Er wordt wel eens gezegd dat het een nadeel is dat Internet leeftijdsloos en gezichtloos is, ik vind het een voordeel. Zo ben ik in de afgelopen jaren vrienden geworden met mensen met wie ik anders misschien wel nooit in contact zou zijn gekomen. Vooral muziekvrienden heeft het mij opgeleverd. En niet alleen met dezelfde muzieksmaak. Door hen leerde ik dus ook veel andere muziek kennen en waarderen. Een van die vrienden is een enorme Richard Thompson-fan. Dat is hij gezien zijn leeftijd misschien al langer dan ik leef, want Richard Thompson maakt al sinds 1968 (eerst met Fairport Convention, later met vrouw Linda en solo) platen. Met kleine stappen maakte ik hier de afgelopen jaartjes kennis mee. Die kleine stappen, daar was ik zelf de oorzaak van. Er is gewoon teveel muziek die ik leuk vind om met een knip van de vingers Thompson-fan te worden. Een nieuwe plaat is natuurlijk altijd wel een mooi moment om (weer) aan te haken. Dat doe ik nu dus – definitief – met Front Parlour Ballads. Hierop begeleidt Thompson, die de plaat thuis in zijn eigen studio opnam, zichzelf vooral akoestisch. Zij die vooral van zijn elektrische gitaarwerk houden moeten goed zoeken en komen dan uit bij mooi spel in “My Soul, My Soul”. Ik, niet gehinderd door veel bagage, heb niet echt een voorkeur. Zo akoestisch vind ik zijn muziek ook mooi. Thompson levert namelijk dertien wonderschone liedjes af waarin de zalvend warme stem van Thompson, zijn fantastische gitaarspel en zijn vaak bitterzoete teksten erg goed tot hun recht komen.
Richard Thompson speelt maandag 29 augustus in de Melkweg
mij=Cooking Vinyl / Bertus