Natuurlijk hadden we kunnen gaan kijken bij School Is Cool op de zojuist afgelopen editie van Eurosonic, maar het paste niet helemaal in ons strijdplan. Dat deze winnaars van de Humo Rock Ralley goed zouden zijn, dat wisten we namelijk bij voorbaat al wel en de bij voorbaats te trekken conclusies, die mijden we zoveel mogelijk op Eurosonic. Toch - eerlijk is eerlijk - liepen we met een omweggetje naar een andere zaal om in de Vera te kijken of we binnen konden geraken. Helaas, de zaal was afgeladen vol en de rij voor de deur duizelingwekkend lang. De roem was Johannes Genard en zijn bandleden duidelijk vooruit gesneld. Dat is ook niet zo raar, winnaars van de HRR zijn zonder uitzondering kroonjuwelen met een gouden toekomst geweest de afgelopen twintig jaar. En School Is Cool zal hierop geen uitzondering worden. Dat laten ze al duidelijk blijken op hun debuut-cd Entropology. Hun barokke pop, waarmee het op het podium al snel gemakkelijker punten scoren is dan op cd, komt hierop namelijk ook uitstekend uit de verf. Maar wie ijzersterke liedjes als “New Kids In Town” en “The world is gonna end tonight” op zijn repertoire heeft staan kan ook moeilijk falen als deze opgenomen worden. Ja, de songs schuren af en toe behoorlijk aan tegen wat Arcade Fire doet, maar is dat niet sowieso een van de invloedrijkste bands van dit moment, dus hoe erg kan dat zijn? Bovendien is de energie en frisheid die Entropology uitstraalt uitermate aanstekelijk en getuigt de aandacht die School is Cool overduidelijk heeft besteed aan de verfraaiing van hun songs - zonder het te overdrijven - al van grote volwassenheid. Op eenvormigheid kun je ze bovendien niet betrappen. Zo verrassen ze naar het eind toe met het snedige, elektronisch gelardeerde “Warpaint” om vervolgens mijmerend melancholisch af te sluiten met het titelnummer. Als luisteraar kun je daarna niet anders doen dan je pet ervoor afnemen. Dikke chapeau.

# |

|

| Storm | 19 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Het was me al vaker opgevallen dat ik best vaak reacties krijg op mijn last.fm-stats als die langs komen waaien op Twitter. Niet zo heel raar, want het wil nogal eens gebeuren dat er één dominante tussen zit (of een vreemde eend als Nick & Simon). Toen ik in december ergens al uitgebreid naar Luik had zitten luisteren was dat met een goede reden. Dat waren overigens vooral nachtelijke draaibeurten. Overdag was het die maand veel te druk om eigenlijk überhaupt maar aan muziek te denken. Daarom was Luiks Owls in al zijn desolaatheid en traagheid een weldadige bron van rust als de rest van het huis allang op een oor lag en ik op de bank liggend lezend de dagen op mijn gemakje naar een normaal tempo kon terugbrengen. Doordat het allemaal nog wat lomer is dan labelgenoot I Am Oak heeft Owls op mij een uitermate prettig kalmerend effect. De band van Lukas Dikker is behoorlijk schatplichtig aan slowcore helden uit een al niet meer zo nabij verleden, maar fier overeind blijvend strelen de negen tracks me als geruststellende vingers op de gevoelige plekken achter mijn oren. Een lichte prettige tinteling veroorzaken ze. Alsof ze je proberen te zeggen, heb geduld, het komt goed. Owls is dat al.

# |

|

| Eurosonic / Noorderslag 2012 | Storm | 10 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Bij het verschijnen van hun debuut-ep was ik aardig overhoop geblazen door de orkaan aan geluid die deze Californische band mijn speakers uit joeg. Die woeste mix van garage met psychedelica temden ze al iets voor hun cd Tentacles, een album dat nu terugkijkend, voor mijn gevoel net wat te snel opgenomen was na alle hoera’s over hun ep. Het is denk ik dan ook goed dat de band wat meer tijd genomen heeft voor hun tweede langspeler Two-Way Mirror. Dat betekent overigens niet dat het gaspedaal nu weer verder ingetrapt wordt. Integendeel zelfs. Zo is de maniakale zang bijna geheel ingedamd en is de muur aan geluid ook bijna geheel beteugeld. Dat klinkt wellicht niet veelbelovend, maar doordat er wat meer ruimte is om de details te laten horen komt de band wel degelijk nog uitstekend tot zijn recht. Dat komt ook doordat de muziek nog steeds energiek voelt. Dat shot adrenaline krijg je gelijk als “Jules’ Story” de plaat opent. Maar juist in een wat meer ingetogen liedje als “Summer Solstice” komt ondanks de groezelige basis de rijkheid in het geluid van het vernieuwde Crystal Antlers naar voren. Dosering is het sleutelwoord geworden waarbij de precisie in de drums en percussie van cruciaal belang is. Op het mooiste liedje van Two-Way Mirror moet je overigens een half uur wachten. Dat is het bijna zeven minuten durende “Dog Days”. Dat je ouderwets bij je strot grijpt met zijn bijna soulvolle geluid.

