Wat krijg je als je een tikkie foute disco kruist met ELO, d’r wat Panic! At The Disco-pathetiek bij gooit en het geheel afmaakt met een bijna dubieuze scheut World Party en Jellyfish? Dan krijg je dus de nieuwe The Apples In Stereo. Frontman Robert Schneider is weer helemaal los gegaan in de studio op alle beschikbare sporen en presenteert op Travellers In Space And Time weer een imposante Spector-achtige powerpopmuur aan zijn toehoorders. De cheesy luchtigheid die op een alternatieve danceparty zo een vloer vult en het ogenschijnlijke losse polsgevoel waarmee deze gebracht wordt doet haast gemakzucht vermoeden. Maar een goede luisteraar zal de geraffineerdheid in de songs van meesterbrein Robert Schneider echt niet ontgaan. Bizar is dat Travellers In Space And Time bijna overloopt van het gebruik van de vocoder, maar daar leent het soort muziek dat The Apples In Stereo maakt zich prima voor. Al gaat hij in een song als “It’s All Right” wel tot het randje. De bijna Beach Boys-achtige koortjes vergoeden echter een boel, zo niet alles. Het contrast met de techno-pop van “Dance Floor” of het bijna Michael Jackson-achtige “Nobody But You” is dan wel redelijk groot, maar door de kenmerkende stem van Schneider blijft het allemaal soepel aan elkaar hangen.
mij=Yep Roc / Munich