Ik. Ik zit. Verbijsterd. Verbouwereerd. Van de kaart. Van de leg. Steeds weer. Hoe. Krijg. Hoe krijg je het voor elkaar. Was het binnen een jaar. Nee, het was korter. In een vloek en een zucht lijkt het wel. Tot twee keer toe lukt het om me - ware ik een kip - compleet van de leg te brengen. Alles. Alles staat stil. Niets beweegt, hoe zeer ze ook zijn best lijkt doen. Ik beweeg. De rest staat stil. Het is traag. Het lijkt dronken, of broodnuchter. Ik weet het niet. ’s Nachts. ’s Morgens. Bij een liefdevol belegde boterham kaas. Stil. Verdoofd. Onvermurwbaar. Als ik gelovig was, dan geloofde ik in jou. Zonder enig voorbehoud. Op de knieën. Prevelend. Waarom? Waarin? Waarvoor? Niemand snapt het. Ik ook niet. Dodelijk. Etherisch licht zwevend, maar een brok in de keel en zwaar op de maag. Tranentrekkend, onvoorwaardelijk liefdevol. Me van de sokken blazend door stil te staan. Een trein die vertraagt, het rode sein tergt, de paal die voorbij zoeft in een onheilspellend traag tempo. Gaat het goed? Gaat het fout? Het leven in slow motion, terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Moet het zo? Kan het zo? Ja, het moet zo? Ja, het kan zo? Niemand hoeft het te weten. Waarom ook? Waarom zou ik? Het is voor mij! Het is voor mij alleen. Niemand weet er van. Ik ga het ook nooit vertellen. Ik eet het op. Gulzig. Althans, zo lijkt het. Ten opzichte van mijn omgeving lijkt het een flits. Voor mij niet. Het is de ondraagbare lichtheid van het bestaan. Nee, nog lichter. Vluchtiger. Ongrijpbaar. Ondoordringbaar. Onvoorstelbaar. Onaantastbaar. Bloedmooi. Als de dolk door je hart voor de zoveelste keer voor het blok. De val die nooit eindigt. Rillingen van teen tot kruin. Gelukkig maar. Vredig sluit ik mijn ogen. Van binnen kolk ik op onnavolgbare wijze.

# |

|

| Storm | 14 mei 2012 - 20:57 | reacties (1)

Ik kan er niets aan doen, ik blijf een kind van de jaren tachtig. Ik word graag verrast door artiesten die plots een onverwachte koers gaan varen die teruggrijpt die kant op. Als ze het daarbij overdrijven, dan vind ik dat helemaal niet zo heel erg. Het kan net als een geleidelijke verandering tot mooie dingen leiden.

Neem bijvoorbeeld Reservoirs van ME (nog steeds kort voor Minco Eggersman). Hij kiest op zijn nieuwe cd Reservoirs overduidelijk voor een sound die geënt is op klassiekers uit die tijd. Al luisterend somden mijn vrouw en ik zo de invloeden op. De cheesy bassound van Paul Young, het eigenwijs melancholische van Talk Talk en David Sylvian, de ambient van Brian Eno, met een waterige synthesizersound, je hoort het allemaal terug in de hier gebundelde songs. Maar je hoort vóóral ook terug dat Eggersman ondertussen een grote meneer is als het gaat om het schrijven van bloedmooie, veelal melancholische liedjes. Een beetje loom zomeravonds zelfs. De tikkie monotone, maar wel warme stem van Eggersman (ik houd daar wel van overigens) wordt veelvuldig aangevuld door de kristalheldere stem van Mariecke Borger die de songs verder verrijkt en zorgt dat de zwaarmoedigheid niet de overhand krijgt. Die ligt nog wel eens op de loer namelijk bij Eggersmans muziek. Maar de balans op Reservoirs raakt nooit verstoord en mede daardoor durf ik Reservoirs nu al wel te bestempelen als een van de beste Nederlandse albums die dit jaar zullen verschijnen. En het zou me niet eens verbazen als ‘ie zelfs uiteindelijk mijn jaarlijstje haalt.

