Het Zweedse Dungen is met Skit I Allt ondertussen aan haar zesde album toe en het lijkt wel of er met elk nieuw te verschijnen albums met grote regelmaat een versnelling verder teruggeschakeld wordt. Nog meer dan op 4 kiezen zanger/pianist/ gitarist Gustav Ejstes en zijn band voor een ingetogen tempo. Hierdoor komt de band ondertussen - vast niet geheel toevallig - uit in het vaarwater van land- en labelgenoten The Amazing. Er is qua bezetting namelijk nogal wat overlap tussen de twee bands, waarbij vooral gitarist Reine Fiske een flinke vinger in de pap heeft bij beide. Wat niet erg is, want zijn gitaargeluid is Goddelijk laidback wanneer het moet en venijnig en korzelig wanneer het kan. En als het moet combineert hij het natuurlijk ook. Een instrumentaal nummer als "Högdalstoppen" geeft hem alle ruimte om te excelleren en waarin de invloed van Pink Floyd er duimendik bovenop ligt. Groot verschil tussen Dungen en The Amazing is wel dat de songs waarin gezongen wordt Dungen blijft volharden in het zingen in het Zweeds dat vast niet alleen voor mij totaal onverstaanbaar is. Dus dat Skit I All Fuck All betekent wist ik niet tot ik het opzocht. Dat dat Zweeds tot mooie dingen kan leiden blijkt bijvoorbeeld uit "Brallor" (dat nota bene broek betekent). Daarin zingt Gustav samen met Anna Jävinen over een gruizige gitaarpartij en een bevreemdende beat je op een geweldige manier toe. Het is avontuurlijk en retro tegelijkertijd. Zoiets soortgelijks geldt voor "Min Enda Vän" dat opgebouwd wordt rond handgeklap, viool, fluit een pianoriedel en de mijmerende zang van Ejstes. Het is niet voor niets dat ik Skit I Allt absurd veel gedraaid heb de laatste tijd. Het is zo'n plaat waar ik echt in weg kan zakken en pas vele draaibeurten later weer uit op klauter. En dan lijkt er gewoon minimaal een half uur niets anders geweest te zijn dan de psychedelica van Dungen. Heerlijk.

#| |

| Storm | 31 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Toen de afgelopen maanden de namen voor de tweede editie van Into The Great Wide Open naar buiten kwamen was het een en al hoera-stemming. En terecht, want de line-up is een puike. Ik juichte net iets harder bij het lezen van de naam Ólafur Arnalds bij weer een nieuwe reeks aankondigingen in juli. Tot dan toe blonk ik namelijk vooral uit in het missen van zijn concerten. Ik besloot een recensie over zijn fijne nieuwe cd ...And They Have Escaped The Weight Of Darkness te bewaren tot het een dag of veertien voor het festival. Gewoon om mensen er op dat moment nog eens op te wijzen hoe fijn het was dat hij op zou treden op Vlieland. Want wat deze IJslandse jongeman laat horen is prachtig. Goed, het is eerder klassiek dan pop dat aan songs terug te vinden is op deze cd, maar ik zag mezelf al wel liggen in het gras op Vlieland met een strootje tussen de lippen terwijl ik luisterde naar Arnalds' uitvoeringen. Zijn veelal zachte pianoklanken horen oplossen in de Waddenwind. Waarbij ze gevlucht bleken te zijn in de troostende armen van de strijkers die op de cd ook zo fijn de melodielijnen ondersteunen en accentueren. Arnalds zou perfect op zijn plek en met zijn songs het hele veld welhaast kunnen hypnotiseren. De op het publiek neergedaalde kalmte zou onverwachte emoties oproepen. Zoals zijn landgenoten landgenoten Sigur Rós en Jóhann Jóhannsson dat ook zouden kunnen. De gedachte alleen al maakte me gelukkig.

