Twee weken geleden overleed Ronald Herregraven. Hij verloor een oneerlijke strijd, waarvan al een tijd duidelijk was dat hij niet als winnaar uit de bus zou komen, maar waarvan hij het uitstellen van de overgave zodanig wist te rekken dat dat eigenlijk al een overwinning an sich is. Ik kende Ronald overigens niet persoonlijk. Ik kende alleen de muziek die hij maakte. Vooral die van The Liszt, de band waarvan hij, ondanks zijn broze gezondheid, samen met Robert-Jan Gruijthuizen nog steeds de spil vormde en die met Coming From Doubt, Journeying To Truth en Slaves twee ijzersterke donkere rockplaten maakte die jammer genoeg veel te weinig losmaakten bij het grote publiek. Ik vind het dan ook wel mooi dat de band hun nieuwe EP Those Days Are Gone online slingerde kort voor het overlijden van Herregraven. Een mooier eerbetoon kun je een muziekliefhebber in hart en nieren niet geven. Vier nummers telt deze EP slechts, maar da's wel genoeg voor nu. Deze vier hakken er namelijk al meer dan hard genoeg in. Voor mijn gevoel is er in elke song wel een verwijzing naar heftige tijd die de band meegemaakt heeft de afgelopen tijd. Een luchtig verzetje was The Liszt hiervoor ook al niet, hier gaat er nog een schepje bovenop. Volstrekt logisch. Natuurlijk was het een veel mooier einde geweest als Ronald helemaal gewonnen en zijn kinderen groot had zien worden en nog vele nummers op te nemen, voor nu was er denk ik geen mooier einde denkbaar dan het ziedende "Freak Out Or Die" dat Those Days Are Gone afsluit. Nog een keer je grenzen opzoeken en verleggen. Ruim tien zinderende instrumentale minuten waarbij de band halsstarrig vol lijkt te blijven houden in zijn weigering het laatste slotakkoord aan te slaan. Treffender kan The Liszt het niet maken.

De opbrengsten van de verkoop van Those Days Are Gone gaan naar No Guts No Glory. Ik vond de EP €20 waard. Hoeveel geef jij?

#

|

| Storm | 13 april 2013 - 20:57 | reacties (0)

De afgelopen editie van Le Guess Who? moest ik helaas aan me voorbij laten gaan. Dat was flink balen, want daar speelde het project The Revival Hour. Achter deze naam gaat het duo DM Stith en JM Lapham schuil. De eerste moet je kennen van zijn fenomenale, excentrieke debuutplaat Heavy Ghost (mijn plaat van het vorig decennium), Lapman is onbekender, maar hij had een flinke vinger in de pap bij het helaas ook zwaar onderschatte The Earlies. De eerste tekenen van debuutplaat Scorpio Little Devil vond ik al veelbelovend, de belofte wordt wat mij betreft helemaal ingelost. De twee hebben samen iets weten te creëren dat een unieke mix is tussen het al alleszins ongewone solowerk van Stith, de eigenzinnige kant van bands als Radiohead en Grizzly Bear en deze overgoten met een curieuze, Motown en Spectorachtige saus. Dat Stith daar een zwak voor had was al eens gebleken uit zijn prachtige "Be My Baby"-versie die op zijn outtakes album stond, nu past 'ie dat samen met Lapham ook ragfijn toe in zijn eigenhandig songs. Het resulteert in een album waarvoor je je nu eens niet hoeft te schamen om de term eclectisch van stal te halen. Want dat druipt van alle songs van deze debuut-cd af. De twee hebben al het speelgoed dat ze beschikbaar hadden in de studio klaargezet en waar nodig ingezet. Dat resulteert aan de ene kant in met blazers overgoten mierzoete indiesoul ("City Yolk", "Hold Back"), maar strijkt je aan de andere kant ook zwaar tegen de haren in door het elektronische experiment keihard te laten crashen ("Copperhouse"). Een eenvoudig ABACAB-liedje is maar met moeite te vinden op Scorpio Little Devil ("Control") komt nog het dichtst in de buurt. Het zal wel maken dat velen volstrekt niets zullen begrijpen van wat The Revival Hour ze voorschotelt, ik schep mijn bord keer op keer weer vol en raak maar niet verzadigd.

