Het was me niet helemaal duidelijk wat ik moest gaan verwachten van het solo-album van mr. a balladeer, Marinus de Goederen. Stiekem is hij namelijk natuurlijk ook gewoon a balladeer. Dus waar zou het verschil dan in moeten gaan zitten? Ik hoopte stiekem hoop dat 'ie misschien wel een pianoalbum opgenomen had. Dat had me machtig mooi geleken, omdat ik vind dat Marinus een stem heeft die mooi kleurt bij warme pianoklanken. Ook al bewijst een track als "Noah" dat hij echt nog een keer zo'n album uit moet gaan brengen, Sorry, Kid is niet 'een man met een piano'-album geworden,. Ik zou bijna helaas zeggen, maar dat zou onjuist zijn. Sorry, Kid is namelijk wel degelijk een mooie plaat geworden. Wat ik vooral erg fraai vind is de inzet van leden van het Metropole Orkest. Hun strijkers geven bijvoorbeeld "What the world needs now is a killer storm" een extra dramatisch tintje en de blazers in "One Sunday" zijn een minder aanwezige, maar wel een fraaie toevoeging. Bij beluistering van Sorry, Kid wordt overigens ook al snel duidelijk waarom Marinus de plaat als mr. a balladeer uitbrengt. Je krijgt als luisteraar namelijk een inkijkje in zijn 'ik'-wereld van vroeger en nu. Dat levert af en toe bijna pijnlijk confronterende momenten waarin hij zijn hart lucht en misschien ook wel afrekent met enkele demonen uit het verleden. Muzikaal gezien schuurt Sorry, Kid flink tegen a balladeer aan, maar dat zal vast en zeker niemand verbazen. En bovendien een aanbeveling.

We hadden afgelopen zaterdagavond een jaren '80-feestje van mijn werk. Hierbij mocht je ook verkleed komen als je wilde. Mevrouw Storm trok wat zwarts aan en toupeerde d'r haar en ik trok de strakste broek aan die ik nog had met een vaal hardrock shirtje. Er is niet zo heel veranderd aan ons door de jaren heen. Nu ja, we hebben wat meer vierkante meters stof nodig, dat wel. Voor in de auto op weg naar en van het feestje had ik eerst wat jaren tachtig cd's mee willen nemen, maar besloot uiteindelijk toch wat nieuws, namelijk Hunter Complex, op te zetten. Dat had namelijk ook zo uit de jaren tachtig kunnen komen. De synthpop van dit nieuwe project van Lars Meijer is zo retro, dat ik 'em er bijna van zou gaan verdenken dat Meijer dit al dik twintig jaar op de plank heeft laten liggen voordat hij er mee op de proppen durfde te komen. Als je een paar van deze tracks verstopt had tussen de krakers op een van de New Wave Club ClassX-verzamelaars en niemand zou 'em als verdacht brandmerken. Hunter Complex is door het vernuftig schuiven met lagen tegelijkertijd ijzingwekkend koel als melancholisch ontroerend. Dat eerste komt vooral door de lijzige stem van Meijer, het is er een die mensen best af zou kunnen stoten, maar ik houd wel van dat onderkoelde. Het melancholische zit 'em in geweldige ouderwets klinkende synths die Meijer van stal gehaald heeft. Je krijgt visioenen van OMD, New Order en Kraftwerk en dwaalt zo af op de grotendeels rustig voortkabbelende tracks richting traag dansende zwartgekleden op de dansvloer. Die op het up-tempo "Moonset" uiteindelijk compleet uit hun dak zullen gaan. Voor mijn jaren tachtig feestje was Hunter Complex natuurlijk veel te obscuur en nicherig, maar om te ontgiften van de Bon Jovi's en andere narigheid uit de jaren tachtig die ik die avond voorgeschoteld kreeg was het perfect. En om 'zo' te luisteren overigens ook.

