Vergelijkingen zijn leuk en tof! De een ziet alle gitaarexercities van Könsförrädare al een regelrechte hint richting Sonic Youth, de ander hoort damesvocalen en wat gitaartjes en denkt instant aan bands als Sleater Kinney. Als de postpunk- en rockband met dit debuut mij iets duidelijk probeert te maken is dat de band niet vies is van gelijkgestemden die rare fratsen durven uit te halen. Wat mij betreft houdt Könsförrädare het midden tussen The Sugercubes en B-52’s op latere leeftijd. Het vijftal heeft genoeg aan fragiele tingeltangelmelodietjes die het niet hoeft te laten ondersneeuwen door heftige beats, powerriffs, bliepjes en rare effecten. De zangpartijen en het subtiele gitaarwerk zijn genoeg om ideetjes om te zetten in aanstekelijke, prikkelbare gitaarpop. Met soms een extra strijkertje of cello om het geluid een extra laag mee te geven. Het levert aardige luisterplaatjes op die nergens gekunsteld overkomen. Dit in tegenstelling tot de gekunstelde vingeroefeningen van het softpop-bandje Haim bijvoorbeeld. Als ik wil weten hoe het klinkt om ongesteld te zijn, dan heb ik aan één Haim meer dan genoeg. Wat een verademing is het dat een band als Könsförrädare gewoon doet wat goed voelt.
mij=Teg/BD Pop
4 reacties