#

|

| Storm | 10 april 2013 - 20:57 | reacties (0)

Aan alles hoor en zie je dat Marble Sounds een band is die alles in alle rust doet, stap voor stap en altijd volkomen onder controle. Na hun debuut-ep namen ze de tijd voor de prachtige debuut-cd Nice Is Good, ondertussen zijn we drie jaar verder en komen onze zuiderburen eindelijk met de opvolger Dear Me, Look Up. En ook daaraan hoor je dat alles met bijna eng-makende precisie wordt gepositioneerd. Pieter van Dessel lijkt me een eindeloze schaver aan liedjes. Maar wel een die nooit te ver schaaft en daardoor zijn kunstwerk onherstelbaar beschadigt. Kunstwerkjes zijn het namelijk stuk voor stuks die hij je voorschotelt op deze tweede cd. Met zijn warme fluisterstem biedt hij mij als luisteraar een comfortabele zit waar ik oneindig in weg kan dromen. De mix van Pinback en Grandaddy (hun goede tijd dan vanzelfsprekend)-achtige liedjes is gebleven, maar wel zodanig verder verrijkt dat elk liedje onmiskenbaar de signatuur van Van Dessel draagt. Dat zijn verfijnde, bijna bescheiden liedjes met teksten die ogenschijnlijk simpel klinken, maar me toch echt wel aan het denken zetten. De combinatie melancholie en melodie is op Dear Me, Look Up zeldzaam sterk. Het prettige aan de songs van Van Dessel is dat hij dit weet te doen zonder een heel orkest van stal te hoeven halen. Met een paar penseelstreken aan klankeffecten weet hij hetzelfde, wat zeg ik: meer!, effect te bereiken dan menig artiest met een bataljon strijkers, toeters en bellen. Dan wordt een liedje als "No One Ever Gave Us The Right" (met een flonkerende bijrol voor Chantal Acda) waarin er nog een toefje euforie toegevoegd wordt een ogenschijnlijk simpele, maar daardoor niet minder glorieuze overwinning.

#

|

| Motel Mozaique 2013 | Storm | 03 april 2013 - 16:57 | reacties (0)

Ik had in de jaren tachtig al de rare gewoonte om naast luide (zeker wat mijn ouders betreft) hardrock en metal een voorliefde te hebben voor de ietwat kitscherige catchy synthypop. Dat snapte lang niet iedereen. Inclusief ikzelf. Het is ook nooit overgegaan. Nog steeds dweep ik graag met een plaat van bijvoorbeeld OMD, Howard Jones of A Flock Of Seagulls. (Daarom is het zo fijn dat je tegenwoordig met Spotify hier uren in kunt grasduinen). Maar goed, dat ik een zwak heb voor het Britse Hurts, daar geneer ik me dan ook helemaal niet voor (en het zal velen ook niet verbazen). Dat de heren Hutchcraft en Adamson zo af en toe wel heel duidelijk leentjebuur spelen bij een heel arsenaal bands uit de jaren prachtig, dat boeit mij dan ook niet zo. Ik laat me zo meezuigen in hun pathetiek. Die is nog steeds aalglad op Exile, maar voor de vorm heeft Hurts wat shades of grey aangebracht en de boel wat verduisterd en verruigd. Daardoor schuiven ze qua sound wat meer op richting bijvoorbeeld Depeche Mode. Probeer bij de openingsriff van "Cupid" maar eens níet aan Dave Gahan en de zijnen te denken. Dat lukt niet. En geeft ook niet. Dan ben je overigens al halverwege de cd en heb je al de nodige grote gebaren moeten verteren. De een zal dat wat gemakkelijker afgaan dan een ander. Ik heb de brylcreem al weer in mijn haar gesmeerd en strak gekamd. But watch out, The gals will all pursue ya, They'll love to put their fingers through your hair.. Lovely.

