Hella – The Devil Isn't Red

Mike Oldfield zette achterop het boekje van Amarok een health warning: “This record could be hazardous to the health of cloth-eared nincompoops”. Tikkie overdreven. Al zullen er mensen zijn die Oldfield zelf een nincompoop (druiloor) vinden en hem zelf naar de dokter willen sturen (wat zijn advies is om te doen als je lijdt aan cloth-eared nincompops conditions). Bij Hella zou zo’n health warning ook niet misstaan. De heren Hill (drum) en Seim (gitaar) een plaat lang uitzitten vergt namelijk nogal wat van je. Heel wat meer dan dat roodwitzwarte gitaar/drum duo dat in 2003 zo over het paard getild werd met hun, imho, tegenvallende olifant. Nee dan The Devil Isn’t Red! Het lijkt er vaker op dat er een octopus achter het drumstel zit en een ander gitaar bespeelt dan een normaal mens met een paar armen en benen. Zonder echt uit de bocht te vliegen zitten de twee elf ronden in een Formule 1 tweezitter en trekken samen aan het stuur. Bijna nergens wordt maar de minste intentie gewekt om melodieus te zijn en een catchy liedje neer te zetten. Alles beukt en rammelt heerlijk abstract tegen elkaar. De latere King Crimson (in hun dubbeltrio tijd) is er lief bij vergeleken? Nou bijna wel, zeker omdat het hier om een duo vrije geesten gaat. En die vrije geesten hebben wederom een monster (elfkoppig in dit geval) van een math-rock plaat afgeleverd.

File: Hella – The Devil Isn’t Red
File Under: Monsterlijke Math-rock

Hella – Hold Your Horse Is

Ik was eerst een beetje huiverig voor weer een CD van een 5rc-band, de vorige die ik hoorde ‘Young People – Young People’ kon ik echt niet pruimen. Toch er maar eens voor gaan zitten. Bij het intro van ‘The D. Ekan/Biblical Violence’ vreesde ik het ergste, maar de aftandse electronica bliepjes zetten je op het verkeerde been, want na drie tracks van Hella’s debuut album Hold Your Horse Is waren mijn letterlijke woorden: “Wohaa!” Na het vage intro, gaat de boel namelijk behoorlijk in de overdrive en spettert hun math-rock je om de oren. Je bent blij dat Drummer Zach Hill en gitarist Spencer Seim met zijn tweeën deze plaat volspelen en niet met een hele band, want ze vragen (te?) veel van je in de ruim 34 minuten die deze plaat duurt. In sneltreinvaart, vol inventieve breaks en ritmewisselingen trekken de 8 instrumentale tracks aan je voorbij zonder je ook maar een moment rust te gunnen. Je moet echt de hele plaat lang je aandacht erbij houden. Doe je dat niet dan ben je verloren en ga je deze plaat volgens mij intens haten. Blijf je wel bij de les dan is het een intense trip die je doet verlangen naar een nieuw shot.

File: Hella – Hold Your Horse Is
File Under: Math-Rock met boel veel energie