Op een druilerige maandagochtend als deze is het geen straf om The Ruminant Band, de vierde cd van Fruit Bats, te moeten beluisteren en recenseren. De band houdt van opgewekte majeurakkoorden en maakt ongecompliceerde gitaarpop die ook nog eens snel in je hoofd blijft hangen, dankzij een beetje jingle-jangle, hier en daar een tempowisseling, een stem die doet denken aan Neil Young, maar vooral veel goede nummers. Eerdergenoemde stem is overigens van Eric Johnson, die inmiddels ook onderdeel van The Shins uitmaakt, en dan weet je meteen in welke hoek je Fruit Bats moet zoeken. Hoewel ook bands als Wilco en Built To Spill nooit ver weg zijn. Naast fijne muziek schrijft Johnson ook prachtig verhalende teksten, die de moeite waard zijn om eens goed te beluisteren. Dan ontdek je sprookjesachtige verhalen over geliefden die zich voor altijd samen willen terugtrekken hoog in een boom, of over een man die altijd grijze sneeuwluchten met zich meedraagt. Fruit Bats wordt daarmee, waarschijnlijk ongewild, bijna een “totaalbeleving” die voor uren ontdekkingsplezier zorgt. En gelukkig heeft Johnson beloofd dat zijn toetreden tot The Shins niet het einde van Fruit Bats zal betekenen, want hij heeft vast nog veel meer moois in zijn mars.
mij=Sub Pop / Konkurrent