#

|

| Storm | 20 maart 2013 - 20:57 | reacties (0)

Met superstip op mijn irritatielijst: albums die je talloze keren draait, ontegenzeggelijk de duim omhoog krijgen, maar waar je geen woord over op papier gezet krijgt. Peter Doran wordt bedankt. Zijn Overhead The Stars heeft slijtplekken van de bestralingen door de laser, ik staar nog steeds naar een blank vel. Bloedirritant. Toch moet deze singer/songwriter ontegenzeggelijk iets goed doen, anders had ik 'em al lang een schop de cd-kast ingegeven. Overhead The Stars staat dan ook vol met fijne liedjes, die veel meer de kant op gaan van pop dan van man-met-gitaar-en-zing-over-je-kutleven. Af en toe is het zelfs bijna bombastisch, zoals in "Out Of Here". Da's niet zijn beste kant. Doe mij maar een intrigerend traag voortslepend liedje als "Kicking And Screaming", met een fascinerende gelaagdheid aan zang. Qua is Doran eigenlijk wel een beetje de ideale mix van David Gray en Ozark Henry. Het eigengereide van Henry heeft 'ie ook wel, de elektronica niet. "Thread" is wat dat betreft wel grappig. Qua tekst (zoektocht naar vrienden die tot nu toe eigenlijk alleen maar gezinnen stichten, tuinen onderhouden en geen tijd hebben voor koffie) zou hij echt meeslepend en traag kunnen brengen. Doran kiest echter voor een dermate uptempo insteek dat 'ie bijna over zijn woorden dreigt te struikelen. Dat gebeurt niet natuurlijk en de gitaarsolo is zelfs vreemd traag na het gehuppel ervoor, maar het werkt wel! Nog beter is album opener "Perfumed Letter" (beetje melancholisch Buckley-achtig). Daarin zit misschien ook wel de bron van alle kwaad voor mij. Doran zingt: 'I let too much time slip through my hands / I spend too much time watching the time go by'. Daar heb ik dus last van bij deze cd. Ik denk dat ik het maar opvat als een goed teken.

#

|

| Storm | 09 maart 2013 - 20:53 | reacties (0)

Ik ben soms maar een vreemd mannetje. Ik heb namelijk ergens last van. Ik heb de neiging om bands die ooit iets formidabels gepresteerd hebben daarna alles wat ze presteren met de mantel der liefde te bedekken als het wat minder wordt. De crux zit 'em daarbij in het woord 'formidabel'. Dat is bij muziek natuurlijk iets heul subjectiefs. Dus als ik zeg dat Interiors van Brad minimaal in de top-20 van onderschatte rockplaten dient te staan, dan mag je gerust een lange neus naar mij maken en naar je voorhoofd wijzen. Zelfs het vrijwel immer positieve Allmusic geeft de plaat maar drie sterren. Nou dáárom dus vooral ook. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat iemand die de eerste maten van "The Day Brings" hoort niet gelijk om is. Voor mij klopt er alles aan. De muziek, de stem, de melancholie, voor mij is alles raak. Wie dat niet horen wil is gek. Interiors (maar eigenlijk ook al voorganger Shame met het magistrale "Buttercup" als openingstrack) was voor mij de ideale overgang van de onrustige emotionele grungetijd naar - relatief maar dat is met alles - rustiger wateren. Gouden troef daarbij was de stem van Shawn Smith. Soulvol, ingetogen, maar toch duidelijk emotioneel geladen. Het klinkt misschien raar, maar het is eigenlijk helemaal niet belangrijk dat de band (met dus ook in de gelederen Pearl Jam's Stone Gossard) met United We Stand een nieuw, vijfde, album gemaakt hebben. Het is het kriebelende onderbuikgevoel, dat je liedjes die je al bijna twintig jaar als een publiek geheim met je meeneemt, live kunt gaan zien. Daarin zit 'em de opwinding en dat is gelijk compensatie voor het feit dat van de tien liedjes op deze nieuwe cd er misschien maar vier het niveau halen van verloren gewaande en door anderen totaal genegeerde tijden. Brad horen op hun eerste twee albums is geloven, Brad ook daadwerkelijk live zien is voor mij iets dat tot een klein half jaar terug iets volstrekt onmogelijks leek en zo opwindend dat je bijna niet durft te gaan. Maar ik ga het toch mooi doen!

