De opa waar Junior naar vernoemd is vond ik echt een hele fijne man. Die mij bovendien gewapend met een keu en krijt de eerste lessen gaf op het groene laken. Zelfs na vele jaren samenspelen, en hij reeds ver in de tachtig, veegde hij me van de tafel. Maar dat maakte me niet uit. Het was leuk om zoiets samen met hem te doen en ik bewaar zijn laatste krijtje dan ook nog steeds zorgvuldig. Holly Williams heeft nooit het geluk gehad om haar grootvader te kennen. Al weet ik niet zeker of je daar van kunt spreken in het geval van Hank Williams. Die overleed natuurlijk niet zo maar op de achterbank van een Cadillac in de nieuwjaarsnacht van 1953. Toch zingt ze over hem in de liedjes op haar debuutalbum The Ones We Never Knew. Anders dan haar vader Hank Williams Jr. en haar stiefbroer Hank Williams III kiest ze muzikaal wel een ander pad. Holly bewandelt haar eigen weg, die loopt langs folky popsongs met accenten van fijn geurende Nashville-rozen in de bermen. Met haar prachtige stem, mooie liedjes en dito uiterlijk doet ze soms denken aan Jewel toen die nog niet zo nodig hip moest zijn. Of Aimee Mann, maar dan net wat minder warm zoemend. The Ones We Never Knew maakt heel duidelijk dat het schrijven van memorabele liedjes niet alleen via de mannelijke genen doorgegeven wordt binnen de familie Williams. Wat dat betreft heeft zij heel wat meer aan songwriterskwaliteit geërfd van haar opa dan ik aan biljartkwaliteiten van de mijne. Gelukkig heb ik hem wel gekend.
mij=Universal South / LC Music