Toen plofte er echter vorige week een andere enveloppe op de mat. Nou gebeurt dat hier dagelijks, dus op zich is dat niet zo opmerkelijk. Maar er in zat een cd van ene Ólöf Arnalds. En bij de bio stond dat ze op 4 september zou spelen op de Into The Great Wide Open. 'Ho! Stop!' dacht ik. Een beetje mijn zeepbel uit een laten spatten. Dat gaat zo maar niet. Ik googlede even en verdomd. Ik had een fata morgana gecreëerd voor mezelf. Niks geen Ólafur Arnalds op Vlialdn, maar Ólöf Arnalds. Waarschijnlijk is Arnalds net zo'n algemene naam op IJsland als De Vries hier in Nederland. Potverredikkie. Ik liep even te mopperen maar bedacht met toen dat ik toch ook een zwak had voor Scandinavische vrouwen. Dus wat kon er dan nog mis gaan? Niets toch? Ik luisterde Unnundir Skini. Ademloos. De titel betekent echt niet voor niets 'Onder je huid' in het IJslands. Wat een wonderschone plaat. Door Arnalds heb ik de laatste cd van Ane Brun ook maar weer eens van stal gehaald. En dat was niet omdat ik Innundir Skini pet vond, maar om even te fact checken of 'ie inderdaad niet onderdeed voor Changing Of The Seasons. En dat doet deze tweede cd van Innundir Skini dus ook bijna niet. Het is natuurlijk prachtig dat ze op "Surrender" hulp krijgt van niemand minder dan Björk. Haar stem is zelfs een puike aanvulling op de song, maar Arnalds redt zich ook wel in d'r eentje met alleen een banjo. Ondertussen heb ik haar eerste album Við og við (in IJsland uitgeroepen tot album van het jaar!) ook opgesnord. Die is wat kaler dan Innnundir Skini en minder divers. Wat volgens haar vooral komt doordat de tijdspanne waarin de songs geschreven zijn langer is. Ondertussen zag ik het helemaal zitten om dan maar met een strootje in mijn mond liggend in de wei luisteren naar Arnalds. Het effect zou anders zijn, het genieten zou blijven.

En toen las ik de blokkenschema's voor #GWO10. Potverredikke, ze staat er niet meer tussen. Afgezegd om onduidelijke reden. Heb ik weer.

#| |

| Storm | 27 augustus 2010 - 20:57 | reacties (4)

D'r zijn een heleboel zangers waarvan de stem met de jaren donkerder en rijper wordt. Die van Mark Olson niet. Hij droogt op een hele andere manier op. Bij The Jayhawks had hij altijd al een beetje krakende snik in zijn stem. Maar nu hij richting de vijftig loopt gaat hij steeds meer klinken als je lievelings-lp die je zoveel gedraaid hebt dat het kraken onvermijdelijk is. Ik houd wel van deze manier van rijpen. Je hoort er zijn 'lijdensweg' aan af en dat waardeer ik, maar zure pruimen zullen het vast wel weer een zeurstem vinden. Tegenwoordig doet Mark het niet meer met Victoria Williams, maar met de zangeres van het Scandinavische Sailorine, Ingunn Ringvold. Goede keuze, want de heldere stem van haar is op Many Colored Kite een fijne aanvulling op de die van Olson. Hetzelfde geldt voor de zang van Jolie Holland ("Little Bird Of Freedom") en folk-legende Vashti Bunyan (“No Time To Live Without Her”). Ze steken bij elkaar af, maar vullen elkaar ook geweldig aan. Ringvold bespeelt naast dat ze zingt ook nog meerdere instrumenten. Daarvoor kreeg Olson ook hulp van Neal Casal (zelf ook geen koekenbakker). Het maakt Many Colored Kite een hele andere plaat dan de vorige cd The Salvation Blues die in diepe droefenis ondergedompeld was, en misschien daardoor ook wel wat minder. Maar ellende gun ik verder niemand. Bovendien levert de gevonden liefde ook mooie dingen op als "More Hours" waarin Olson en Ringvold elkaar op liefdevolle wijze het verlangen naar elkaar bezingen. Dat hoor ik net zo lief.

