Toen het twee weken terug nog ijzelde, ging ik twee keer op mijn fiets onderuit en paste daar maar één band bij. Je heet niet voor niks Freezepop, ook al is dat eigenlijk het Amerikaanse woord voor waterijsje. Deze electropopgroep rondom zangeres Liz Enthusiasm bestaat sinds 1999 en geniet dankzij hysterisch vrolijke computergame-liedjes als “Plastic Stars”, “I Am Not Your Game Boy” en Less Talk More Rokk al jaren enige cultfaam onder computerfreaks en electromeisjes. Het is overigens ronduit belachelijk dat dat laatste nummer in 2007 geen radiohit geworden is, maar dat zal wel aan de grachtengordelig klinkende titel van track 2 gelegen hebben, het al even fijne “Pop Music Is Not A Crime”. Hand in eigen boezem: ik kreeg destijds van het bijbehorende album Futurefuturefutureperfect nota bene een promo, maar kwam er tot mijn spijt nooit aan toe om er tijdig iets over te schrijven. Kennelijk had ik nog nergens gelezen dat componist Kasson Crooker zich ook wel ‘The Duke of Pannenkoeken’ noemt, wat alleen al briljant is. Enfin, op Freezepops recente vierde plaat – waar ik nu ter compensatie geheel op eigen initiatief over schrijf – is de vocoder op Liz’ stem wat teruggedraaid en klinkt Freezepop volwassener dan ooit. De electrobeats klinken verfijnder en wat meer Scandinavisch (Kleerup, Lindstrøm) en de teksten juist wat doordachter, waardoor bij nummers als “We Don’t Have Normal Lives” eerder de associatie met Röyksopp en Robyn op de loer ligt, of in “Hypothetically” de Pet Shop Boys of in “Lose That Boy” het eveneens Engelse Fenech-Soler, dan dat je ook maar enigszins denkt aan een willekeurige act uit het land van oorsprong, de Verenigde Staten. Op een plaat als deze kun je hooguit mopperen dat-ie niet echt vernieuwt en geen instant bangers bevat, maar als prettige hippe achtergrondmuziek voldoet het uitstekend.

mij=Archenemy

Toen het twee weken terug nog ijzelde, ging ik twee keer op mijn fiets onderuit en paste daar maar één band bij. Je heet niet voor niks Freezepop, ook al is dat eigenlijk het Amerikaanse woord voor waterijsje. Deze electropopgroep rondom zangeres Liz Enthusiasm bestaat sinds 1999 en geniet dankzij hysterisch vrolijke computergame-liedjes als “Plastic Stars”, “I Am Not Your Game Boy” en Less Talk More Rokk al jaren enige cultfaam onder computerfreaks en electromeisjes. Het is overigens ronduit belachelijk dat dat laatste nummer in 2007 geen radiohit geworden is, maar dat zal wel aan de grachtengordelig klinkende titel van track 2 gelegen hebben, het al even fijne “Pop Music Is Not A Crime”. Hand in eigen boezem: ik kreeg destijds van het bijbehorende album Futurefuturefutureperfect nota bene een promo, maar kwam er tot mijn spijt nooit aan toe om er tijdig iets over te schrijven. Kennelijk had ik nog nergens gelezen dat componist Kasson Crooker zich ook wel ‘The Duke of Pannenkoeken’ noemt, wat alleen al briljant is. Enfin, op Freezepops recente vierde plaat – waar ik nu ter compensatie geheel op eigen initiatief over schrijf – is de vocoder op Liz’ stem wat teruggedraaid en klinkt Freezepop volwassener dan ooit. De electrobeats klinken verfijnder en wat meer Scandinavisch (Kleerup, Lindstrøm) en de teksten juist wat doordachter, waardoor bij nummers als “We Don’t Have Normal Lives” eerder de associatie met Röyksopp en Robyn op de loer ligt, of in “Hypothetically” de Pet Shop Boys of in “Lose That Boy” het eveneens Engelse Fenech-Soler, dan dat je ook maar enigszins denkt aan een willekeurige act uit het land van oorsprong, de Verenigde Staten. Op een plaat als deze kun je hooguit mopperen dat-ie niet echt vernieuwt en geen instant bangers bevat, maar als prettige hippe achtergrondmuziek voldoet het uitstekend.

Verder lezen“Freezepop – Imaginary Friends”