Zwitserland. Het land waar je zwarte geld nog veilig is, het land dat zich nergens mee bemoeide in de twee wereldoorlogen en het land van de sublieme uurwerken. Niet het meest luidruchtige volk van Europa dus. Gelukkig is daar nu Mumakil. Inderdaad, aus der Suisse. En ze zitten tegenwoordig bij Relapse. Hun vorige cd, Customized Warfare, was zeker niet misselijk. Een lekkere combinatie van grind en razende death. Op Behold The Failure, hun nieuwste sonische wapenfeit, is dat toch een beetje anders. Veel deathmetal staat er namelijk niet meer op. Het is één grote, ongegeneerde grindorgie. En het Mumakil-uurwerk maakt overuren. Ik schat dat een Mumakil-minuutje minstens het driedubbele aantal seconden bevat dan een normale minuut. Daar kun je dus heel veel muziek in stoppen. Onmenselijk snelle muziek. En dat mijn beste vrienden, kan voor sommigen wat teveel van het goede zijn. Bijna alles wordt in de hoogste versnelling gespeeld. Er is weinig variatie. Als je variatie wil, kun je beter naar Antigama luisteren. Toch begrijp ik het wel. Als je net toegretreden bent tot de Relapse-Elite-Eenheid, dan moet je er gewoon vol voor gaan. Volmeppen die tijd, geen genade, breaks zijn voor wussies. En fuck de muggenzifters die daar een probleem mee hebben. Het is tijd voor Mumakil. Bij mij wel althans.
mij=Relapse / Rough Trade