# |

|

| Storm | 27 december 2011 - 20:57 | reacties (0)

Zowel Henk Koorn als Melle de Boer heeft een meer dan nuttige bijdrage geleverd aan de Nederlandse popmuziek. Henk bracht met zijn Hallo Venray een aantal geweldige rockalbums uit, Melle heeft met Smutfishs debuut Lawnmower Mind een van beste Nederlandse rootsalbums ever op zijn naam staan. De twee sloegen de handen ineen onder de even droge als carnavaleske naam Henk & Melle en vermaakten zich een week op een boerderij aan de rand van Utrecht die luistert naar de naam Roodnoot. Deze paardenfokkerij die langzaam opgeslokt dreigt te worden door de uitdijende VINEX-wijk Leidsche Rijn wordt door de initiatiefnemers uitgeroepen tot culturele pleisterplaats en ondertussen door de gemeente Utrecht bestempeld als stadserf. Het zou dus zo maar kunnen dat Henk & Melle’s Roodnoot het startpunt wordt van een Roodnoot-reeks. Dat belooft dan veel goeds, want Koorn en De Boer laten in de twaalf liedjes die het resultaat zijn van hun sessies horen dat deze plek op de scheidslijn van drukte en rust een bron van inspiratie kan zijn. Dat is natuurlijk niet helemaal een verrassing gezien het feit dat de twee eigenlijk altijd al goede verhalenvertellers waren. De liedjes waarin Henk het voortouw neemt in de zang zijn gemakkelijker te verhapstukken dan die waarin de scherpe stem van Melle het hoogste lied heeft. Voor mijn gevoel zijn dit liedjes ook net wat eigenzinniger en onheilspellender (zowel qua muziek als teksten). Maar doordat ze dit slim afwisselen, zal niemand zich hier waarschijnlijk aan storen. Het resultaat is namelijk een uiterst vermakelijke plaat die wat mij betreft zo een vervolg kan krijgen door meer Roodnoot-sessies of meer Henk & Melle.

Zo’n tweede stem ter afwisseling zou bij Charles Frail (eigenlijk Karel Ensing) ook wel van pas komen. Althans, dat zullen sommigen denken. Zij die weglopen met het vibrato in de stem van mensen als Anthony Hegarty zullen de stem van deze Amsterdammer een genot vinden. Ik heb met beide stemmen behoorlijk wat moeite. Dat compenseert Frail overigens net als Hegarty met kinderlijke eenvoud door de schoonheid van zijn liedjes. Die zijn namelijk ontroerend mooi en fragiel op zijn debuutplaat Morning, It Breathes. Bizar is dat ik pas na enkele draaibeurten merkte dat “It Was The Leaves That Whisper Take Me Off This Tree” het liedje waarmee de cd opent maar liefst elf minuten duurt. Een ongewone lengte voor een singer/songwriter, maar de soepelheid waarmee Frail het breekbare liedje uit zijn mouw schudt doet blijkbaar de tijd voorbij glijden. Overigens is het lang niet allemaal klein en broos op Morning, It Breathes. Zo heeft het instrumentale titelnummer met zijn blaaspartijen wel wat weg van Efterklang. Al gaat het wel vloeiend over in het “If Morning Breeze Brereaved Of Breath” en “Would Ease My Pain, Would Sooth My Sense” de twee breekbaarste songs van dit lid van het Amsterdam Songwriter Guild van wie we snel meer gaan horen. Hij heeft namelijk met Mirror River en City Fire al twee opvolgers in de pen. Hopelijk worden die net zo mooi verpakt als de zorgvuldig met de hand in elkaar genaaide 500 exemplaren van deze debuut-cd.

# |

|

| Storm | 19 december 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het imago van 'drinkemansband' lijkt Friska Viljor maar niet kwijt te kunnen raken in Nederland. Terwijl Daniel Johansson en Joakim Sveningsson hun vers gehaalde roti naar binnen werken en er een glaasje jus d'orange bij drinken, wijden ze uit over de verwachtingen die men van hen heeft als het om alcohol gaat. “Het zijn voornamelijk de journalisten die erover beginnen, dat is soms wel vermoeiend”. Ai. Gelukkig was ik op een ver zijspoor afgedwaald en hoef ik me volgens de twee charmante Zweden niet aangesproken te voelen.