Een van de beste aankopen die ik ooit deed was het scoren van de titelloze debuutplaat van Tom McRae voor volgens mij twee dollar. Een schandelijk laag bedrag voor zo'n prachtplaat. Met zijn vorige plaat King Of Cards deed McRae weer een klein stapje verder qua populariteit. Ik snap namelijk niet dat het Tom McRae nog steeds maar niet gelukt is de sprong te maken naar een écht groot publiek. Waar het aan ligt weet ik niet. In ieder geval niet aan kwaliteit van zijn liedjes. Die is op The Alphabet Of Hurricanes ook weer bijzonder hoog en ze krijgen door de prachtige arrangementen extra glans. Neem alleen al het openingsnummer "Still Love You" met zijn simpele wiegende ukelele en lichtvoetige pianowerk waaronder strijkers de boel extra lading geven. Je gelooft daardoor nog meer wat hij zingt. McRae is hier een meester in. Let maar eens op hoe vernuftig hij elkaar afwisselende instrumenten zijn zanglijn laat volgen in het geweldige "Summer Of John Wayne" en er daardoor precies de juiste lading aangeeft. Simpel, maar uitermate doeltreffend. Net als de paukklanken (waarom wordt dat instrument eigenlijk zo weinig gebruikt?) die de track extra diepte geven. Het zijn van die details die me pas naar verloop van tijd op gaan vallen. Dat is een andere kracht van McRae, hij kan - om dat vieze woord maar eens in de mond te nemen - groeiplaatjes afleveren. Zo ging ik na drie, vier draaibeurten in een keer "House Of The Rising Sun" patroontjes terughoren in "Told My Troubles To The River". Dat graven in de songs van McRae is op deze manier een lonende bezigheid. En gezien de tijd die McRae telkens neemt om zijn albums op te nemen, een passende tegenprestratie.

Terwijl ik vroeger kasten met boeken verslond, is tegenwoordig vakantie het enige moment dat ik mezelf tijd gun om een boek te lezen. Ik neem mezelf dat best kwalijk, want boeken lezen deed ik altijd misschien nog wel liever dan muziek luisteren. Nu las ik in iets meer dan een week tijd drie boeken uit. Een boek van normale dikte en twee dikke pillen, waarvan een (A.F.Th's Het Schervengericht) al onaangeraakt op mijn nachtkastje lag te verstoffen. Ik genoot ervan het eindelijk uit te lezen. Als ik lees heb ik wel altijd muziek opstaan. Terwijl ik de bladzijdes verslond van Haar Naam Is Sarah luisterde ik naar Jimmy LaValle's nieuwste plaat A Chorus Of Storytellers. Zijn weemoedige, grotendeels instrumentale post-rock past goed als begeleidende muziek bij de treurige vertelling over deze lange tijd weggemoffelde zwarte bladzijde in de geschiedenis van Frankrijk. Het is helaas(?) ook een beetje de pijnplek waar The Album Leaf al een paar albums lang last van heeft: het slaat al snel door richting achtergrondmuziek als je er niet heel bewust voor gaat zitten om naar luisteren. Ook A Chorus Of Storytellers slaagt er niet in mijn aandacht op te zuigen, maar wel om me weg te laten dromen richting onvermoede richtingen. Daar verandert het feit dat LaValle voor deze nieuwe cd een beroep gedaan heeft op zijn liveband in de studio weinig aan. Het geeft de tracks hier en daar wat meer bite, maar dat gaat 'em dus vooral in de details zitten waar je moeilijk tot door kunt dringen. Pluspunt is dat LaValle met de jaren beter is gaan zingen. Helemaal als violist Matt Resovich hem op tweede stem bijvalt in de vier niet-instrumentale songs, zijn dat prettige momenten. Maar vervolgens drijf je in de zeven tamelijk brave instrumentale tracks weer zo alle kanten op.