In samenwerking met Metropool gaven we enkele tickets weg voor het concert van 16 februari. Daarvoor ben je nu te laat natuurlijk.

#

|

| Prijsvraag | Storm | 08 februari 2013 - 14:57 | reacties (0)

Een van mijn grootste ergernissen is tijd. Tijd vliegt. Sneller nog dan ik soms zelf door heb. Ik schrok er zelf van dat het al weer ruim vier jaar geleden dat ik Elliott Brood aan het werk zag in Ekko. Voor mijn gevoel was het gisteren. Ik blijk dus ondertussen gelukkig geen cd van het Canadese trio gemist te hebben. Hoewel, deze nieuwe Days Into Years is absoluut niet meer funkelhagelneu. In Broods thuisland kwam de plaat namelijk al in 2011 uit. Maar daarom niet getreurd, wat in 2011 goed was is het nu ook nog. Helemaal niet als ze voor invloeden op de liedjes nog verder teruggrijpen. Voor Days Into Years zijn de drie Canadezen geïnspireerd door wat ze tijdens hun tour in 2008 zagen. Daar kwamen de rootsrockers voor het eerst in aanraking met de Canadese militaire graven in België en Frankrijk en wat ze daar zagen en hoorden verwerkten ze in de tracks van Days Into Years. Da's weer eens wat anders dan een liedje over het zitten op je porch? Misschien dat daardoor de songs ook een ander karakter gekregen hebben. De banjo is nog maar schaars te horen en dan nog vooral op de achtergrond. De jengelende, overstuurde gitaren staan veel meer op de voorgrond en het resultaat neigt zo soms zelfs richting Southern Rock. Het tweeluik "Hold You" en "Will You Bury Us" krijgt zelfs een bijna Crazy Horse-achtig karakter. De ingetogen kant van Neil Young komt overigens ook langs: "Northern Air" wordt opgesierd met mondharmonica en meerlagige samenzang. Ik vraag me wel af waar de drie uiteindelijk voor zullen kiezen, voor de op ukelelespel gebaseerde akoestische songs of voor de meer elektrische aanvliegroute die ze hier gebruiken voor het vertellen van hun verhalen. Mij maakt het niet zoveel uit, ik vind het als mengelmoes ook erg goed.

#

|

| Storm | 05 februari 2013 - 08:57 | reacties (0)

Laten we u eens meenemen op een ritje langs wat singer/songwritende vrouwen die we de afgelopen weken veelvuldig in onze playlists op de Spotifys rondjes hebben laten maken. Het gemak waarmee dat tegenwoordig kan is natuurlijk zaligmakend, maar dat ze in de off-line Spotify playlists belanden had wel een reden. Ze sprongen stuk voor stuk in het oog omdat het prachtige verzorgde cd's waren die me nieuwsgierig maakten.

