Toen in 1977 het Enschedese 1000 Idioten-label Van Agt Casanova van Paul Tornado uitbracht, gold dat als de eerste Nederlandstalige punkplaat. Maar er school meer achter, meer zelfs dan een lokale kunstscene (De Enschedese School). Popmuziek was gezapig geworden en de heersende instituties lieten weinig ruimte. Dus gingen jonge mensen zelf aan de slag. Punk heet een muziekvorm te zijn, maar Leonor Jonker laat in No Future Nu zien dat het hele culturele leven een schop onder z’n kont kreeg. Uitgangspunt zijn de Nederlandse punk en wave-bandjes van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig (Rondos, The Ex, The Suzannes, Minny Pops) en hun invloeden. Daar was al een boek over geschreven, het onvolprezen Het Gejuich Was Massaal, en dus ging Leonor Jonker verder. De bredere context, van kunst en kraken, maatschappelijke ontwikkelingen en DIY, worden door Leonor Jonker geschetst. De inleidende hoofdstukken lezen wat schools, maar daarna wordt het de spannende geschiedenis van punk in Nederland. Het centrale betoog en daarom ook het woordje ‘nu’ in de titel vertelt dat punk niet dood is. Alleen vertaalt het zich nu in bijvoorbeeld street art en manifesteert het zich op het internet: hacken en DIY in een digitale omgeving.
mij=Lebowski / Dutch Media
4 reacties