Onlangs zat ik met vrienden in een discussie over het succes van The Beatles. We waren het er uiteindelijk over eens dat ze zonder een manager als Brian Epstein nooit zover gekomen waren. Bovendien leenden de vier heren zich er goed voor om het publiek (de dames) zijn favoriet te laten kiezen. Ook was er het experiment van George Martin die het geluid mede vorm gaf. Tenslotte waren er toch wel de unieke liedjes die meestal zonder houdbaarheidsdatum lijken te zijn. Op een enkel minder geslaagd experiment na. Ook het publiek van nu wil nog steeds The Beatles. We kwamen hierop door het draaien van Easy Beat van Dr. Dog. Ze doen waar de titel al naar verwijst beatletje spelen met de drums van Ringo, de gitaar van George en dan natuurlijk de solo -en samenzang van John en Paul. Dr. Dog begrijpt echter wel dat er iets origineels in moet zitten. Er wordt gezocht, (geforceerd) nummers aan elkaar gebreid met irritante samples, (te) hoog en vals gezongen en zijwegen gezocht in invloeden van David Bowie in zijn beginjaren. Dr. Dog is echter geen The Beatles. Dr. Dog is een bandje uit Philadelphia die graag op het grote podium mee wil doen. Daar word ik dus niet blij van. Ik put liever uit de grote catalogus van hun voorbeeld(en) die bovendien nog steeds aangevuld wordt. En live, ach, de jaren ’60 liggen alweer even achter ons. Dr. Dog: af in je mand. Daar waren we het ook over eens: mijn vrienden en ik.
mij=Rough Trade / Konkurrent