Friska Viljor staat vanavond, op 29 oktober 2011, in Poppodium EKKO in Utrecht. Tijdens het diner in het EKKO-café interviewde ik Daniel en Joakim over hun plaat, hun toekomstplannen, inspiratiebronnen en Stockholm.

# |

|

| Interview | Storm | 15 december 2011 - 14:57 | reacties (0)

Ik kan me voorstellen dat er nogal wat mensen zijn die totaal niet tegen de stem van Antony Hegarty (u weet wel van Anthony & The Johnsons) kunnen. Om eerlijk te zijn: ik ben ook niet alle dagen van vroeg tot laat in de stemming om te luisteren naar zijn kenmerkende stemgeluid. Terwijl ik zijn liedjes an sich juist wel uitstekend kan waarderen. The Unthanks helpen mij een handje. Op Diversions Vol. 1 horen we de twee zusjes samen met hun begeleiders zes liedjes van de hand van Hegarty spelen die ze opnamen tijdens twee concerten in de Londense Union Chapel eind vorig jaar. En als bonus krijg je er nog negen uitvoeringen van liedjes van ex-Soft Machine Robert Wyatt. De twee dames lieten op hun reguliere studio-albums al horen dat het puike cover-tantes waren van onder andere liedjes van Tom Waits en King Crimson, en op Diversions Vol.1 slagen ze hier ook met vlag en wimpel in. Volgens pianist Adrian McNally begon het als een silly idea, maar ik zou het graag een puik idee willen noemen. Soms levert dat wel curieuze wendingen op. Zo zingen nu dus echt twee zusjes “You Are My Sister”, terwijl dat op I Am A Bird Now een samenzang was van Hegarty met Boy George. Het past echter uitstekend hier. De liedjes van Robert Wyatt ken ik wat minder goed dan die van Antony & The Johnsons, maar wat opsnorwerk leerde me al snel dat The Unthanks ook deze songs zeer liefdevol hebben behandeld. Ze staan misschien wat verder af van de originele versies (waarvan er tot mijn verbazing een geschreven bleek door Anja Garbarek) en zijn onbekender, maar ze worden wel op prachtige wijze gebracht. Met wat mij betreft als hoogtepunt “Sea Song”, dat een stuk intenser is dan de eerdere studioversie van het Rachel Unthank and The Winterset album The Bairns. De heren waren zelf overigens ook onder de indruk van wat de zusjes van hun liedjes maakten. Robert Wyatt zei: ‘Quite simply, Antony & The Johnsons and I have been blessed by angels.’ Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten.

# |

|

| Storm | 09 december 2011 - 20:57 | reacties (0)

Albums die klinken alsof ze opgenomen zijn in een koude bedompte stal van een willekeurig boerenbedrijf op het platteland, je moet er van houden. Als je bij het idee alleen al rillingen krijgt, dan hoef je aan deze tweede cd van Jakob Olausson helemaal niet te beginnen. Wat hij laat horen op Morning and Sunrise voldoet namelijk precies aan het hiervoor geschetste beeld. Olaussan neemt zijn lo-fi op in zijn eigen boerderij ergens rond Malmö. Overdag is hij namelijk suikerbietenteler. Zijn spaarzame vrije tijd wordt volledig opgeslokt door muziek. Het liefst nog door het zelf schrijven en opnemen. Al valt het misschien wel heel lastig te combineren. Ik heb af en toe het idee dat in flink wat songs de vermoeidheid van het boerenbestaan doorklinkt. Maar misschien wil ik dat wel te graag voelen en komt het door het veelal lome tempo van zijn plattelandsblues dat ik het zo ervaar. In verhouding tot zijn debuut-cd Midnight Farm haalt Olausson veel vaker de elektrische gitaar van stal en ik weet niet of ik dat nu altijd een even slimme zet vind. Zijn songs zijn niet eenvoudiger te doorgronden als er een jengelende gitaar doorheen jankt als de wind die een slechte dag heeft. In mijn oren mag dat dan heerlijk klinken, menigeen zal het als bijna pijnlijk ervaren. Maar ik gok dat het nooit de bedoeling is geweest van Olausson om voor volle zalen te staan. Hij lijkt me typisch zo iemand die muziek alleen maar maakt voor zichzelf en het geen biet interesseert wat anderen er van vinden. En dat is zijn goed recht.

