Het verhaal achter Loveland’s album Order To Love klinkt alsof het verzonnen is door een marketing-afdeling, maar is tegelijk te mooi om niet te vertellen. Het is 1995 en twee jonge Duitsers, broer en zus Lenny en Lana besluiten een bandje op te richten, Cox Orange. Ze spelen een mix van garagerock en Californische psychedelica, maar hun band is geen lang leven beschoren. Want al twee jaar later, in 1997, zetten ze er een punt achter. Vervolgens is het een tijdje stil rond de twee. Tot ze in 2005 opduiken in de zoveelste versie van The Fuzztones achter de eeuwige garagerocker Rudi Protrudi. Lenny Slivar en Lana Loveland, zoals ze zichzelf nu noemen, laten Protrudi horen wat ze ooit met z’n tweeën opgenomen hebben. Hij is onder de indruk, laat ze hun materiaal opnieuw opnemen en duikt zelf met ze de studio als bassist. Het resultaat draait – en niet voor het eerst – rondjes in mijn cdspeler. Lana zingt – en galmt soms als Grace Slick – en speelt orgel, Lenny speelt gitaar zo als het hoort: rauw en primitief. De tien poppy en soms meer en soms minder psychedelisch garagerocknummers zijn allemaal van eigen hand, op eentje na: “Bandit” is van de hand van hun beschermheer Rudi Protrudi. Die wat mij betreft ook bij The Fuzztones de zang aan Lana Loveland over kan laten. Of nog beter: The Fuzztones met pensioen kan sturen ten faveure van Loveland.
Mij=Groovie Records
4 reacties