Het kwartet Crystal Stilts uit Brooklyn – weer dat hippe Brooklyn – is een van die schijnbaar anachronistische bands die zomaar eens een hype kunnen worden. In het geval van In Love With Oblivion is het de op papier bizarre combinatie van stofzuigergitaren en een popsensibiliteit die rechtstreeks aan de jaren zestig ontleend is, die het belangrijkste unique selling point vormt. Opener “Sycamore Tree” is wat dat betreft een uitzondering, met een rockabillyriff die het nummer moet dragen. Eigenlijk is dit de enige zwakke track op het album, ook al wordt ‘ie nog net gered door het swingende orgeltje dat zoemend de boel in het gareel houdt. De andere tien tracks worden allemaal gedragen door het door The Jesus & Mary Chain van een copyright voorziene gruizige gitaarlawaai. De ene keer wordt dit geluid gecombineerd met een uiterst poppy melodie – “Invisible City” bijvoorbeeld, maar ook “Shake The Shackles” -, soms wordt het nummer uitgebouwd tot een psychedelisch epos, zoals we bij “Alien Rivers” horen. De atmosfeer is lo-fi, het geluid ondergedompeld in bakken distortion en echo en de stem van zanger Brad Hargett niet altijd verstaanbaar. En laat dan overal meteen die band van de broertjes Reid genoemd worden, In Love With Oblivion heeft genoeg kwaliteit van zichzelf. In elk geval geldt dat voor tien van de elf nummers.
Mij=Fortuna POP! / Munic
4 reacties