#| |

| Storm | 25 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

De hoes van Jaills eerste cd op Sub Pop is er een uit de categorie hip. Hun muziek is dat veel minder. De vier bandleden schuren op That’s How We Burn dichter langs recht-zo-die-gaat pub rock, dan langs alles wat op dit moment hip is (hoewel ze in “Everyone’s Hip” verklaren dat iedereen stiekem hip is). Maar gelukkig hebben de vier uit Milwaukee ook een groot zwak voor Paisley Underground-bands. Het levert een interessante mix aan songs op. Waarbij de stem van zanger Vincent Kircher met zijn ietwat nasale sound wel eens de make-or-break-factor zou kunnen zijn voor menig luisteraar. Als de band voor een wat vollere sound kiest zoals in het strak en snel openende “The Stroller”, dan past dat overigens prima. Die song heeft wel wat van een mix van The Cult met Interpol weg. Als de liedjes wat ieler worden, dan zal de stem van Kircher eerder irritatie op kunnen wekken. Met elf relatief ongecompliceerde liedjes in tweeëndertig minuten is That’s How We Burn misschien wat aan de korte kant, voor de driftige psych-pop van Jaill is dat een prima lengte. Van mij had That’s How We Burn wel met een iets vollere sound opgenomen mogen worden. Nu rammelen vooral de gitaren van Ryan Ross en drums van Austin Dutmer wel heel gortdroog uit je speakers. Die hadden wel wat meer ruimte mogen krijgen, want dat ze hun instrumenten op een puike manier kunnen behandelen, dat hoor je namelijk wel donders goed.

#| |

| Storm | 23 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Normaal gesproken kun je vanuit de fotopit van de grote zaal van 013 uitstekend foto’s maken bij een concert. Da’s best fijn, drie nummers niemand tot last zijn en dan rustig weglopen en verder kijken vanuit de zaal. Ik dacht dat het wel goed zou komen toen ik vertraging had met de trein op weg naar het concert van Porcupine Tree in 013. Helaas dus. De pit was gevuld met filmcamera’s deze avond. Vanaf de zijkant probeerde ik er nog het beste van te maken in de tijd die ik nog mocht fotograferen. Dat viel niet mee, want ik vond het behoorlijk donker. Ik vreesde dan ook voor de kwaliteit van Anesthetize, de dvd die die avond en de avond erna opgenomen werd. Ik had duidelijk buiten regisseur Lasse Hoile gerekend. De lichtshow knalt niet hard en bezorgt je inderdaad geen zere ogen, maar Porcupine Tree komt zo, in het schemerdonker uitstekend tot zijn recht. Terwijl de band Fear Of A Blank Planet integraal speelt, switcht Hoile in precies het juiste tempo van podiumbrede views naar close-ups. Dat het geluid en de uitvoering dik in orde was, dat hoorde ik in 013 al wel, als Steven Wilson de mix verzorgt, levert dat nog een extra dimensie op. Niet alleen in 5.1 Surround, ook in gewone mensen stereo staat de band als een huis. Wat zo vanaf mijn bank gezeten nog meer opvalt, is dat Porcupine Tree nu ze (dixit Gr.R.) geen Pink Floyd-je meer spelen een geweldige rockband zijn geworden. Maak van dat geweldige overigens maar sublieme. Misschien zou Wilson nog wat meer de rockster uit mogen hangen, maar waarom zou hij eigenlijk? Dat zijn stem wat rauwer klinkt dan op cd, dat is wel genoeg. Hij krijgt bij zijn zang veelvuldig bijval van tweede gitarist John Wesley, die de perfecte aanvulling is aan de line-up van Porcupine Tree. Bijzonder portret op het podium blijft Richard Barbieri. Ik twijfel steeds of die man wel geniet, maar weiger te geloven dat ‘ie dat niet doet. Hij staat super geconcentreerd (of is het wel stoïcijns?) zijn ding te doen hoog achter in de hoek. Als na de FOABP-uitvoering de band de kleedkamer in gaat, gaat hij ook rustig door met aan knopjes draaien. Hij weet wel telkens weer die superbe sound uit zijn synths te toveren. In de encores die maar liefst mooi twaalf nummers duren, grijpt de band helaas niet verder terug dan tot songs van Signify. De keuze uit het aantal bovengemiddeld goede songs is ook bijna te groot als je het hele oeuvre van de band naloopt. Als ik uit de tweede helft nog prijsnummers aan zou moeten wijzen, dan zijn dat de afsluitende twee. De meesterlijke uitvoeringen van “The Sleep Of No Dreaming” (van Signify) en “Halo” (van Deadwing) laten nog eens goed horen waarom Porcupine Tree angstvallig hoog staat in mijn lijstje met favoriete bands ever.