De kroon spanden de twee cd's die Inner Ear begin januari uitbracht. Zowel de cd van Nalyssa Green als die van Etten (niet te verwarren met Sharon van Etten) zit verpakt op een manier dat hij bij mij in de kast op de plank speciale albums komt te staan. The Seed van Green is de opvolger van haar debuut-cd Barock en zit verpakt in een slim vouwwerkje dat uitvouwt tot een grote poster van de tekening die de voorkant van de cd is. Green schijnt Grieks te zijn (het album werd al opgenomen in een huis ergens buitenaf bij Korinthe), maar 'verraadt' haar afkomst nergens. Ze sluit naadloos aan bij in het rijtje eigenwijze vrouwelijke singer/songwriters dat aanschuurt tegen pop/rock en het tegenwoordig al maar beter lijkt te doen. Het maakt overigens wel dat haar muziek bij oppervlakkige beluistering nu niet gelijk zal opvallen. Je moet er echt even voor gaan zitten voor de liedjes je weten te winnen. Een eigenwijs hobbelpad als "A Seed" zou je zelfs in eerste instantie wel af kunnen stoten. Uiteindelijk zul je vallen voor het spannende liedje. Green wiegt The Seed zo'n beetje heen en weer op het kruispunt van My Brightest Diamond en PJ Harvey (met "Eat me Up" als beste voorbeeld), en dat valt bij mij wel goed in de smaak.

Greens' labelgenote Etten blijkt eigenlijk Eleni Tzavara en komt inderdaad ook uit Griekenland. Ook haar tweede cd Lappuggla is op schitterende wijze verpakt. Hetzelfde formaat als Green, maar Lappuggla is een boekje om in te bladeren in plaats van een poster. Lezen is bijna onmogelijk, want het lettertype is nogal eh... afwijkend. Etten zingt met net iets meer accent dan Green, maar ook haar Engels verklapt niet gelijk dat haar wieg in Griekenland stond. Je zou het misschien een beetje denken terug te kunnen horen in het instrumentengebruik op Lappuggla, maar het is nu niet zo dat hangdrums en de dulcimer Griekse instrumenten zijn. Wat Lappuggla vooral van je vraagt is dat je een beetje buiten de vaste kaders denkt. Qua ritmiek heeft het af en toe wel wat van Lykke Li, maar Etten is veel kaler en zit veel minder in de bombast. Inzetten op een clash van elektronica en (vervormde) akoestische instrumenten is het motto hier en daar slaagt ze op knappe wijze in. Door de af en toe wat moeilijke doorgronden songs en de hogere stem die Etten doet ze bij vlagen ook wel wat denken aan Kate Bush. Er zijn slechtere acts waar je mee vergeleken kunt worden.

Voor Shannon Stephens hoefde ik niet te graven naar waar ze vandaan komt. Haar kende ik al van haar eerdere twee albums. Die maakten dat ik de lat misschien wel een beetje te hoog legde voor deze derde die de titel Pull It Together draagt. En dat zal er dan wel voor gezorgd hebben dat ik ondanks veelvuldige beluistering maar niet overtuigd wil raken. Pull It Together voelt bij tijd en wijle aan als de Tuesday Night Music Club van Sheryl Crow, terwijl ik gehoopt had op iets wat dezelfde impact zou hebben als een puike Kathleen Edwards-plaat als ze toch wat meer de poppy kant op zou schuiven. Nou doet me dat niet in huilen uitbarsten van teleurstelling, ik had op meer gehoopt. Overigens zijn de liedjes natuurlijk best prima - het duet met Bonnie 'Prince' Billy "Faces Like Us" is zonder twijfel het prijsnummer - toch mist er wat: de rafelrandjes. Ik denk dat mijn verlangen naar meer mooi en minder gladgestreken als Breadwinner en haar al ruim een decennium oude debuutplaat mij grote delen van de cd parten speelt. De kalere, tikkie rauwere liedjes boeien me gelijk meer dan de netjes gestreken lakens die hier uitgedeeld worden. Het is mijn eigen schuld. Sorry.

