Nee, ik ben nooit fan geweest van Ed Kowalczyk, de zingende Agassi, de man van de nog grotere gebaren dan Jim Kerr. Pathos is oké maar een teveel dient nergens toe en wekt alleen maar irritaties op. Dan liever een rockbandje dat vertrouwt op oerdegelijke wortels en de clichés niet schuwt. Liever een goede kloon van AC/DC en Led Zeppelin dan tien wereldverbeteraars` die het gat in de ozonlaag kunnen dichten met dolfijnengeknuffel. The Gracious Few is de Amerikaanse doorstart van Chad Gracey, Patrick Dahlheimer en Chad Taylor van Live. Samen met Candlebox-leden Kevin Martin en Sean Hennesy is dit vijftal gaan doen wat ze het liefste doen en dat is Middle-Of-The-Road-pre-grunge maken zoals we die kennen van Candlebox en bijvoorbeeld Everclear. Meer is het niet. The Gracious Few is het wiel nog aan het uitvinden. Je hoort in elk geval een band die eindelijk verlost is van een megalomane zanger die in het repetitiehok continu visioenen heeft van stadions met adorerende dames en de roeping heeft om ieder van hen te bezweren. Dan is een lekker moppie doorrocken met down-to-earth-muzikanten in een bedompt hok toch echt veel leuker.
mij=V2