In het immer uitdijende contingent van postmetalreleases is bijna onmogelijk om nog enigszins origineel uit de hoek te komen. Je neemt een langzaam opbouwende drumgroove, stopt er een dreinende bas onder en maakt het af met wat sferisch gitaargetokkel at langzaam opbouwt naar een orkaan van geluid, met eventueel wat kermende zang (hoewel dat geen vereiste is). Even een paar minuten laten laten sudderen et voila, je postmetal plaatje kan bijna niet meer de mist in gaan. Junius is wederom een van de velen die het over de postmetal-boeg gooit, en doet dat voorwaar met succes. Junius vist in precies dezelfde vijver als ISIS, Neurosis, Khoma en Pelican, maar doet dat met stellige overtuiging en bovendien een handvol puike songs. Op de juiste momenten wordt er gas terug genomen, zodat de grote uitbarsting die gegarandeerd verderop komt alleen maar harder aankomt, en ook de zang is prima te doen en doet mij bovendien erg denken aan Robert Smith van The Cure. Een soort van New Wave-Postmetal amalgaam dus. De originaliteit is weer eens ver te zoeken maar zolang je gewoon de juiste ingrediënten op een smaakvolle manier weet te benutten kan het inderdaad niet missen en krijg je een lekkere plaat. Zoals deze.
mij=Makemyday / Sonic