De uit Stuttgart afkomstige band Luna Field bestaat al sinds 1998 en levert na het in 2003 verschenen Close to Prime met Diva hun tweede volwaardige cd af. Alhoewel ik nog niet eerder met deze band kennis heb gemaakt, ben ik behoorlijk enthousiast geworden na het beluisteren van Diva. Dat komt niet zozeer door de in een vrouwelijk korset gehesen zanger, die decadent poserend mij aan zijn ontblootte tepeltje voorstelt, maar meer door het muzikale geweld op dit album. De death metal die als basis dient, is een uitstekende combinatie van wat Cannibal Corpse zo’n beetje laat horen vanaf Vile en heeft in de snellere, meer technische gedeeltes raakvlaken met bands als Cryptopsy en Hate Eternal. Kennelijk was dit nog niet uitdagend genoeg en dus werd besloten om ook nog wat lekker klinkende orkestrale en industrieel aandoende synthpartijen toe te voegen, her en der wat black metalriffjes te spelen, de zanger opdracht te geven om zijn schizofrene aanvallen vooral niet te onderdrukken en de karrenvracht aan bizarre stemmetjes die in hem huizen zoveel mogelijk te gebruiken. Het resultaat van al deze inspanningen mag er zijn. Nummers als “Camouflage”, “Egoism Divine” en de stemmige afsluiter “Diva Messiah” zijn van een hoog niveau en ook de overige nummers zijn bovengemiddeld goed. Als je The White Crematorium van onze eigen The Monolith Deathcult kon waarderen moet je zeker eens naar Luna Field gaan luisteren.
mij=Black Lotus / Rock Inc. / Bertus