Over mijn activiteiten in het Paasweekeinde kan ik kort zijn: ik heb geen reet uitgevoerd. Dat is overigens geheel in lijn met andere vrije dagen in de afgelopen maanden. In december ben ik met een nieuwe baan begonnen en die verandering vergde nogal wat energie, vandaar. Ik was en ben er heel blij mee, maar eenmaal thuis liet ik al die tijd alles bij binnenkomst vallen en deed ik goed beschouwd helemaal niets meer. En zo kan het gebeuren dat ik in april nog een cd uit november te bespreken heb. Om een simpele reden: van het stapeltje cd´s dat ik kreeg, was dit de enige waarbij iTunes zelf nog geen titels kon vinden. Het cd´tje verdween op een stapel die gaandeweg verscholen ging onder meer zooi. Inmiddels heb ik de cd opgeduikeld en van titels voorzien – hee, toch nog iets gedaan! – en is een ernstig verlate recensie op zijn plaats. Collega Awarnach was nogal te spreken over het vorige album van Prymary, ik heb wat meer moeite mee met dit album. De heren zijn technisch heel vaardig – met name drummer Chris Quirarte (ook actief in Redemption) is een geweldenaar – maar het blijft wat mij betreft teveel hangen in het etaleren van virtuositeit. Op de betere momenten hangen ze tegen Pain Of Salvation aan, op de slechtere momenten tegen de minst inspirerende momenten van Dream Theater, met jakkeren-om-het-jakkeren. Ze hebben wel lef overigens, want in “Disillusion” zit een stuk waar zang en muziek schots en scheef tegen elkaar in gaan. Maar toch, een te groot deel van het album is op flinke snelheid of helemaal volgegooid met breaks, snelle licks en roffels – of allebei – waardoor je geen tijd krijgt om adem te halen. Al is de productie bij de drums niet altijd honderd procent, die is ruimschoots op niveau voor dit materiaal. Na de twintig minuten durende afsluitende track “Trial And Tragedy” – die eindelijk wel die afwisseling heeft – heb ik technisch hoogwaardige progmetal gehoord, maar heeft het me zelden geraakt. En daar gaat het toch om bij muziek.
mij=ProgRock / Bertus