel nummers onderling inwisselbaar. Niettemin is Shogun bepaald geen misselijke thrashplaat geworden. Door de wisselwerking tussen brute en melodieuze passages is een homogeen geheel ontstaan waarin vooral voor het beukende spel van bassist Paolo Gregoletto een hoofdrol is weg gelegd. Met welhaast chirurgische precisie schept hij een solide basis waar Heafy en Beaulieu hun afzonderlijke gitaarpartijen over heen kunnen leggen en waarbij de eerste zich tevens naar hartenlust de longen uit het lijf kan schreeuwen. Met Shogun heeft Trivium ogenschijnlijk de gulden middenweg gevonden tussen het rauwe karakter van Ascendency en de toegankelijkheid van The Crusade. Vergelijkingen met Metallica gaan nog slechts sporadisch op. Daarentegen roept de overgang van extreem harde stukken naar meer melodieus gerichte intermezzo"s in bijvoorbeeld "Throes Of Perdition" onherroepelijk de gedachte op aan het oudere werk van In Flames. Dat is evenwel beslist geen manco.

# |

|

| Kanij | Waldrock 2009 | 09 oktober 2008 - 12:50 | reacties (0)

DragonForce's vorige album Inhumane Rampage werd in de VS goud, vooral omdat een van de tracks werd toegevoegd aan Guitar Hero 3. In 2007 stonden ze op Fields Of Rock, maar ik ben toen niet in staat geweest ze te bekijken. Wel jammer, want ik was er waarschijnlijk na drie songs bulderend van de lach weer weggegaan. Dit mag dan een internationaal gezelschap met als thuisbasis Londen zijn, het is Teutoonse marsmetal van het zuiverste water. Op hoog tempo, bovendien. Dat laatste betekent dat driekwart van elke song wordt gevuld met dubbele bassdrums en polsverstuikende riffs en solo's. Leuk hoor, maar van melodie blijft zo niet veel over. Voeg daarbij de poppenkastproductie - veel echo, heel veel echo over toch al met stopverf dichtgesmeerde arrangementen - en je kunt bij vrijwel elk nummer voorspellen wat het gaat worden. Kort en puntig is het ondanks de snelheid geenszins: de kortste song is al langer dan vijf minuten. Epische powermetal noemen ze het zelf. Vooruit, tekstueel zou je het episch kunnen noemen, maar muzikaal is het diarreemuziek: het gaat snel, maar blij word je er niet van. En diarree verrast tenminste nog. Wat nummers op halve snelheid spelen zou al wonderen doen, maar dat zal op een enkele poging tot ballad na bij DragonForce niet gebeuren. Het zal vast ruimschoots voldoen aan de verwachtingen van de fans, maar verder is dit DragonForce echt niet serieus te nemen. Het is en blijft voor mij een album dat ondanks de bezopen snelheid veel te lang duurde...

# |

|

| Prikkie | Waldrock 2009 | 29 augustus 2008 - 16:21 | reacties (6)

Een van de betere bands op het afgelopen Fields of Rock was Heaven and Hell. Klassieke songs van niet meer dan drie albums, ten gehore gebracht door een viertal in zwart geklede heren. De beweging moest van zanger Ronnie James Dio komen, maar dat is hem als rasentertainer wel toevertrouwd. Optreden onder de naam Black Sabbath mocht niet van Sharon Osbourne, hetgeen Maiden-zanger Bruce Dickinson - ook al eens het slachtoffer van Sharon Osbourne's onsympathieke omgangsvormen - later op hetzelfde podium de opmerking "They should call themselves Black Sabbath and fuck it!" ontlokte. En zo is het natuurlijk ook. Niemand zal ontkennen dat Ozzy met Sabbath een legendarische combinatie vormde, maar met Ronnie James Dio kreeg het destijds zieltogende Black Sabbath een artistieke impuls van jewelste en bleek diens stem met de zware riffs van Tony Iommi evenzeer hoogtepunten in de rijke Sabbath-geschiedenis op te leveren. In 2006 staken Iommi, Dio, Butler en Appice de koppen weer bij elkaar om drie songs op te nemen voor de verzamelaar The Dio Years. Er werden weer optredens gepland - met, anders dan voorheen, alleen songs van de albums met Dio. Zeker, "War Pigs" en "Iron Man" zijn altijd fijne songs om te horen, maar het materiaal met Dio doet er niet voor onder. Drie albums hebben meer dan voldoende klassiek materiaal opgeleverd. De weerslag van een van die live-optredens is te vinden op dit album. Zes songs van Heaven And Hell, vijf van Mob Rules, drie van Dehumanizer en twee van de drie nieuwe songs van The Dio Years. Is dit een must have? Natuurlijk, zoals elk Sabbath-album met Dio dat is. Dio mag dan een 65-plusser zijn, hij is knap vitaal en goed bij stem. Hier en daar hapert het wat ("Computer God"), maar 'wat haperen' is in zijn geval nog steeds beter dan bijna elke andere rockzanger. Muzikaal is het ook exact wat je zou verwachten. Bijna vlekkeloos uitgevoerd en het geluid is mooi in balans. En live-versies van bijvoorbeeld "Falling Off The Edge Of The World" en "I" waren nog niet voorhanden. Is dit dan het ultieme Sabbath-met-Dio-album? Nee. Het heeft niet de heerlijke loodzware mix van de studio-albums, waardoor het voor mijn gevoel niet dezelfde overdonderende kracht heeft. Het blijft niettemin een fraai document van een van de beste en meest invloedrijke rockbands ooit. Nog steeds een must have, dus.

# |

|

| Prikkie | Waldrock 2009 | 18 september 2007 - 14:53 | reacties (3)

Het kan soms raar lopen. In 2004 stapte gitarist Jesse Pintado na vijftien jaar op bij Napalm Death. Samen met drumgod Pete Sandoval (Morbid Angel) ging hij gewoon weer verder met Terrorizer, de band waar hij deel van uitmaakte voordat hij bij Napalm Death aan de slag ging en waarvan vorige maand het puike Darker Days Ahead verscheen. De titel lag echter dichter bij de waarheid dan gehoopt, want eind augustus overleed de gitarist in een Nederlands ziekenhuis. Ter nagedachtenis kun je het gratis mp3-album In Memory Of Jesse Pintado downloaden met nummers van zijn beide bands erop. Daarnaast is nu ook Smear Campaign uitgebracht, het laatste wapengekletter van zijn voormalige werkgever. Alhoewel sinds 1990 geen enkel origineel bandlid meer deel uitmaakt van deze legendarische grindcore-band, staat de naam Napalm Death al jaren garant voor alles wat met extreme muziek te maken heeft. Ook nu weer is het niet anders. Knetterende blasts, groovy en zwingende meezingers, genadeloos gebrul en gekrijs en de ene naar de andere vette beukriff. Bovenal echter, lijken alle songs met enthousiasme en passie in elkaar te zijn gezet. De liefde en gedrevenheid druipt ervan af. Het album kent daardoor eigenlijk geen zwak moment en blijft de volle vijfenveertig minuten boeien en verrassen. De bijdrage van zangeres Anneke van Giersbergen (The Gathering) is op zijn minst opmerkelijk te noemen, maar zo minimaal dat je daarvoor dit schijfje niet in huis hoeft te halen. Als je echter van extreem geweld houdt, is dit kwaliteitsproduct ten zeerste de moeite waard.

# |

|

| Blacksmith | Waldrock 2009 | 23 september 2006 - 10:01 | reacties (0)