De vierde plaat van het New Yorkse drietal Oxford Collapse begint, om volksheld Gerard Joling even te citeren, letterlijk ‘met gierende banden’. Na het geluid van een startende en wegscheurende auto begint het album sterk met “Electric Arc”, een up-tempo nummer met rammelend gitaarwerk dat sterk aan The Wedding Present doet denken. Muzikaal zit dit nummer prima in elkaar, zoals ook de rest van het album, maar de ietwat hysterische, overslaande stem van zanger/gitarist Michael Pace gaat al snel behoorlijk op de zenuwen werken. In vergelijking met eerdere platen zijn er op Bits wel meer rustpunten te vinden, waar de zang vaak dik in orde is. Een voorbeeld is het mooie “A Wedding”, met een cello als enige begeleiding. Helaas volgt op ieder rustmoment onherroepelijk weer een refrein waarbij bassist en gitarist elkaar proberen te overschreeuwen en iedere vorm van subtiliteit direct weer overboord wordt gekieperd. De rommelige en schreeuwerige zang en de lo-fi productie doen eerder denken aan de eerste demo van een willekeurig beginnend studentenbandje dan aan een band die al zes jaar aan de weg timmert. Vooral de drums klinken soms alsof ze in een oefenruimte met een enkele microfoon zijn opgenomen. Die low budget aandoende opnamekwaliteit kan natuurlijk een bewuste keuze geweest zijn van de band, maar het heeft er ook alle schijn van dat label Sub Pop niet al te veel hoop heeft dat Oxford Collapse the next big thing wordt. En daar kan ik ze geen ongelijk in geven.
mij=Sub Pop / Konkurrent