Girls Aloud – Chemistry

Dat er uit de grappige maar in muzikaal opzicht inktzwarte wereld van de televisie-talentenjachten bijna (bijna!) nooit talent opborrelt waar je iets aan hebt, als mens, heeft volgens mij weinig te maken met de deelnemers zelf. Girls Aloud komt namelijk voort uit zo’n show en is dankzij hun productieteam Xenomania bepaald geen collectie Borissen. Elk goed liedje van Girls Aloud is altijd volledig overstelpt met originaliteit, pit en vaart, waardoor een halve minuut meer voldoening kan geven dan, laten we zeggen, de volledige verzameling oeuvres van elke singer/songwriter die ooit geleefd heeft. Om er wat hoogtepunten uit te vissen: “Swinging London Town” stapelt gitaarrif op gitaarrif op gitaarrif om halverwege even de tijd te nemen om te lunchen: je kunt de bestekgeluiden ontwaren. “Biology” is zo’n ongelooflijk goed popliedje dat het “Hung Up” en “Push The Button” bij hun achterhoofden pakt en ze vol overgave met de tanden tegen elkaar slaat. En voor de heterojongens is er ook een liedje: “Racy Lacey” gaat over een dame met ‘a phd with her legs apart’. Overal op Chemistry slaan de teksten op een doortrapte manier steeds precies helemaal nergens op, zoals ‘Like a cannonball, got what I wanted’ of ‘If we party any more we’ll start a fire of pure desire’. Chemistry is fantastisch, maar hou er wel even rekening mee dat ik bij het doen van die uitspraak elke vorm van ballad op het album grondig negeer.

mij=Polydor Records