#| |

| Storm | 18 augustus 2010 - 20:57 | reacties (4)

De vrouwen in mijn cd-collectie zijn grofweg in twee helften op te delen. Of ze zijn Scandinavisch (en vaak lief), of ze zijn grillig en onberekenbaar. De pronkstukken combineren logischerwijs die twee zaken. Jesca Hoop is dan wel niet Scandinavisch, maar ze combineert grillig en onberekenbaar wel verdomd goed met lief. Ik houd daar wel van. En ik niet alleen. Ik keek er van op dat ze zowel in het voorprogramma gestaan had van Elbow en Andrew Bird als van Mark Knopfler. Dat kon ik niet echt met elkaar rijmen. Net zoals ik haar niet gelijk als een nanny zou zien. Toch was ze een tijdje het kindermeisje van Tom Waits en Kathleen Brennan. Maar wie haar op het podium aan het werk gezien heeft met haar rare houding en rare praatjes tussen de nummers, zal mijn verbazing over dat nanny-schap begrijpen. Waits is ook zo'n beetje haar mentor en Elbow's Guy Garvey ook een groot fan. Op haar tweede cd Hunting My Dress kun je hem ook terughoren in het wonderschone "Murder Of Birds" waar hij de tweede stem doet. De tekst en het lichtvoetige van de song stroken ook hier niet met elkaar. Dat heeft ze vaker op Hunting My Dress. Soms doet Hoop me duidelijk aan PJ Harvey denken, maar d'r lichtere zijde gaat de Scandinavische kant op, af en toe fröbelt ze ook als My Brightest Diamond. Hunting My Dress wordt hierdoor nooit een eentonige singer-songwriter plaat, waardoor je van een bijna klassieke akoestische folksong als "The Kingdom" extra geniet. Gezien haar grilligheid zou ik niet durven voorspellen hoe haar optreden op Lowlands uit zal pakken. Wat ik wel weet is dat áls ik een kaart gehad had, ik zaterdag om 13:00 in de Lima zou staan.

#| |

| Into The Great Wide Open 2010 | Lowlands 2010 | Storm | 16 augustus 2010 - 20:57 | reacties (0)

Zou Neil Cowley het zelf als een compliment zien als de muziek die hij maakt met zijn trio ‘jazz voor Radiohead-fans’ genoemd wordt? Ik denk het niet, maar als ik luister naar hun nieuwe cd Radio Silence, dan snap ik de link eerlijk gezegd niet altijd. Aan de ene kant heeft de het trio op Radio Silence wel hetzelfde soort bokkige grillen als Radiohead ook met grote regelmaat heeft in zijn songs, maar het is ook weer niet zo dat Radiohead hier als enige patent op heeft. Aan de andere kant zou ik Thom Yorke best eens tekeer willen horen gaan in een song als “Vice Skating”. De dynamiek van de song zou zich uitstekend lenen voor een “Everything In It’s Right Place”-achtige zanglijn. Sowieso komen Neil Cowley, Richard Sadler (bas) en Evan Jenkins (drums) niets tekort als het om dynamiek in hun songs gaat. Hun jazz kiest allesbehalve voor het lome, voorspelbare en gemakkelijk naar binnen glijdende, maar ook niet voor de piep-knor-variant, maar schippert heen en weer tussen de twee. En dat is best prettig. Zo is het titelnummer best smooth, maar in de zes minuten die het duurt variëren de drie bandleden, zonder van de hak op de tak te springen, zoveel dat er geen moment komt waarop je in slaap dreigt te kakken. Centrale spil hierin is het pianospel van Cowley die als een jong veulen langs de drums en bas van zijn twee kompanen dartelt die hem als groepsoudsten proberen te leiden en te sturen.