#

|

| Storm | 30 januari 2013 - 20:57 | reacties (0)

Ik vond het wel een verrassende move toen ik hoorde dat Kytopia (het label van Colin 'Kyteman' Benders) het Zweeds/Canadese Thus:Owls als eerste buitenlandse act tekende. Ik had die link niet zo snel gelegd, maar ben wel heel blij dat ze er op deze manier voor zorgen dat niemand de knip hoeft te trekken om een duurdere importversie van de tweede cd van Erika Alexandersson en haar mannen aan te schaffen. Want dat je dat moet doen lijkt me evident. Op het kruispunt van lieflijke Scandinavische elfenmeisjes (Yo Anna Ternheim!), melancholische georkestreerde Scandi bandjes (Yo Efterklang!) waar Thus:Owls zich bevindt is het namelijk enorm prettig vertoeven. Zeker omdat Thus:Owls op Harbours hier weer haar eigen ongepolijste grilligheden en onverwachte invalshoeken bijvoegt. Een trektocht die zwiert van fjorden, naar bossen over uitgestrekte wegen waar niemand je ziet en lastig valt. Die je de tijd geeft helemaal op te gaan in het niets, dagdromen tot het nachtdromen wordt. Dat je bij "It's Gone Now" in het pikkedonker in een keer opschrikt en denkt, verdorie, zo'n liedje had Portishead best graag willen maken. Centraal staat altijd het precies van het goede accent (een gave!) voorziene stemgeluid van Erika. Die is echt de icing op de toch al niet te versmaden cake. Of ze het nu klein houdt in "I Weed The Garden" (ze mag hier de groentetuin alle dagen komen doen!), tot een tikkie pompeus in "The Tree" (kom mijn bomen snoeien, alle dagen!), ze blijft fier en ogenschijnlijk kinderlijk eenvoudig overeind.

#

|

| Storm | 26 januari 2013 - 15:57 | reacties (0)

Aangezien we dik twee jaar terug best positief waren over de titelloze debuut-cd van Tweak Bird. Daarom keek ik ook best uit naar een nieuwe worp van de broertje Bird. Alleen besloten de twee boefjes dat het niet nodig was om er hele cd van te maken. Ze waren immers poepdruk met optreden. (check dat toerprogramma van ze maar eens). Daarom zitten we nu dus opgescheept met niet meer dan een EP-tje dat ondanks dat het zeven nummers telt toch maar zestien minuten klokt. Dikke boe-hoe. De door Toshie Kasai en Dale Crover geproduceerde EP begint bijna irritant freaky met "Moans" dat niet anders galmt dan de tekst 'Everyone is paranoid' over een onduidelijke gitaarpartij en bassynths die zo uit Van Halen's "Why Can't This Be Love" gesampled hadden kunnen zijn. Inderdaad, als je al niet paranoïde was, dan werd je het wel. Gelukkig pakken Ashton en Caleb Bird daarna de draad weer snel op met hun puike combi van psychedelische gitaar, bonkende drums en hun bijna door helium gestuurde stemmen in "People". De boodschap is daarin overigens duidelijk: 'So many people in the world, I don’t wanna be one' galmt het uit je speakers. Het zijn ook geen alledaagse koekies deze twee. De ogenschijnlijke simpelheid van hun teksten maakt wel dat ze zich vlug nestellen in je grijze massa. Maar da's goed en de geluidsmuur die ze optrekken in hun songs is er eentje die echt heerlijk is om tegenaan te leunen. De metalachtige gitaarpartijen doen me her en der soms zelfs een beetje aan een band als Mastodon denken, de toef psychedelica én de immer aanwezige goede melodielijnen die ze er door roeren zorgt echter precies voor de spacy afleiding. Alleen mag die de volgende keer wel wat langer duren.

#

|

| Storm | 23 januari 2013 - 20:57 | reacties (0)

Een van de mooiste dingen die ik de laatste tijd zag en hoorde was de sessie die Nils Frahm en Chantal Acda. Da's niet zo raar, want de muziek van de kleine Duitser en frêle Nederlandse, zowel solo als in samenwerkingen met anderen is mij zeer dierbaar. Ik hoop dat het er ooit van komt dat deze twee samen een album gaan maken. Al zou een gezamenlijk optreden op voor mij bereisbare afstand me ook al heel gelukkig maken. Nu creëerde ik gisteren maar mijn eigen concert. Ik liggend op de bank, lezen in een Scandi, Frahm en Acda als liefdevolle begeleiding.