Ook Kiss The Anus Of A Black Cat tapt in ene uit een ander vaatje. Ik weet nog goed dat ik zuiderbuur en band meesterbrein Stef Heeren solo zag in een werfkelder in Utrecht. Sobere, duistere muziek met zijn kenmerkende bezwerende stemgeluid. Dat geluid is op Weltuntergangsstimmung (lekkere positieve titel, is het niet?) is als sneeuw voor de zon verdwenen en ingewisseld voor een zwaar op de donkere kant van de jaren tachtig geënt geluid. Daarin kun je zonder al te veel moeite invloeden van Sisters of Mercy (en vooral het vervolg daar op in de vorm van The Mission), Fields of Nephilim, Gary Numan en in mindere mate Joy Division in terughoren. Nou had ik met die laatste niet heel veel op, in het jasje van Heeren trek ik het prima. Met aanvullingen van drumcomputers en synthesizers trekt Heeren een apocalyptisch geluid op waarbij zijn zang me meer dan ooit doet denken aan die van Dave Eugene Edwards. Ook al is het misschien niet zo’n grote stap, toch mis ik de dark-folk die KTAOABC altijd zo kenmerkte, best in de songs op Weltuntergangsstimmung. Aan de andere kant grijpen de songs door hun gitzwarte stemming me wel behoorlijk bij de strot, de uitvoering van Heeren cs is namelijk meer dan overtuigend. Een portie Weltschmertz over je uit storten, dat kon ‘ie natuurlijk ook altijd al prima.

# |

|

| Storm | 08 mei 2012 - 20:57 | reacties (0)

Het is twintig jaar geleden dat ik kennis maakte met Anathema. Samen met Paradise Lost markeerden ze het begin van mijn studieperiode in Groningen. Man, man, wat heb ik die eerste cd’s van beide bands oneindig veel gedraaid. Vanaf tapes, dat wel, want geld voor cd’s was in die tijd schaars. Vooral de ontwikkeling van Anathema heeft me daarbij uitermate geboeid. Als je hun eerste doommetal cd’s vergelijkt met wat ze nu maken, geloof je bijna niet dat dit hetzelfde bandje uit Liverpool is.

Daarom is het ook mooi om te horen dat de oude songs eigenlijk altijd al de klasse hadden van het oude materiaal nu ze vorig jaar door de band in een nieuw symfonisch jasje gegoten werden. Op Falling Deeper halen ze met een gerust hart een heel orkest uit de kast om te laten horen wat trouwe volgers altijd al wisten: Anathema is een meer dan bijzonder bandje. Waar de platte, slappe orkestrale uitvoeringen S&M van Metallica jammerlijk hun doel misten, zijn de negen uitvoeringen hier allemaal minutieus uitgewerkt en daardoor een schot in de roos. Gewoon effe een orkestje achter een band zitten, dat is aan Anathema gelukkig niet besteed. Wat ze ‘uitvreten’ met een song als “Kingdom” zal vast niet door iedereen gewaardeerd worden, ik vind de manier waarop ze de oorspronkelijke song van de Pentacrost III EP verbouwd hebben een verrijking. Een verschil van dag en nacht ook, maar toch overduidelijk dezelfde song. Geweldige versie. Ook Anneke van Giersbergen (die wel vaker met Cavanagh optreedt) doet mee op de cd en haalt tilt “Everwake” (altijd al een akoestische track) naar een hoger plan door de oorspronkelijk zanger Ruth Wilson te doen vergeten. Maar goed, zo’n upgrade kun je met een gerust hart aan Anneke overlaten. Prachtig is ook “J’ait Fait Une Promesse” waarbij de vrouwenzang gewoon helemaal is weggelaten en er alleen plek is voor piano en strijkers. Ontroerend mooi en dat geldt eigenlijk voor heel Falling Deeper.

