Wat is erger dan een slechte Elliott Smith-plaat? Goed, dat is een beetje theoretische vraag, want een slechte Elliott Smith is natuurlijk niet echt makkelijk voor te stellen. Het antwoord op de vraag is echter een stuk eenvoudiger : Jeff Hansons’ eerste plaat Son. Wat een ongelovelijk drama. Dit klinkt dus als een vrouw die denkt dat’ie Elliot Smith is, maar eigenlijk een man is. Je bent echt een knappe jongen als je deze plaat in zijn geheel uitzit. Op zicht zijn de liedjes nog niet eens zo slecht, maar van het aanslaan van gedempte akoestische gitaren in combinatie met het irritante getokkel en het proberen gelaagde zangmelodietjes te kweken a lá Smith heb je namelijk na één nummer al genoeg. Ik vraag me echt af hoe het kan dat Killrockstars Hanson tekende op basis van één demo en in de begeleidende info van de Son schrijft: “Jeff Buckley fronting a Lush reunion tour”. Yeah right! Hanson mag nog niet in de schaduw staan van zowel wijlen Buckley als de dromerige pop van het inmiddels al ter ziele zijnde Lush. Move over Hanson! Ik zet Ed Harcourt’s From Every Sphere van gisteren maar even op en daarna nog een Smith-plaat om de vieze smaak weg te spoelen.
File: Jeff Hanson – Son
File Under: Muziek voor in het haardvuur