Soms is het beter om niet gelijk video en fotomateriaal op te scharrelen van een band waar je alleen al door de muziek een sterk beeld bij hebt. Grammatics zien er namelijk uit als een groepje ongezonde Britten met een chronisch slaaptekort, gestyled door een over-enthousiaste mode-malloot. Ook in de video-clips lijken de beelden niet geheel in overeenstemming met de sprankelende energieke songs en de messcherpe muzikale productie. Want, en dat is het belangrijkste, we hebben het hier over een nieuwe band die de Britse hype-machine overuren bezorgt. Terecht? Grotendeels. Het geluid van de band ligt tussen bands als At the Drive-In en Dredg, en soms duiken tegendraadse ideeën op à la Mew. Waar de band zich met name mee onderscheidt is de toevoeging van een celliste die ook de vocalen voor haar rekening neemt. Tel daarbij het `choirboy’-achtige stemgeluid van de zanger en je weet ongeveer in welke richting je het moet zoeken. Met “D.I.L.L.E.M.M.A.” en “Murderer” zijn er ook prima singletracks voor handen. Naar hoe (en of) de band live de energie weet te vertalen is het gissen, maar dit album verdient alle aandacht die het kan krijgen. Voorlopig helaas alleen te verkrijgen en te aanschouwen in Engeland (bijvoorbeeld als voorprogramma van Bloc Party), maar volgend jaar wellicht een festivalhit in heel Europa? Ik zie het zo gebeuren!
mij=Dance to the Radio