Maar ook met het fonkelnieuwe Weather Systems verbazen ze me wederom. De plaat blijkt naar vele draaibeurten toch gewoon weer van hetzelfde hoge niveau te zijn als zijn meesterlijke voorganger We’re Here Because We’re Here. Gedurfd start de band met het tweeluik "Untouchable Part 1 & 2" dat grotendeels gebaseerd is op dezelfde teksten en melodie en samen een klein kwartier in beslag neemt. Het razendsnelle akoestische gitaarwerk van Danny Cavanagh in combinatie met zijn rustige, gedragen zang is even wennen, maar werkt eigenlijk heel goed. Helemaal als hij bijval krijgt van tweede stem Lee Douglas, die een nog veel prominentere rol heeft gekregen dan eerder. In eerste instantie dacht ik: ‘Waarom hebben ze Anneke niet gewoon die delen in laten zingen’, maar na verloop van tijd begon ik te snappen dat die vocaal te dominant zou zijn geweest. Voor het concept van de plaat past die gewoon beter. Het voelt in balans nu en dat is goed. Mede daardoor wordt het enigszins hoogdravende doel dat Cavanagh de band stelde door te zeggen dat ‘These songs will transport the listener to the heart of life, that is to say, to the heart of themselves’ stiekem wel mooi bereikt wordt. Zelden een album gehoord waarin samenzang tussen man en vrouw zo goed werkt zonder dat het ontaardt in romantisch zoet geneuzel. Dat komt door de secure balans tussen donker en licht, dood en leven. Dat laatste gebeurt letterlijk in “Internal Landscapes” dat deze magnifieke cd afsluit. Na twintig jaar is Anathema nog steeds niet uitontwikkeld (eigenlijk zelfs uitgegroeid) en dat is weinig bands gegeven.

# |

|

| Storm | 23 april 2012 - 20:57 | reacties (2)

En toen was het alweer zaterdagavond. Motel Mozaïque is zo’n festival dat eigenlijk ieder jaar te kort duurt. We beginnen bij de sympathieke Belgische band Amatorski in de Gouvernestraat. Opvallend is dat de band vergeleken met het optreden op Eurosonic eerder dit jaar weer een stuk beter was geworden. Mooi om zo’n groei in zelfverzekerdheid en ook performance te zien.

We maken de grote fout om vroegtijdig bij Amatorski te vertrekken richting Rotown om daar de geheime sensatie Godverdegodver te gaan bekijken. En oh de spijt komt snel en hard. Het blijkt om een gelegenheidsbandje te gaan rondom Lucky Fonz III in een blauw jurkje en kisten. De band speelt een soort stonerrock en er zit een dikke echo op de zang. Stomvervelend en verre van grappig of muzikaal interessant. Komt er ooit nog een dag dat we veilig naar een festival kunnen zonder de kans deze Lucky tegen te komen?

# |

|

| Artikel | Motel Mozaique 2012 | Storm | 22 april 2012 - 14:57 | reacties (2)

Toen Wallis Bird in 2007 debuteerde met Spoons dacht ik dat ze snel een grote dame zou worden. Ze had namelijk alles mee. Leuk kopje, krachtige stem en - vooral ook - goede liedjes. Ondertussen zijn we vijf jaar verder, is de Ierse Bird toe aan haar derde cd en is de doorbraak er nog steeds niet. Helaas. Misschien dat er met haar nieuwe cd wel verandering in gaat komen. Het zou wel verdiend zijn, want deze titelloze nieuweling laat horen dat de rek er bij Bird nog lang niet uit is. Ik hoop dat er voor haar een “Jungle Drum”-etje tussen zit en dat ze net als Emiliana Torrini welverdiend kan oogsten. Het recalcitrante “I Am So Tired Of That Line” zou zich daar best voor lenen. Of de eerste single “Encore” met zijn dubby beats. Maar de vrolijke meezinger “Heartbeating City” nog het meest. Variatie is er sowieso volop in de elf songs. Zo opent de cd een beetje vaag met “Dress My Skin And Become What I'm Supposed To” waarin Bird heel diep (bijna mannelijk zingt) in een kaal liedje. Een van de mooiste liedjes is zonder twijfel “In Dictum” waarin Wallis Bird op intense wijze haar muzikale kwaliteiten showt. Langzaam bouwt ze de song op naar een prachtige climax met samenzang. Sowieso is het prettig hoe ze met haar stem en songs laveert van pak ‘em beet Ani DiFranco naar Melissa Etheridge. Al zou je in “Ghost Of Memories” ook best nog Tori Amos terug kunnen horen. De verscheidenheid aan songs maakt dat deze derde cd voor van Bird voor elk wat wils biedt, zonder dat het aan gaat voelen als los zand. Het voelt juist als een geheel. Een prachtig geheel.

