Mike Oldfield zette achterop het boekje van Amarok een health warning: “This record could be hazardous to the health of cloth-eared nincompoops”. Tikkie overdreven. Al zullen er mensen zijn die Oldfield zelf een nincompoop (druiloor) vinden en hem zelf naar de dokter willen sturen (wat zijn advies is om te doen als je lijdt aan cloth-eared nincompops conditions). Bij Hella zou zo’n health warning ook niet misstaan. De heren Hill (drum) en Seim (gitaar) een plaat lang uitzitten vergt namelijk nogal wat van je. Heel wat meer dan dat roodwitzwarte gitaar/drum duo dat in 2003 zo over het paard getild werd met hun, imho, tegenvallende olifant. Nee dan The Devil Isn’t Red! Het lijkt er vaker op dat er een octopus achter het drumstel zit en een ander gitaar bespeelt dan een normaal mens met een paar armen en benen. Zonder echt uit de bocht te vliegen zitten de twee elf ronden in een Formule 1 tweezitter en trekken samen aan het stuur. Bijna nergens wordt maar de minste intentie gewekt om melodieus te zijn en een catchy liedje neer te zetten. Alles beukt en rammelt heerlijk abstract tegen elkaar. De latere King Crimson (in hun dubbeltrio tijd) is er lief bij vergeleken? Nou bijna wel, zeker omdat het hier om een duo vrije geesten gaat. En die vrije geesten hebben wederom een monster (elfkoppig in dit geval) van een math-rock plaat afgeleverd.
File: Hella – The Devil Isn’t Red
File Under: Monsterlijke Math-rock