Ik heb sinds een paar weken een nieuwe collega die saxofoon speelt in de Pallookas en dus ook de Bazzookas. Dan wordt er vanzelfsprekend een boel geluld over muziek. We hebben best wat overeenkomsten qua muzieksmaak, maar juist op het punt van jazz verschillen die. Ik luister niet veel jazz, minder dan hij in ieder geval, maar als ik dan jazz luister dan moet die jazz zoveel mogelijk buiten de lijnen kleuren. Des te meer het piept en knort, des te leuker ik het vaak vind. Hij houdt echter meer van jazz die zich houdt aan 'de regeltjes', maar vindt Jaga Jazzist ook helemaal geweldig. Daarom heb ik hem dus getipt om eens te luisteren naar het Engelse Polar Bear. Juist omdat deze band zo lekker heen en weer hopt tussen jazz en rock, en regeltjes en vrijheid, waarbij drummer Sebastian Rochford het het minst nauw neemt met de regeltjes. De variatie maakt Peepers tot een hele leuke frisse plaat waar je bovendien steeds wat nieuws in hoort. Zo gieren de twee korte tracks "Bump" en "Scream" die halverwege de plaat alle kanten op en gooien ze er ook nog een klets ploinkende elektronica tussen door in "Hope Every Day Is A Happy New Year". Maar de band beperkt zich dus niet tot extravagantie en huppelende vrolijkheid maar kan ook met een weemoedig makende track als het zeven minuten durende "The Love Didn't Go Anywhere" dat opgevolgd wordt door bijna net zo mooie "A New Morning Will Come". Wat dat betreft baal ik er een klein beetje van dat ik volgende week op mijn luie kont in Egypte lig vakantie te vieren, want ik had deze band best graag aan in Paradox in Tilburg aan het werk gezien. Gelukkig is er in mei nog een kans in Leiden. En bovendien hebben ze speciaal voor mij het nummer "Drunken Pharaoh" opgenomen. Dat klinkt zoals de titel doet vermoeden. Ik zal het volgende week dan maar draaien als surrogaat als ik aan een cocktail lurk.

Ergens begin 2003 brak ik hier een lans voor het Britse Archive. In mijn directe omgeving verspreidde het Archive-virus zich als een kleine olievlek. Maar waar de band in bijvoorbeeld Frankrijk en België behoorlijk groot geworden is, wil het hier in Nederland maar niet lukken met deze Engelsen. Ik ben bang dat, nu ik een lans ga breken voor het ongeveer in de gelijke categorie vallende (Italiaanse!) Mammooth, het kwartje weer niet zal vallen. Mammooth heeft dan wel niet zulke triphop-roots als Archive, de muziek die ze laten horen op het geweldige Back In Gum Palace roept bij mij hetzelfde euforische gevoel op. Na een onheilspellend intro gooit de band in het met heerlijk opzwepende drumpatroon doorspekte "What A Mess" al haar sterke troeven in de strijd. Riccardo Bertini laat hierin gelijk zijn volle stem gelden. Deze is een sterke mix van RPWL's Yogi Lang en Ray Wilson. Warm, maar met een klein kartelrandje en hij scoort bonuspunten door de zweem aan Italiaans accent die er over ligt. Toch gebruikt Mammooth deze sterke troef niet altijd. Alsof ze om gefocust te blijven zichzelf gedwongen hebben om ook sterke instrumentale tracks te schrijven. De manier waarop de ze dat doen met "The Day I Stood Still For The Last Calling" waarin ze een post-rock-gitaarpartij mixen met een strakke beat en daar de rest van de instrumenten in rond laten dolen, is op papier simpel en al vaker gedaan, maar op deze cd is het machtig. Of neem "Vincent" waarin ze hulp krijgen van trompettist Claudio Santamaria, die zichzelf terugvindt in een hal vol elektronisch gefröbel, maar door de solide basis van de band alle ruimte heeft om smaakvol te excelleren. Het is vooral het muurtjes slechtende karakter van de plaat dat mij zo aanspreekt. Zo laten ze horen dat symfo-invloeden in je muziek embedden helemaal niet vies is, als je ze maar juist inzet. En rocktracks opleuken met elektronica fratsen en beats kan ook best zonder geforceerd te klinken al gaan ze in het freaky "Key 6" wel op zoek naar het randje. Ze laten bovendien horen dat een vervorming op de zang zetten prima kan zonder dat je er kriegelig van wordt ("My Left Hand"). Erg toffe plaat.

