‘Muziek voor mensen die een depressie nabij zijn’, schreef ik over de debuutplaat Velvet Changes van Dog Bite. Hier zou ik dit stukje dan meteen weer kunnen eindigen, want wat dat betreft is er op de opvolger Tranquilizers niets nieuws onder de zon. Het kwartet rond Phil Jones zet in op een jaren-tachtig-wavegeluid met veel echo op de ritmes en zang. Er is gepiel op een gitaar en een synthesizer en dit totaalgeluid moet je meenemen de diepte in, waar je al schoenstarend jezelf moet verliezen in de zware klanken. Misschien heeft het met de hitte te maken dat dit mij maar niet lukt, maar ik denk dat het toch vooral komt doordat ik het wel beter gehoord heb nu en zeker in de eighties. Soms kan muziek mij in een tripstemming brengen, maar hier zou ik naar ik vrees toch eerst een handvol pillen moeten slikken. En dat ga ik toch maar even niet doen. En nee, ik ga niet verder in op de titel.
mij=Carpark Records
4 reacties