Als Sondre Lerche een Nederlander was geweest, dan had het niet anders gekund dan dat dit album op het Excelsiorlabel was verschenen. De gitaarpop dat ergens te plaatsen is tussen het werk van The Beatles en Prefab Sprout, doet mij namelijk erg aan een van de Excelsiorbands bij uitstek denken: Daryll-Ann. Lerche komt echter uit Noorwegen en vindt onderdak bij Mona Records. Hij woont tegenwoordig in Amerika waar de 29-jarige zijn zevende album Sondre Lerche opnam. Het bevat tien liedjes met een lengte van ruim veertig minuten die voortglijden als een schaatser op perfect ijs. Na een paar keer draaien is het alsof je het album al jaren kent. Het straalt rust uit en door de heerlijk in het gehoor liggende liedjes word ik meegezogen in de ´schwung´. Luister eens naar “Private Caller”, “Red Flags” of het afsluitende “When The River”, en je weet wat ik bedoel. Uit de bocht vliegen doet het nergens, dat is dan meteen het manco van deze plaat. Misschien is het net wat té mooi. Je moet het echter maar kunnen om zo´n plaat te maken.
mij=Telle Records
4 reacties