# |

|

| Storm | 05 december 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het viel me gelijk op toen ik de cd van Screw Houston, Start Screaming! uit het fraaie digipack haalde: de band wordt maar liefst door zes verschillende labels op de locale markt aan de man gebracht. Da's best verwonderlijk en zie je niet vaak. Maar dat het met een hardcore band, zoals bij Screw Houston, Start Screaming! het geval is, gebeurt verbaast me minder. Dat is toch wel een ons-kent-ons-scene met in elk land wel een label dat de boel opjut. Het schept bij mij echter ook behoorlijke verwachtingen van wat ik zo te horen krijgen op When Trumpets Fade. Stiekem hoopte ik dat ik een band te horen kreeg met een frisse eigen smoel. Dat is Screw Houston, Start Screaming! helaas niet gelukt op deze debuut-cd. Maar dat is misschien wel meer mijn fout dan de hunne. An sich is er namelijk weinig mis met de negen tracks die langs komen in 24 minuten. De passie spat je speakers uit, daar heeft Walter Poppelaars goed voor gezorgd. Het zijn bovendien tracks die je na een of twee keer luisteren zo mee staat te blèren tot je schor bent en dat is ook zeker een pre. Erg prettig vind ik ook het gitaarwerk dat af en toe bijna classic rock is. En dat is best een compliment in een riff-je-rot-genre, want het geeft de band een goede basis aan melodieën om op los te gaan.

# |

|

| Storm | 29 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Toen ik Sand Snowman live aan het werk zag tijdens de TF100 avond in Paradox viel me dat een beetje tegen. De fijne muziek die Gavan Kearney op zijn cd’s liet horen, kwam niet tot zijn recht met alleen maar gitaar en zang. Het bijzondere gevoel waarbij de details en mysterieuze lagen in zijn muziek die zich op Two Way Mirror langzaam prijs gaven ontbrak. Misschien dat dat in een bandsetting wel gelukt was, maar het zou zo maar kunnen zijn dat Sand Snowman typisch zo’n project is van een studiokluizenaar. Op zijn nieuwe cd The World’s Not Worth It verdrijft Kearney die wat mindere herinnering aan het liveoptreden namelijk binnen een vloek en een zucht uit mijn grijze massa. Gelijk bij “Samhain Rain - Arise” is er weer dat prettige gevoel dat er iets spannends gaat gebeuren de komende drie kwartier. De mix van psychedelische folk met snufjes progressieve rock en soundscapes zoals die op Two Way Mirror al waren te horen, worden heeft Kearney nog verder verfijnd. Daardoor drijf je in “Ice and Rainbows” zo een Tolkien-achtige adventure wereld in. Een wereld die zich geleidelijk in je hoofd moet vormen en waarbij de strijd tussen de piano (ijs?) en akoestische gitaar (regenbogen?) als basis dient voor een boeiend steekspel met steeds weer andere secondanten voor de hoofdrolspelers. Zo is elke song op The World’s Not Worth It een apart hoofdstuk met af en toe verrassende wendingen en semi-verrassende gasten. Zo zingt Steven Wilson mee in het fraaie “A Life Rehearsal”. Dat is overigens niet het hoogtepunt van de plaat. Dat vind ik het beklemmende mysterieuze “A Rebel’s Rulebuck” dat The World's Not Worth It afsluit. Het doet me verlangen naar méér verhalen uit de pen van Kearney.

# |

|

| Storm | 26 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Stars Of The Lid mag dan al een tijdje niets van zich hebben laten horen, de leden van deze grootmeesters zijn gelukkig individueel nog wel in de weer. Zo dook Adam Wiltzie eerder dit jaar op bij de derde cd van Chantal Acdas Sleepingdog en vormt hij nu samen met melancholiekoning Dustin O’Halloran A Winged Victory For The Sullen. Dat vormt hun gezamenlijke troostborst. Voor het stuklopen van hun beider relaties en het verwerken van de rouw om de zelfmoord van Mark Linkous met wie beiden goed bevriend waren. Dat maakt ook gelijk duidelijk hoe de zeven tracks klinken die in de drie kwartier die het album duurt langskomen: de weemoed straalt er aan alle kanten af. Met een songtitel als “A Symphonie Pathetique” zou je kunnen verwachten dat de twee zelfs over het randje zouden gaan. Niets is minder waar. Wat wel waar is dat de beste momenten op deze debuutplaat zijn waarin er plek is voor zowel het pianospel van O’Halloran als voor de serene klanken waar Adam Wiltzie me het brein achter lijkt. Wanneer er balans is tussen die twee, dan is A Winged Victory For The Sullen fenomenaal. Nu suggereer ik bijna dat de andere momenten wat gewoontjes zijn, maar dat is niet zo. Dat komt denk ik doordat de Ogenschijnlijk zijn eenvoudig. Maar pianospelen op een verfijnd minimalistische manier zoals O’Halloran doet is geen sinecure, laat staan dat combineren met orkestrale arrangementen die sober en doeltreffend zijn. Neem alleen al de openingsminuut van “We Played Some Open Chords And Rejoiced, For The Earth Had Circled The Sun Yet Another Year” waarin de twee me met een paar noten in de goede gemoedstoestand brengen. Om me vervolgens drie kwartier lang te leiden langs prachtig schoon. Een reis om eindeloos het te beleven.

