Een mens heeft soms verwachtingen. Zo had ik verwacht dat Pål Moddi Knutsen – aka Moddi – als opvolger van Floriography een kant op zou gaan die steeds verder van het traditionele liedje af zou drijven, bijna richting klassieke muziek. Niet dus, Set The House On Fire is zoveel toegankelijker dan het debuut uit 2010 (bij ons in 2011 verschenen). Als je op het internet eens zoekt op Senja, dan kom je uit op een noordelijk gelegen Noors eiland waar hij woont. Het is van een indrukwekkende schoonheid. Toch vond hij in Telmark, elders in Noorwegen, zijn rust. Maar daar is het ook niet minder mooi, hetgeen ook niet anders kan als je naar zijn werk luistert. Ik zou hem indelen in het vakje singer-songwriter, maar wel van een heel bijzondere soort. Alleen al door het instrumentarium. Waar kom je nou een accordeon tegen? Verder valt de cello ook op, naast de aanwezige gitaar, piano en contrabas. En zijn er op dit album zelfs elektronische experimenten die vreemd genoeg analoog aandoen. Na opener “Heim”, een in het Noors gezongen lo-fi-nummer dat nog geen anderhalve minuut klokt, is er de eerste single van dit album, “House By The Sea”, dat van een ongekende pracht is een ongekende pracht is. Ik moet er bijna van huilen. Ik kan me voorstellen dat de stem van Moddi even wennen is. Maar als je daar tegen kunt, dan is dit een wereldplaat. Soms met korte liedjes, dan weer langere tracks van meer dan zeven minuten. En hoe, “One Minute More” is zó verschrikkelijk mooi. Maar ik val in herhalingen. Om nog eens een muzikale vergelijking te gebruiken: denk aan Damien Rice, maar dan – ehhhh……- interessanter. Of aan Luka Bloom. Ook nog even noemen: het duet “Run To The Water” met zangeres Kari K. Jahnsen uit de band Farao. Prachtig!
mij=Propeller Recordings/Munich/V2
4 reacties