Een van de grote teleurstellingen van 2009 was voor mij de laatste van Dream Theater. Niet iedereen was het daarmee eens, en dus zal ik ook wel commentaar krijgen op de stelling dat Ripples van Aspera wél grotendeels laat horen wat ik op Black Clouds and Silver Linings zo miste. Ripples is – na wat in eigen beheer uitgebrachte muziek – het officiële debuut van deze Noorse progressieve rockformatie. De muziek klinkt avontuurlijk, speels maar toch heftig, en het geheel maakt een uiterst verzorgde en volwassen indruk. Met name dat laatste is een hele prestatie, omdat alle bandleden bij het opnemen van deze cd jonger waren dan twintig. Goed werk, mannen! De leadzanger heeft een prettige stem en laat zijn stemgeluid variëren van licht poppy tot vervaarlijk brullend. De samenzang is op sommige momenten wellicht iets te gelikt maar is prachtig gearrangeerd, de solo’s op toets of snaar zitten de muziek nergens in de weg, en de soepelheid waarmee de band met tempowisselingen tovert dwingt respect af. Maar het meest onder de indruk ben ik nog van de composities zelf. De tien stukken zijn melodieus, goed van structuur, hebben een mooie kop en staart, en blijven van de eerste tot de laatste seconde boeien. Op een enkele fade-out na dan, maar het mag onderhand bekend zijn hoezeer ik die techniek verfoei. Ook bij geweldige debuut-cd’s van Noorse progressieve rockbands.
mij=InsideOut