Headspace – I Am Anonymous

Headspace is samengesteld uit een stel namen die inmiddels een aardige geschiedenis herbergen. Toetsenist Adam Wakeman (zoon van, inderdaad) is momenteel de schrijfpartner en toetsenist van Ozzy Osbourne, zanger Damian Wilson heeft al een reputatie opgebouwd met o.a. Landmarq en Threshold, bassist Lee Pomeroy maakt al een paar jaar deel uit van It Bites en drummer Richards Brooks is een veelgevraagde sessiedrummer. Volgens de band zelf is de meest onbekende van het stel, gitarist Pete Rinaldi, het meest van invloed geweest op de uiteindelijke sound van I Am Anonymous, die steviger uitpakte dan in eerste instantie gepland. Headspace kan dan ook zonder problemen in de hoek van Dream Theater en Haken geplaatst worden. Met vooral ten opzichte van Dream Theater een bijzonder verschil: waar de Amerikaanse tegenhanger zich nog wel eens wil verliezen in het (te) technisch hoogstaand musiceren, lijkt Headspace zich beter bewust van Het Liedje. Opener “Stalling Armageddon”, meteen een van de beste songs, is heavy maar valt vooral op door het wonderschone refrein. “Fall Of America” en “Die With A Bullet” worden begeleid door tingelend pianowerk dat sterk aan DT's Jordan Rudess doet denken. Schoonheidsfoutjes zijn er ook. Hetzelfde “Fall Of America” was waarschijnlijk wat sterker geweest als het iets korter was geweest dan tien minuten. Overigens wordt er ook regelmatig écht gas teruggenomen, dus niet op een 'o ja, er moet ook nog rustpunten in'-manier. Dat gebeurt bijvoorbeeld in het intro van “In Hell's Name”, met een fraai intro met kerkorgelklanken en koorwerk. Maar vooral in “Soldier”, een ballad die uit weinig meer dan piano en zang bestaat. Erg proggy is het niet, maar met name Wilson levert hier een topprestatie. Headspace levert een dijk van een debuutplaat af, die veel belooft voor de toekomst. De progmetal wordt langzaam maar zeker overgenomen door Engelse bands. Haken is wat mij betreft het vlaggeschip, maar Headspace vaart daar vlak achter.

mij=Inside Out