Het is makkelijk om Lower Dens af te schrijven als een band die Beach House sans gêne imiteert. Deze vergelijking is al meteen gemaakt door de haast identieke stemgeluiden van Jana Hunter en Victoria Legrand. Maar waar Beach House voortborduurt op hun karakteristieke dreampop-geluid, heeft Lower Dens met Nootropics een van de spannendste platen van het jaar gemaakt. “Alphabet Song” is met zijn experimentele beat en elektronica een nummer van Radiohead-achtige klasse: uiteenlopende, samengebrachte geluiden vloeien door het nummer heen met een free jazz-insteek. Bij “Brains” gaat Lower Dens de shoegazer-hoek in: een minimale, hobbelende snarebeat in de trant van Nancy Sinatras “These Boots Are Made For Walking” is de rode draad tussen een aanzwellend orkest van gitaren en keyboards, dat vervolgens moeiteloos overvloeit in de poppy instrumental “Stem”. Het bloedmooie “Propagation”, met ontstemde chorusgitaartjes en dissonante vocalen, roept het sentiment van jaren tachtig wave op. Bij het tweeluik “Lion in Winter” is het verband niet helemaal duidelijk: het eerste deel is uitsluitend ambient, terwijl het tweede deel meer stuurt richting de wave-pop van Devo. Die schizofrenie doorbreekt de continuïteit en spanningsboog binnen Nootropics enigszins. Maar met het ijzersterke sci-fi epos “Nova Anthem” levert Lower Dens het definitieve hoogtepunt: een space-opera die door Jana Hunters hypnotiserende, bedwelmende stem op sleeptouw wordt genomen. Groots en episch kan dus ook zonder overbodige, kitscherige instrumentatie. Vervolgens houdt Lower Dens je met het psychedelische, dreigende “In The End Is The Beginning” 12 minuten lang op het puntje van je stoel. Nootropics is verreweg van een samenhangende plaat, maar met Lower Dens' durf om te experimenteren wordt de luisteraar wél beloond. Benieuwd of deze nummers live net zo ingenieus klinken als op plaat: met optredens deze maand in de WORM en op Walk The Line gaan we dat zien.
mij=Ribbon
4 reacties