Het sleutelnummer op Where It Hits You is “Epilogue To A Marriage”. Althans, dat is wat de biografie ons probeert te doen geloven. We zouden hier een heuse echtscheidingsplaat in handen hebben, zoals anderen die in het verleden ook maakten: van Bob Dylan’s Blood On The Tracks en Here, My Dear van Marvin Gaye tot Beck’s Sea Change. Maar hoewel de teneur op Where It Hits You verre van vrolijk is – overigens niks nieuws voor Jim White -, is het vooral melancholie en verwondering die, naast hartepijn, te horen is. De diepste droefenis lijkt dan ook niet gereserveerd voor de dame die het huwelijk van Jim White verliet, maar voor ene Harry die we tegen komen in “My Brother’s Keeper”. Een man waarmee ooit een hechte, maar nu verwaterde vriendschap bestond. Sinds die tijd is deze vriend 300 pond aangekomen, heeft hij zijn huis niet meer verlaten en is nu overleden. Het lied zelf is ook omvangrijk: zeven minuten ruim. En dat is waar dit hele album onder lijdt: de nummers worden opgerekt, van in de basis eenvoudige folkliedjes omgewerkt tot een soort soundscapes. Op zich geen probleem, ware het niet dat de meeste nummers na een minuut of drie klaar zijn. De arrangementen zijn ingenieus, de zang en het instrumentarium intrigerend, maar toch. Het zijn niet alleen huwelijken die soms te lang duren.
Mij=Loose / Munich
4 reacties