Afgelopen nacht kwam Pieter Holkenborg, de zanger van Automatic Sam, ons aller Stonehead tegen in de NDRGRND in Nijmegen. Hij vroeg hem waarom er nog geen stukje op File Under stond van hun album Hot Foot Oil. Nou, daar was een redelijk goede reden voor: in december stond er op hun MySpace-site dat Hot Foot Oil bijna uitverkocht was. Nou blijk ik destijds niet helemaal goed gelezen te hebben, want Hot Foot Oil verschijnt dit jaar ook nog op vinyl. Bovendien trekken ze met hun maten van Shaking Godspeed binnenkort Europa door om her en der zalen onveilig te maken. Dat zijn twee goede excuses om alsnog een stukje te wijden aan het debuutalbum van deze Achterhoekers die tegenwoordig Nijmegen als uitvalsbasis hebben. Dat ze dit nadrukkelijk noemen is ook niet zo raar, want Nijmegen heeft de laatste tijd bewezen een donderssterke rockstad te zijn met De Staat, Black Bottle Riot en Shaking Godspeed. En daartussen kan Automatic Sam makkelijk mee. De cd Hot Foot Oil telt maar zes nummers, maar de tracks zijn zo lekker uitgesponnen (met het afsluitende "When She Starts Singing" dat richting het kwartier gaat en de toptrack is van dit album) dat de normale cd-lengte van drie kwartier toch nog bijna gehaald wordt. Door hun basis van eigenwijze rauwe hardrock met machtige riffs mengen ze stoner en psychedelica en vuige blues. Dat levert ze niet de originaliteitsprijs op, maar de inzet en uitvoering in de songs compenseert dit met speels gemak. Want voor een track als het lekker bokkige "Gimme Something" verdienen ze alle lof.

En nu we toch in het Nijmeegse stadje N. zijn, nog maar een bandje uit die hoek, ook al kun je hun stijl niet eens rock noemen. Vorig jaar maakte de jonge band OIIO zijn debuut op Habana, de Affaire-locatie aan de noordelijke zijde van de Waal die dit jaar dreigt te verdwijnen. Het was de ideale plek voor deze groep, want OIIO maakt bijna geheel akoestische gitaarmuziek (met percussie en een zangeres) die nergens agressief of groots aangezet wordt. Het moet dus niet al te rumoerig zijn, en dat soort plekken zijn in de Vierdaagseweek dungezaaid in Nijmegen-centrum... Joni van der Leeuw en Timo Pisart, die samen de songs op deze onlangs verschenen debuut-cd schreven, passen keurig in het rijtje mooie gitaarjongens als Awkward I, Lucky Fonz III, Kim Janssen en Marten de Paepe - maar bij het studentikozere OIIO krijg je er dus meteen twee tegelijk. Open is een mooi verzorgd, consistent album geworden waarop best wat te genieten valt, maar net als bij de voornoemde acts is het gevaar dat het aanwezige talent verdrinkt in liedjes die net iets te gezellig of zelfs gemakzuchtig worden, zoals hier het wat gerekte "Catching Waves". Grappig zijn daarentegen juist de ultrakorte single "I'm here" en spaarzame freakouts als het instrumentale stuk in het meeklapbare "Golden Mountains". Met wat meer afwisseling kan OIIO de luisteraar écht gaan raken.