# |

|

| Storm | 17 april 2012 - 20:57 | reacties (0)

Voor een one-hit-wonder heeft Nada Surf een wel hele lange adem. 1996 was het dat “Popular” een hit was en sindsdien is Nada Surf ondanks het uitblijven van nieuwe hits in de schaduw een constante factor gebleven in het clubcircuit. Dat is op zich niet zo heel raar, want sinds het album High/Low waar die puike hit op stond heeft de band aan cd’s constant kwaliteit geleverd. En dat geldt ook weer voor nieuweling The Stars Are Indifferent To Astronomy (geniale titel overigens). Al luisterend verbaast het me overigens weer dat deze band niet wat meer hits gehad heeft. Als een zaadband als Train met een walgelijk kutnummer als “Drive By” het tot 3FM megahit schopt, dan zou een van de puike oorwurmen die op The Stars Are Indifferent To Astronomy te vinden zijn het toch ook minimaal verdienen. Liedjes als “Waiting For Something”, “The Moon Is Calling” of “Clear Eye Clouded Mind” zijn stuk voor stuk heerlijke, bijna nonchalante indiepopsongs waarvan ik maar niet kan begrijpen dat ze niet schitteren in de top-40 of in ieder geval op de radio gedraaid worden. Want Nada Surf is gewoon nog steeds een van de betere gitaarbands van over de plas. Om te laten horen hoe goed hun liedjes eigenlijk wel zijn, kun je ook een 2CD-versie kopen met daarop vijf liedjes nogmaals akoestisch vertolkt. Dat die vertolkingen geslaagd klinken lijkt me logisch.

# |

|

| Storm | 09 februari 2012 - 20:57 | reacties (0)

Natuurlijk hadden we kunnen gaan kijken bij School Is Cool op de zojuist afgelopen editie van Eurosonic, maar het paste niet helemaal in ons strijdplan. Dat deze winnaars van de Humo Rock Ralley goed zouden zijn, dat wisten we namelijk bij voorbaat al wel en de bij voorbaats te trekken conclusies, die mijden we zoveel mogelijk op Eurosonic. Toch - eerlijk is eerlijk - liepen we met een omweggetje naar een andere zaal om in de Vera te kijken of we binnen konden geraken. Helaas, de zaal was afgeladen vol en de rij voor de deur duizelingwekkend lang. De roem was Johannes Genard en zijn bandleden duidelijk vooruit gesneld. Dat is ook niet zo raar, winnaars van de HRR zijn zonder uitzondering kroonjuwelen met een gouden toekomst geweest de afgelopen twintig jaar. En School Is Cool zal hierop geen uitzondering worden. Dat laten ze al duidelijk blijken op hun debuut-cd Entropology. Hun barokke pop, waarmee het op het podium al snel gemakkelijker punten scoren is dan op cd, komt hierop namelijk ook uitstekend uit de verf. Maar wie ijzersterke liedjes als “New Kids In Town” en “The world is gonna end tonight” op zijn repertoire heeft staan kan ook moeilijk falen als deze opgenomen worden. Ja, de songs schuren af en toe behoorlijk aan tegen wat Arcade Fire doet, maar is dat niet sowieso een van de invloedrijkste bands van dit moment, dus hoe erg kan dat zijn? Bovendien is de energie en frisheid die Entropology uitstraalt uitermate aanstekelijk en getuigt de aandacht die School is Cool overduidelijk heeft besteed aan de verfraaiing van hun songs - zonder het te overdrijven - al van grote volwassenheid. Op eenvormigheid kun je ze bovendien niet betrappen. Zo verrassen ze naar het eind toe met het snedige, elektronisch gelardeerde “Warpaint” om vervolgens mijmerend melancholisch af te sluiten met het titelnummer. Als luisteraar kun je daarna niet anders doen dan je pet ervoor afnemen. Dikke chapeau.

# |

|

| Storm | 19 januari 2012 - 20:57 | reacties (0)