Amos Hoffman is lijkt in eerste instantie ook redelijk traditioneel. Goed, de Israëlische gitarist kiest op Carving dan wel niet voor een vast trio, zijn sound is in het openingsnummer toch zeker Nick Vollebregts Jazzcafé waardig. Zijn gitaarloopjes zijn in het openingsnummer “Monique” smooth, helder en voorspelbaar, de bijvallende dwarsfluit, volgt hem als een trouwe loebas en doet netjes wat zijn baas voorschrijft. Dat wordt een lange zit, dacht ik. Maar dat blijkt uiteindelijk gelukkig mee te vallen. Gelijk het volgende “Brown Sugar” laat hij zijn gemakkelijke gitaarklank los en kiest voor de traditionele Oud om zijn snarenkunsten te vertolken. Dat geeft zijn songs gelijk een hele andere dimensie. Voeg daarbij de sprankelende percussie van Itamar Doari en je waant je in een keer helemaal niet meer in Laren, maar in het Midden-Oosten. De afwisseling tussen gitaar en Oud en Westers en Oosters houdt je vervolgens scherp genoeg om geboeid te blijven luisteren naar Carving, waarbij ik Oosterse songs zelf het meest boeiend vind. Toch kan ik moeilijk ontkennen dat Hoffman in ingetogen en gloedvolle “A Minute To Smell The Flowers” zich een meester toont in het cool and collected bespelen van zijn elektrische gitaar, maar ik houd er nou een keer meer van dat ze buiten de lijntjes kleuren dan er binnen.

#| |

| Storm | 05 augustus 2010 - 20:57 | reacties (4)

Eigenlijk had Shannon Stephens misschien wel de mythe rond haar lastig verkrijgbare plaat uit 2000 in takt moeten laten. Ik bedoel: hoe vaak gebeurt het dat een zangeres na een erg positief ontvangen album er voor kiest om alleen maar voor haar gezin te gaan zorgen in plaats van te proberen brood op de plank te krijgen met het maken van muziek. Maar een jaar nadat ze na negen jaar zorg voor haar gezin weer koos voor een openbaar bestaan als muzikante en op de proppen kwam met het prachtige The Breadwinner, verschijnt nu gelukkig toch een heruitgave van haar debuut-cd. Deze nam de zangeres op samen met de bandleden van de band Marzuki waarvan de indie-folk in de jaren 90 een klein beetje furore maakte. Daarin zat naast Matt Haseltine en Jamie Kempkers ook iemand die luisterde naar de naam Sufjan Stevens. Inderdaad dé Sufjan Stevens. De debuut-cd van Stephens kenmerkt zich door mooi klein gehouden folksongs waarbij ze niet per sé de gebaande wegen betreedt, maar ze ook niet ontwijkt. De basis is toch overal wel een vrouw met d’r gitaar. Haar stem is zacht en zoet, maar klinkt soms ook getourmenteerd. Wat dat betreft verbaast het me niet dat Will Oldham een song (“I’ll Be Glad”) van Stephens opnam voor zijn album Lie Down In The Light. Die twee sluiten prima op elkaar aan. Net zoals je niet kunt ontkomen aan het noemen van de naam van Nick Drake. Als hij een vrouw geweest was, dan had Drake zo geklonken als Stephens in “So Gentle Your Arms”.

