Vorig jaar hinkte ik op twee gedachten bij The Road Home uit Enschede. Aan de ene kant vond ik Old Hearts een geniale, zeer toegankelijke poppunkparel met de juiste verhoudingen voor country, rock, r&b en punkrock. Een nieuwe kruising tussen Gaslight Anthem en Jimmy Eat World was geboren. Aan de andere kant riep ik de band op om af en toe een rauwer randje toe te voegen om verveling te voorkomen. Op Too Cold flikt The Road Home het wederom. Bruce Springsteen is nog nadrukkelijker als invloed aanwezig. De transparantie is van een niveau dat voorbehouden leek aan bands als Alkaline Trio en Against Me. The Road Home grossiert in aanstekelijke verhaaltjes in de beste Amerikaanse traditie. Productioneel is ook Too Cold loepzuiver en glashelder. Wat blijft is mijn twijfel of The Road Home op langere termijn kan beklijven. Ik wil niemand ontmoedigen maar de pop van The Road Home kent een immense concurrentie. Nu zijn Tukkers behoorlijk nuchter van aard. Het kan hen helpen om die nuchterheid, vastberadenheid, vakmanschap en toewijding de ‘selling points’ te laten zijn voor een genre waarvan Amerika het patent heeft weggegeven. Heel aanstekelijk en ontwapenend, dat The Road Home.
mij=Shield
4 reacties