Rachael Yamagata – Elephants/Teeth Sinking Into Heart

Het is even schrikken als je de tweede cd van Elephants / Teeth Sinking Into Heart in je cd-speler stopt en deze afluistert. Die laat namelijk een heel andere kant horen van Rachael Yamagata. Ruw overvalt ze je als luisteraar in “Sidedish Friend”, bijna op PJ-achtige wijze. Dat is heel anders dan je net op de andere cd van deze dubbel-cd heeft laten horen. Op beweegt ze zich namelijk allesbehalve als een olifant in de spreekwoordelijke porseleinkast. Eerder beweegt ze zich extreem voorzichtig op kousenvoeten. De liedjes op die cd zingt ze zo zacht fluisterend dat het bijna helemaal stil moet zijn in je omgeving om de cd überhaupt te kunnen horen. De stem van deze Amerikaanse van Japanse afkomst is een van de mooiste vrouwenstemmen die ik de afgelopen tijd gehoord heb. Tikkie schor, maar toch zo ruwzacht als de vacht van een schaap dat nodig geschoren dient te worden. Ze zingt zacht, maar wel intens en indringend. Eigenaardig dat deze eerste helft de naam Elephants draagt en de veel luidere cd (met vijf tracks eigenlijk meer een ep) Teeth Sinking Into Heart. Het zal wel zijn om verwarring te zaaien. Het geeft in ieder geval stof tot nadenken. Ik heb zelf meer een zwak voor haar zachtere kant dan haar hardere kant. Als ze in “Over and Over” ‘I need to hide within a storm’ zingt, krijg ik de neiging om me zo belangeloos ter beschikking te stellen. Maar ik denk dat ze haar heil eerder zal zoeken bij Ray Lamontagne met wie ze een bevreemdend duet opgenomen heeft dat luistert naar de treffende naam “Duet”. Zelden twee mensen zo intens verstrengeld elkaar toe horen zingen terwijl het op een bepaalde manier toch afstandelijk voelt.

mij=Warner