#| |

| Storm | 03 augustus 2010 - 14:57 | reacties (0)

Ik heb het toch maar eens opgezocht, hoe groot Omaha nu wel niet is. Want het is toch wel wonderbaarlijk hoeveel bandjes Saddle Creek, het label van Conor en Justin Oberst, elke keer weer op weet te snorren daar in de omgeving. Iets meer dan 400000 mensen schijnen er te wonen. Da's dus ergens tussen Den Haag en Utrecht in. Qua afgeleverde bands had ik een grotere stad verwacht. The Mynabirds is namelijk de zoveelste fijne band uit Omaha. Aan het roer staat de frêle Laura Burhenn. Haar stem hangt het gros van de tijd tussen de klassieke souldames uit de Stax- of Motown-stal en Pretenders-frontvrouw Chrissie Hynde. Dat bevalt mij wel. Muzikaal vist ze geregeld in de soulhoek. Toch doet een song als "Ways Of Looking" mij door zijn ritme weer heel sterk denken aan "Glory Days" van Bruce Springsteen, maar dan wel in een Velvet Underground jasje. Sowieso heeft debuut-cd What We Lose In The Fire We Gain In The Flood in veel songs een reminder aan bekendere liedjes uit goede tijden. En dat ontkent Burhenn ook niet. Haar streven was om een plaat te maken die voelde als Neil Young die Motown doet en daar is ze wat mij betreft uitstekend in geslaagd. Zo is "Give It Time" echt een sublieme ballad. Ook de andere ballad die meer naar het einde toe staat, "Right Place" scoort hoge ogen. Het zijn natuurlijk niet de enige hoogtepunten van een indrukwekkende plaat. Heerlijk is bijvoorbeeld ook het dwepende, met toeters doorspekte "We Made A Mountain". Enige teleurstelling voor mij aan the Mynabirds is dat ik er uiteindelijk achterkwam dat Burhenn helemaal niet uit Omaha komt, maar uit Washington DC. Dat doet echter niets af een de algehele fijnheid van deze cd.

#| |

| Storm | 29 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)

Elke morgen gewekt worden door een zich het zand van Klaas Vaak uit de ogen wrijvende zon, ik zou er best wat voor over hebben. Het zit er hier in Nederland, helemaal als ik aan het werk ben, eigenlijk helemaal niet in. Maar de twee weken op vakantie genoot ik elke morgen vroeg weer van de begroeting van de zon die zijn kruin boven het maaiveld uitstak en gelijk begon te vlammen. Daarom koester ik de psychedelische rockers van het Californische Sleepy Sun ondertussen ook zo. Bij de openingsnoten van hun tweede cd Fever branden de fuzzy gitaarklanken gelijk als een hoogtezon op je huid. Om je vervolgens na een korte periode van gewenning weg te laten dromen op de slepende klanken van Bret Constantino (wat rauwer) en Rachel Fannan (kristalhelder), die om elkaar heen dansen als een zich langzaam ontvouwende bloem om vervolgens in een hippy dans on fuzz te culmineren. Dat is nog eens ontwaken, zeg ik u! Herinneringen aan vervlogen tijden in een nieuw jasje, da’s waar Sleepy Sun in excelleert. Neem het meer akoestische “Rigamaroo”, dat in de verte wel wat weg heeft van Fleetwood Mac. Maar het gros van de songs op Fever is veel meer psychedelisch, met vaak vooral erg fijn gitaarwerk van Matt Holliman en Even Reiss. Maar onderschat de drummer en bassist ook niet. Zij nemen in “Freedom Line” het opzwepende voortouw waardoor de rest van de band het op de heupen krijgt en uiteindelijk in het volgende en afsluitende “Sandstorm Woman” je het zand van Klaas Vaak weer in de ogen waait. Een tien minuten durend bluesy opus waarin de band nog een keer laat horen dat er op dit moment qua psychedelische seventies bands bijna geen betere is te vinden dan Sleepy Sun.

#| |

| Haldern 2010 | Lowlands 2010 | Storm | 26 juli 2010 - 20:57 | reacties (0)