De release van Heligoland, de vijfde studioplaat van Massive Attack, was ondertussen zo vaak uitgesteld dat ik eigenlijk alweer vergeten was dat ik erop zat te wachten. Het schijnt dat er ongeveer een half album de prullenbak in gegaan is, inclusief gastbijdragen van onder meer Beth Orton en Mike Patton. Het verschil met voorganger 100th Window blijkt bij beluistering niet groot. Massive Attack (of moet ik het ondanks de terugkeer van Daddy G toch maar houden bij Robert Del Naja?) heeft een trucje in de smiezen en voert dat wederom perfect uit. Dit keer maakt hij gebruik van gastbijdragen van Elbow's Guy Garvey (het fraaie Peter Gabriel-achtige "Flat Of The Blade"), Hope Sandoval (lekker ouderwets wazig in "Paradise Circus"), Damon Albarn, Martina Topley Bird en vanzelfsprekend Horace Andy. Het voelt allemaal erg vertrouwd aan en zeker beluisterd via een koptelefoon klinkt Heligoland geweldig. Daar hoor je me dus niet over klagen. Het warme gevoel dat Massive Attack bij eerdere albums wist op te roepen, ondanks de immer donkere inborst van de muziek, dat is er binnen een vloek en een zucht weer. Maar ik zou zo graag nog een keer zo'n overdonderende ervaring hebben als de eerste keer dat ik in 1998 Mezzanine hoorde. Vooral ook omdat ik denk dat de band dat nog steeds in zich heeft. Helaas blijft dat nu uit. Wat me wel intrigeert is de keuze van de titel van de plaat. Hoe kwamen Robert Del Naja c.s. erop om een album te vernoemen naar het kleine eilandje voor de kust van Duitsland dat ooit bezit was van zowel de Engelsen als de Denen? Het zijn dat soort dingen waar ik over ga peinzen bij beluistering en ik betwijfel of dat een goed teken is. Ik zou Heligoland nu net zo gemakkelijk een 8 kunnen geven als een 3. Dat voelt vreemd aan.

Holly Williams is dubbel erfelijk belast. Niet alleen is haar opa Hank Williams Sr. een master, ook haar vader Hank Williams Jr. kan er wat van. En dan is er ook nog eens haar vuige half-broertje Hank Williams III. Geen sinecure om daartegen op te boksen. Maar Holly is niet alleen de mooiste van het stel, ze maakt ook verreweg de liefste muziek van de familie. Dat liet ze al horen op haar debuut-cd The Ones We Never Knew en ze gaat hier op haar tweede plaat Here With Me stug mee verder. Een plaat die er voor iets minder geld niet geweest was, want in 2006 was ze betrokken bij een ernstig ongeluk dat maar net goed afliep. De invloed van dit ongeluk zijn overigens bijna niet terug te horen op Here With Me. Het staat vol met vakkundige, zij het tikkie brave po songs met een country-tic en countrysongs met een pop-tic. In dat brave zit 'em ook een beetje het manco van dit album. Je hoort dat Holly uit het goede hout gesneden is. Ze schrijft fijne liedjes (ondanks af en toe tenenkrommende thematiek) en heeft een soepel het oor in kruipende stem, maar van mij hadden er wat meer rafelrandjes aan gemogen. Ouwe rot Justin Niebank die achter de knoppen zat, is hier vrees ik voor een groot deel debet aan. Holly heeft helemaal geen volle band achter zich nodig om te overtuigen. Ze klinkt op d'r best in de alleen met piano opgenomen Neil Young-cover "Birds" en in "Three In Beds" waarin ze gewapend met alleen een gitaar prachtig uit de hoek komt. Wie fluistert haar eens in dat ze daar best een hele plaat mee mag vullen?

Niet geheel toevallig dacht ik vorige week nog eens aan Del Amitri. Dat kwam doordat ik bij het inruimen van de cd-kasten de goede solo-cd van Justin Currie tegenkwam. Dat ik nu weer aan Del Amitri moet denken komt door Somewhere Man. Zij doen op de naar henzelf vernoemde EP iets dat qua sound in de buurt komt van bijvoorbeeld "Nothing Ever Happens". Alleen zijn de broers Arjan en Gertjan Crielaard niet met zo'n geweldige stem gezegend als Justin Currie. Maar wie is dat wel? Bovendien komen ze wel een eindje en eerlijk gezegd kun je het ze het ook niet kwalijk nemen. Toch had ik aan een liedje als "The Better Part" nog wat langer geknutseld. Het is me nu te cliché. Ik heb het gevoel dat hier meer uit te halen was. Ook de samenzang in "Who Is Who" is me net iets te ver gezocht. Ik had daar voor solozang gekozen, of in ieder geval voor verschillende lijnen zoals ze in andere gedeelten wel doen. Dat zijn namelijk de best in het gehoor liggende delen. De andere twee eigen liedjes bevallen een stuk beter, helemaal als Arjan de leadzang doet. Zelf in een akoestische versie van Kane's "Rain Down On Me" blijft hij redelijk overeind. Al snap ik eigenlijk niet waarom ze nu juist Kane uitzochten om een liedje van te coveren. Ik had liever nog een eigen liedje gehoord. Of een Del Amitri-cover.