Van Frahm draaide ik eerst het helemaal bij het weer buiten passende Wintermusik. Ik roerde in mijn koffie, sloeg een pagina om en voor ik het wist was er weer een half uur voor bij. Dat was niet de enige Frahm die ik draaide die middag. Ik draaide ook nog een paar keer Screws, een cd die hier naadloos op aansluit qua toonzetting. En het mooie is dat Frahm de hele cd gratis ter download aanbiedt aan een ieder die dat wil. De negen tracks (die samen ook maar een klein half uur duren) nam hij op in een tijd dat het eigenlijk niet mocht. Frahm brak zijn duim na een klungelige val uit bed en mocht van de dokter eigenlijk helemaal niet spelen, maar de Duitser laat op Screws horen dat het extra gewicht in zijn duim zowel mentaal als fysiek geen enkele belemmering vormt om van mij ("You") via een wonderschone rit langs de toonladder in zeven stappen bij hem ("Me") uit te laten komen. Frahm troost, ontroert en inspireert, en weet daarmee alles wat aan negativiteit en boze gevoelens in je zit liefdevol met een warme deken te bedekken. Op een bepaald moment betrapte ik me er op dat ik al een tijdje geen pagina meer omgeslagen had en alleen maar een beetje naar het plafond lag te staren. Beschouw dat maar als een goed teken.

Ik merkte bijna natuurlijk wel dat na het voorprogramma van Nils Frahm mijn playlist overgegaan was in Toby, de tweede cd van True Bypass, het project van Chantal Acda en Craig Ward. Nu heb je break-up-platen en break-up-platen, maar deze tweede True Bypass is een van de mooiste die ik tot nu toe gehoord heb. Het bijzondere is dat de teksten die horen bij deze relatiebreuk niet geschreven zijn door Chantal Acda zelf, maar door de (mij onbekende) Britse schrijver Toby Litt. Hij heeft op pijnlijk precieze wijze weten te doen wat Acda zelf niet lukte, het schrijven van teksten die de ingrijpende gebeurtenis in het leven van Acda verwoordt. De teksten zijn zo knap geschreven dat je wat zich er afspeelt al snel een film vormt in je hoofd. De moeilijke ontmoetingen tussen de twee ex-en ("Hopes Up High"), de treffende beschrijvingen van de enorme huilbuien ("I Cried Enough"), het vluchtgedrag in nieuwe gedoemd te mislukken flirts, je bent een toeschouwer en aanhoorder bij zaken die ik zelf liever niet mee wil maken. De broze muziek die Acda samen met Ward schreef om de teksten (die waren er dus eerder) werken hier bovendien nog als additieven die de beelden begeleiden. Het maakt dat ik met Toby hetzelfde had als met Dakota Suite's The North Green Down (instrumentaal album voor zijn vroegoverleden schoonzus), zo'n plaat die zo mooi is dat je je 'em niet eens op wilt nemen in je jaarlijstjes, daar is geen plek voor dit soort broze ontroerende pracht. Die houd je voor jezelf.