# |

|

| Le Guess Who? 2011 | Storm | 23 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Wat moet het een raar gevoel zijn voor een artiest als je met een zijproject uiteindelijk veel meer bekendheid krijgt dan met je hoofdproduct. Gelukkig kreeg Jimmy Tamborello voor zijn Dntel-album Life Is Full Of Possibilities al flink wat lof toegezwaaid voordat’ie samen met Benjamin Gibbard van Death Cab For Cutie het geweldige Postal Service-album Give Up opleverde. Het is ook wel terecht dat die debuut-cd tien jaar na release nog eens extra in het zonnetje gezet wordt door middel van een fijne heruitgave waar als prettige snuisterijen nog een cd met remixen aan toegevoegd is. De tand des tijds heeft deze cd namelijk prima doorstaan. De tien liedjes zijn een staalkaart van hoe glitchy muziek toch kan ontroeren en warm en bijna poëtisch kan klinken. Hoogtepunt blijft inderdaad wel “(This Is) The Dream Of Evan and Chan”, de samenwerking met Benjamin Gibbard en op het stickertje op deze jubileumeditie aangekondigd als 'the genesis of the Postal Service'. Ik moet ook zeggen dat de oorspronkelijke versie van de plaat óók beter is dan de vier remixen van onder meer Lali Puna en Barbara Morgenstern. Dat liedje is gewoon 200% raak, terwijl de rest ook richting de 100% gaat. Want daarin zijn de andere helpende handjes in de vorm van bijvoorbeeld Mia Doi Todd en Slints' Brian McMahan ook allerminst misselijk. En in zijn uppie staat Tamborello ook perfecte geluidsschetsen neer.

# |

|

| Storm | 16 november 2011 - 20:57 | reacties (0)

Het was al zo bij de vorige plaat van Blueneck. Ik maakte mijn jaarlijstje op en daarna kwam ik pas toe aan hun cd The Fallen Host. Foute volgorde. Dit jaar gebeurt me weer hetzelfde. Ik had Repetitions al wel meerdere malen gedraaid, maar nog niet de rust gehad om de plaat echt goed te laten zakken. En vanmiddag moest ik al mijn jaarlijstje versturen. Die hebben ze dus weer niet gehaald. Mijn schuld. Niet die van Blueneck. De cd kwam namelijk al een paar maanden geleden uit. Repetitions is ook geen plaat die je moet beoordelen na één of twee keer luisteren. Daar is het een veel te eigenzinnig album voor. Neem alleen al de zang van Duncan Attwood. Die is spaarzaam, maar is lijzig op een manier zoals IQ ook wel eens wat mensen tegen de haren in heeft willen strijken. Groot verschil is wel dat het zo’n met mate ingezet stemgeluid beter past bij de post-rock zoals Blueneck die je voorschotelt dan de symfo die IQ maakt. Én Attwood is zelfs qua stem veel beter. Het fijne aan de post-rock van Blueneck is dat ‘ie broos is. Het hard-zacht-stramien waar menig post-rock band zich tot in den treure van bedient gaan ze uit de weg. Wat dat betreft zou een tournee met de bibliotheekrockers van iLiKETRAiNS best een puike combinatie kunnen zijn. Die maken ook van die heerlijke sombermans postrock. Ze maken ook een beetje dezelfde ontwikkeling door. Op deze derde cd ligt namelijk ook meer de nadruk op het inzetten van strijkers en piano om niet alleen broze stem van Attwood te ondersteunen, maar ook om heerlijk verder mee te dwepen. Probeer maar eens “Sleeping Through A Storm”. Zonder de postrock clichés en met de strijkers blijft Blueneck prima overheid en wint het juist aan spanning.

# |

|

| Storm | 11 november 2011 - 20:57 | reacties (0)