Er zijn veel cd’s die sterk beginnen, maar ergens halverwege volledig doodbloeden en dan nog een nummer of vijf doelloos rondstrompelen, wachtend op het genadeschot van de cd-wisselaar als deze naar de volgende cd overstapt. Maar dat het ook andersom kan, bewijst Unreal, de derde cd van de Franse progressieve metalband Spheric Universe Experience. De stijl van de band laat zich nog het best vergelijken met Dream Theater: strak gespeelde, zware rock met een hoog gehalte aan snelle tempowisselingen en tweegevechten tussen gitaar en toetsen. Maar S.U.E. wil meer dan dat, en voegt daarom een extra portie peper aan hun muziek toe. Dit heeft als gevolg dat de eerste helft van de cd erg hard en zelfs wat lawaaierig klinkt. Op mij maakte het in ieder geval een behoorlijk topzware indruk. Ja jongens, jullie zijn stoer en kwaad op de hele wereld, ik snap het wel. Maar dan, halverwege de cd, zorgt het ongekend mooie maar erg korte “Near Death Experience” (wat hebben die Fransen toch met de term ‘ervaring’?) voor een enorme omslag. Vanaf dat moment speelt de band soepeler, zingt de zanger met een meer ontspannen stem, krijgen de toetsen meer ruimte om te ademen in rustige passages, en blijkt de gitarist opeens ook met gevoel te kunnen spelen. En ik zit met verbazing en vol aandacht te luisteren naar een geheel nieuwe band, die heftig en sfeervol tegelijk klinkt. Met name nummers als “Dragged” en “Tomorrow” laten dit prima horen. Mocht er een volgende cd komen, dan hoop ik van harte dat ze het pad dat ze op de tweede helft van deze cd inslaan verder gaan verkennen. Want dan ben ik om!
mij=Sensory / Bertus