De naam verraadt de professie: Django Reinhard’t’s Hot Club de France op het Amerikaanse platteland. Dus in plaats van een viool krijgen we een fiddle en ook is er een damesstem toegevoegd. Een donkere Parijse jazzclub verplaatst naar een honkeytonk? Niet helemaal, want de Western Swing van Hot Club of Cowtown blijft altijd keurig binnen de lijntjes. Dat Bob Wills zo’n nette behandeling krijgt in “Can’t Go On This Way” lijkt passend, net als “Georgia” van Hoagy Carmichael. Maar bij “The Long Way Home” van Tom Waits fronste ik de wenkbrauwen. Niet dat ik iets heb tegen muziek in het theater, maar de gedachten drijven wel af naar keurige, met rood velours beklede theaterstoelen, een publiek van abonnementshouders en koffie in de pauze. De muzikanten zijn virtuoos, zangeres Elana James heeft een prettige stem, maar hun muziek mikt op de zondagochtend. Terwijl de gemiddelde honkeytonk en de gemiddelde Parijse jazzclub toch vooral in de avond sfeer krijgen. Voor de ochtend after the night before ligt het tempo van hun hot jazz en western swing weer net te hoog. Laten we het er op houden dat dit de muziek is die je draait wanneer je op weg bent naar je schoonouders: netjes, braaf en welopgevoed. Maar goed genoeg om er niet de zenuwen van te krijgen.
mij=Proper / Rough Trade