#

|

| Storm | 16 januari 2013 - 20:53 | reacties (0)

Ik kan niet ontkennen dat 2012 niet mijn beste jaar voor File Under was. Als je een boel aan je hoofd hebt is muziek een goede aanleiding, maar mijn radar voor nieuwe muziek stond alles behalve op scherp. Anders was het 100% zeker onmogelijk geweest dat Kadavar hier niet op verschenen was. Het baart me echter nog meer zorgen dat niemand uit mijn omgeving me gewezen heeft op deze oosterburen uit Berlijn. Ik dacht dat mijn liefde voor retromeuk, mits goed uitgevoerd, bij genoeg mensen bekend was om mij even wakker te schudden. Want laat een ding duidelijk zijn, wat te horen valt op de debuutplaat van Kadavar valt absoluut onder retromeuk, mits goed uitgevoerd. Als ik niet ondertussen niet gelezen had dat ze deze week op Eurosonic spelen en later dit jaar op Roadburn 2013, dan had je me met gemak wijs kunnen maken dat gitarist/zanger Wolf Lindemann, drummer Tiger en bassist Mammut een op onbegrijpelijke wijze onontdekte band uit de gouden jaren van Black Sabbath en Blue Cheer was en dat degene die ervoor gezorgd had dat ze niet doorgebroken waren een enorme schop onder zijn achterste moest krijgen voor deze misser. Want niet alleen de songs van Kadavar's debuutplaat sluiten kwalitatief naadloos aan op de kwaliteit van de eerder genoemden, ook de sound van deze productie is zo eng goed vintage dat je het oud en onontdekt label zonder blikken of blozen zou accepteren. Dat is heel wat anders dan andere retro Jan Doedels laten horen, dit is bijna vroegerder dan vroeger. Hierbij springt vooral de vintage fuzzzzz en rifftovenarij van Lindemann in het oog. Die is echt goddelijk groots en zuigt je een klein half uur een ander tijdperk in waarin ik eigenlijk wel wil blijven hangen.

#

|

| Eurosonic / Noorderslag 2013 | Storm | 07 januari 2013 - 20:57 | reacties (0)

In de tijden van drukte mocht ik me altijd graag terugtrekken aan de hand van muziek. Om de rust te vinden. Afsluiten van het continue geleefd worden. Mijn hoofd legen. Relativeren. Het was een - als zeg ik het zelf - gave die ik altijd had. De laatste maanden ben ik dat echter volkomen kwijt. Nog meer dan de afgelopen maanden heb ik het gevoel dat ik geleefd word in plaats van dat ik leef. Dat is niet goed. Dat moet stoppen. Alleen: hoe stop je een trein op een hellend vlak in een tunnel zonder wanneer je geen bovennatuurlijke krachten bezit? Als je gaat rennen, dan word je op zeker moment ook ingehaald met alle gevolgen van dien. Ik dacht op een zeker moment zelfs: 'Misschien kan het wel gewoon niet.' Het was maar in een flits. Maar toch, het was er. Ik schrok er zelf van. Daarna kwam er echter met grote snelheid achteraan een rust die ik al maanden (of was het misschien wel een jaar?) niet meer gevoeld had. Ik zag nog steeds die trein op me aan komen jakkeren, maar dacht: er is altijd een nooduitgang in die muur van de tunnel, die is er nu dus ook ergens in deze donkerte. Ondertussen praat zingt Peter Broderick in mijn oor: ‘I do this ‘cause I wanna like me. And I do this ‘cause I want you to like me’. Dat eerste deel, daar kan ik me in vinden. Dat tweede deel, daar had ik het al eerder over, dat station ben ik gepasseerd. Ik moet leuk vinden wat ik doe, ik moet doen wat goed is voor mij. Ik moet doen wat goed is voor de mensen om mij heen. Dat betekent niet dat ik alleen maar lief moet zijn, dat betekent vooral dat ik eerlijk moet zijn. Dat hoeft niet gemakkelijk te zijn, dat kan ook pijn doen, maar uiteindelijk gaat het erom dat ik me er zelf weer goed bij voel. Je kunt er vergif op innemen dat dat gaat resulteren in meer ongrijpbare woensdagavond-een-cognacje-of-twee-te-veel-mijmeringen, maar was dat niet altijd wat het zo leuk maakte hier? Anders is daar het gat van de deur. Pas op voor de treinen.

#

|

| Storm | 20 december 2012 - 12:53 | reacties (0)