Ook Channah kiest op haar ep No Way Back voor veelal akoestische muziek. Maar ik zou haar niet zo snel onder het kopje gitaarpop willen plaatsen. Want naast gitaar en zang gebruikt ze bijvoorbeeld ook veelvuldig piano en cello in haar nummers. En in een song als "Home" voegt ze daar opmerkelijke, bijna paukachtige ritmepartijen aan toe. Het is dan ook een bijzonder knap nummer, dat ze schreef samen met Tom Bokma. Het volgende nummer ("10.000 Lovers") valt daarbij een beetje in het niet, ook doordat het maar anderhalve minuut duurt en daardoor niet echt tot volle bloei kan komen. Opmerkelijk is verder nog het openings- en titelnummer van de EP. Dat schreef ze samen met Anouk. Het grappige is dat je dat er, ondanks dat het een vrolijk poppy huppelnummer is, ook daadwerkelijk in terughoort. Blijkbaar heeft Anouk toch een duidelijkere eigen signatuur dan ik altijd dacht. Channah heeft een prettige, heldere stem die een beetje in de hoek van Stevie Ann en Jacqueline Govaerts hangt, en die zich makkelijk laat gebruiken in zowel uptempo en vrolijke nummers als in zwaarder op de hand liggende, zoals het fraaie slotnummer "Queen Of Pain". Het zou tegenvallen als we van Channah niet nog meer gaan horen de komende jaren.

Hoe zou deze cd geheten hebben als Will Hoge niet een bijna fataal ongeluk gehad had tijdens de opnamen ervan? Dan was het vast niet The Wreckage geworden. Alhoewel, misschien ook wel, want het liefdesverhaal dat hij vertelt in het titelnummer verwijst in niets naar het ongeluk. Muzikaal gezien is er ook weinig veranderd ten opzichte van zijn voorganger Draw The Curtains. Wie Tom Petty, Bob Seger en Bruce Springsteen een warm hart toedraagt heeft met The Wreckage een mooie aanvulling voorhanden. Maar Hoge heeft zeker een stem die bij mij beter in het gehoor ligt dan deze drie, hij zingt net wat soulvoller, de kant van Paul Carrack op. Ik vind Hoge op zijn best als 'ie het tempo er een beetje inhoudt. Zo'n pianoballade als "Too Late, Too Soon" dat vind ik niet zijn beste kant. Maar als hij een ballad combineert met samenzang, zoals hij dat doet in "Goodnight/Goodbye" met Ashley Monroe (die eerder met The Raconteurs samenwerkte in "Old Enough"), dan werkt het weer wel. Maar toch, doe mij maar een strakke rocker als "Long Gone" waarin sessiecats Devin Malon en Kenny Vaughan hun gitaren lekker laten ronken. Dat nummer schreef hij samen met Jim Lauderdale die blijkbaar hier meer peper in zijn reet heeft dan op zijn releases onder eigen naam. Hoge is sowieso een samenschrijver. Slechts drie liedjes op The Wreckage zijn alleen van zijn hand, maar in kwaliteit doen ze verder niet onder voor de andere negen. Al zou de goede productie van Charlie Brocco en Ken Coomer (o.a. Wilco) hier zeker ook een steentje aan bijgedragen kunnen hebben. Voor Will is het nu hopen dat eens een van zijn tracks opgepakt wordt door een radiostation of misschien zelfs wel gebruikt wordt in een commercial. Want er is absoluut ruimte op de markt voor iemand als hem.